Αγ. Ξάνθης: Μια θεατρική παράσταση με πολλά νοήματα, της Αδελφότητας Κρητών Ρόδου «Ο ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Η Αδελφότητα Κρητών Ρόδου «Ο ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ», για ακόμα μια φορά μάγεψε το κοινό της Ρόδου. Σε μια παράσταση με τίτλο η «Βγιόλα μου» ξεδίπλωσε τη θεατρική της ικανότητα ερμηνείας αποσπασμάτων της τοπικής γνησιότητας της Μεγαλονήσου. Μια αισθητική απογείωση.

Μια περιδιάβαση στους ντόπιους ιδιωματισμούς της κρητικής γλώσσας αλλά και στην παρουσία των ερασιτεχνών της ομάδας, απέδωσαν τα μέγιστα , χάρισαν γέλιο σε μια εποχή γκρίζας σκέπης.

Λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ: «Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάνε τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν».

Και αυτή η αλήθεια βρήκε πηγαία, αυθόρμητη, μεταδοτική. Το θεατρικό έργο έγινε πομπός μηνυμάτων και συμβόλων για εμάς που το παρακολουθήσαμε με πολύ ενδιαφέρον.

Τα λογοπαίγνια, οι ατάκες, οι έρωτες αλλά και ωμές αλήθειες παντρεύονται σε μια πλεξούδα ντοπιολαλιάς και αυθορμητισμού από την Αμερική μέχρι την Κρήτη, από ένα απλό χτένι για τις μινωικές ελιές μέχρι ένα φορτηγό 4Χ4.

Ο φεγγίτης της ευθυμίας και της χαράς, ανοίγει διάπλατα στο παίξιμο του έργου για να μπορεί να μπει φρέσκος αέρας, αποκλίνουσες σκέψεις, αλήθειες και ψέματα που κάνουν το θεατή σοφότερο, ικανότερο και πάντως δυνατότερο για να δει τον κόσμο με την ελπιδοφόρα ματιά της αυθεντικότητας.

Η ελπίδα είναι τροφός της ζωής, χωρίς αυτή θα ήμασταν μαραζωμένοι, ρομπότ των μηχανικών επιθυμιών μας.

Είναι έργο που σατιρίζει, διακωμωδεί, παιδαγωγεί, αναδεικνύει γεγονότα και κομμάτια της ατόφιας κρητικής ζωής.

Συνθέτει και συγκλίνει κρητικά άτομα και πρόσωπα, που άξια ερμηνεύονται από τα μέλη της ομάδας, που εδώ και 35 χρόνια δίνουν το απόθεμα της ψυχής τους.

Αυτός ο διάλογος που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της παρουσίας μεταξύ των μελών αλλά και της ομάδας με το κοινό είναι μοναδικός, διαδραστικός αλλά και απολαυστικός.

Ο κοινός «παρανομαστής» Κρήτη γίνεται βίωμα, γίνεται θέμα ψυχικής ανάτασης, γίνεται γόνιμος παραλληλισμός με το νησί της Ρόδου.

Ο συγγραφέας Γιάννης Νιωτάκης, ακούραστος σκαπανέας της κρητικής παράδοσης και γλώσσας, ικανά να μετουσιώσουν τις ρίζες της Κρήτης σ’ όλες τις άλλες περιοχές.

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Φλώρος, βάζει το θέατρο σε θέση οδηγού ψυχαγωγίας και διδασκαλίας, για να μπορούμε εμείς να διακρίνουμε την ποιότητα και το ήθος.

Η σκηνική φροντίδα του σκηνογράφου, Σταμάτη Κούρου, κατάλληλη για να μας μεταφέρει το κλίμα και το περιβάλλον της τότε εποχής αλλά και της δομής του έργου.

Η μουσική επένδυση από τον πάτερ Εμμανουήλ Σκλιβάκη, αναλογική και συντροφεύουσα του έργου, ικανή να σε παρασύρει στους χρόνους και στα τοπία της παράστασης.

Όλη η ομάδα αξίζει συγχαρητήριων προσφέροντας εθελοντικά το ανεκτίμητο, το σπουδαίο, το συλλογικό, δηλαδή τη διαφυγή από τη φθοροποιό καθήμενη μιζέρια.

Το όλο έργο παραδίδει μαθήματα αυτογνωσίας, αυτοδιάθεσης ταξιδεύει το κοινό σε τόπους μαγικούς, ονειρεμένους, ειλικρίνειας, αξίες που στις ήμερες μας έχουν περιοριστεί αρκετά από το «δύσκολο» άνθρωπο.

Αυτός είναι ο μαέστρος της ορχήστρας της ζωής. Είναι σπουδαίος ο ρόλος του για τη συμφωνία όλων των οργάνων της γης.

Σαν επίλογο αποσπώ μια κρητική μαντινάδα που αναφέρθηκε έντεχνα στο έργο: «Μια μυγδαλιά ‘ναι η ζωή π’ ανθεί και καρποδένει, κι είν’ η παντέρμη όμορφη ας είν΄ και χιονισμένη».

Αυτή τη ζωή για δύο ώρες μας τη διάνθισε η Αδελφότητα Κρητών Ρόδου «Ο ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ», γι’ αυτό την ευχαριστούμε από καρδιάς.

Υ.Σ. η φωτογραφία είναι χορηγία της Αδελφότητας, την οποία ευχαριστούμε.