Αναστασία Εμμ. Παπαϊωάννου: Ισοπεδώνουμε τις μνήμες για να παρκάρουμε τις λαμαρίνες, ή αλλιώς, «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία...»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Αναστασία Εμμ. Παπαϊωάννου
Αρχιτέκτονας

ΟΔΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑ, ανηφορική είσοδος στην πόλη μας, όπως ανηφορικός ήταν ο δρόμος που διάλεξε στην ζωή του ο λογχισθείς από τους Ιταλούς το 1919 ιερέας Λουκάς Παπακωνσταντίνου, γνωστός ως Παπαλουκάς.

Διατρανώνοντας το δικαίωμα στην ιστορική του ταυτότητα, ειρηνικά διαδηλώνοντας τον πόθο του η ιδιαίτερη πατρίδα του να αποτελέσει μέρος της Ελληνικής επικράτειας, προκάλεσε τον δυνάστη ακαριαία και τελεσίδικα.

Λογχισθείς λίγα μέτρα από τον ναό που διακονούσε, λίγα μέτρα από το σπίτι που κατοικούσε, το λιοτριβειό που ελαιουργούσε... Που εμείς οι νεότεροι έως νεότατοι, ελαφρά τη καρδία και κενή τη διανοία, αποφασίζουμε κατεδάφιση οικοδομικού τετραγώνου στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ του ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΟΥ, για να παρκάρουμε...

Λόγχη στο κορμί του Παπαλουκά οι Ιταλοί, μπουλντόζα στο σπίτι που φιλοξένησε το όνειρά του για μια Δωδεκάνησο λέφτερη κι ελληνική, εμείς οι Έλληνες, οι Ροδίτες απόγονοί του.

Χαμογελά ο BENITO από εκεί ψηλά! Νιώθει δικαιωμένος.

Οδός Παπαλουκά, ή Οδός Benito Mussolini;

Στο χέρι μας να διαλέξουμε, βάζοντας φρένο στην μπουλντόζα.