Αγ. Ξάνθης: Ένα σπουδαίο βιβλίο που απαντά σε πολλά ερωτήματα μιας «ακανθώδους» εποχής της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή (2004-2009)

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Δρ. Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Είναι κάποια βιβλία που τα αγοράζεις από περιέργεια και επειδή κάπου τα άκουσες. Διαβάζοντάς τα όμως μπορείς να καταλάβεις σε τι κόσμο ζούμε. Είναι βιβλία που εμφανίζουν την περιγραφική πραγματικότητα μέσα από στοιχεία και ντοκουμέντα που η δημοσιογραφική σκαπάνη τα ανακαλύπτει και με το θάρρος ενός δημοσιογράφου τα παραδίδει στην κρίση του κοινού.

Ο δημοσιογράφος ψάχνει την αλήθεια και όχι την αντικειμενικότητα και η απόδοση στον έγγραφο τύπο θα είναι χωρίς ακρότητες και ακροβασίες λόγου. Μάλιστα ο «πατέρας» της δημοσιογραφίας Χρήστος Πασαλάρης, αναφέρει: «Ο πιο φυσιολογικός δρόμος για να μπή κανείς στη δημοσιογραφία είναι ο δρόμος του ρεπορτάζ. Όλοι οι μεγάλοι δημοσιογράφοι άρχισαν τη σταδιοδρομία τους σαν ρεπόρτερ. Γιατί είναι μια πρόκληση για την αλήθεια».

Αυτή η γνησιότητα του ρεπορτάζ εκτίθεται διεξοδικά και ευανάγνωστα στο βιβλίο του κου. Μανώλη Κοττακή: «Οι απόρρητοι φάκελοι ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ»-Η αθέατη συγκλονιστική διακυβέρνηση, από τις υποκλοπές στη διπλωματία των αγωγών, Βατοπέδι και τον Δεκέμβρη του 2008 (2021). Αθήνα: Α.Α. Λιβάνη.

Το βιβλίο «αγγίζει» το χρόνο -2004-2009-, τα έτη που ο Κώστας Καραμανλής είχε το πηδάλιο της χώρας μας αναλύοντας την τότε αναπτυχθείσα σκευωρία και τις μια σειρά απειλές στο πρόσωπό του για τις επιλογές της εξωτερικής του πολιτικής. Μάλιστα ο χρόνος αναφοράς επεκτείνεται δραστικά και στα προ-παράγωγα της κρίσιμης αυτής περιόδου αλλά και στους μετέπειτα πολιτικούς «κλυδωνισμούς».

Είναι ένα βιβλίο στοχασμού και περίσκεψης που ταλαντεύεται μεταξύ γεωπολιτικής, συμφερόντων και πλανητικής εξουσίας μέσα από μια εξαετία διακυβέρνησης της τότε καθοριστικής εποχής. Αυτή η εξαετία οριοθετείται με τις επιτυχίες της αλλά και από δυσχερείς σταθμούς που καθόρισαν το μέλλον της.

Οι σταθμοί έρχονται στην επιφάνεια με ημερομηνίες, ονόματα και γεγονότα που καθορίζουν τις εξελίξεις της Ελλάδας στο διεθνές γίγνεσθαι. Διαφαίνεται στο βιβλίο ότι ο «πατριωτικός εθνικισμός» (σ.35) που επέδειξε ο τότε πρωθυπουργός δεν έτυχε θετικής αξιολόγησης από τις ΗΠΑ, σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον ρευστό και με την Αμερική, παραμένει πλανητική δύναμη.

Ένα πλήθος ερωτημάτων έρχονται στο μάτι του αναγνώστη για να μπορέσει να εντρυφήσει στο τότε πολιτικό κλίμα, να αντιληφθεί το σχέδιο «Πυθία» που έφτανε κατά πληροφορίες μέχρι και τη φερόμενη δολοφονία του πρωθυπουργού, ένα κλειστό σύστημα διαπλοκής και τηλεφωνικών παρακολουθήσεων, πολιτικών άλλων ακραίων εσωτερικών καταστάσεων (φωτιές, σκάνδαλα, διαδηλώσεις) συσχετιζόμενα όμως ρεαλιστικά με τις διεθνείς εξελίξεις σ’ ένα σκακιστικό παίγνιο γεωοικονομίας που πρωταρχικό σκοπό είχε την κυριαρχία των μεγάλων δυνάμεων και τη διανομή εξουσίας και του ρόλου των περιφερειακών παικτών, όπως είναι της Ελλάδας.

Μιας χώρας που θα μπορούσε να αξιολογούταν ως ενεργειακός κόμβος (σσ. 171,174,183,216) κατά την άποψη της τότε διακυβέρνησης, με τα όποια όμως επακόλουθα στη σύγκρουση των συμφερόντων των δύο «μεγάλων» δυνάμεων του κόσμου.
Τα ερωτήματα ξεδιπλώνονται αμείλικτα, για να τα «ανασηκώσει» ο αναγνώστης με την ανάγνωση του βιβλίου.

Ο Κώστας Καραμανλής (Κ.Κ.) προσπάθησε να ασκήσει μία εξωτερική πολιτική ούτε φιλορωσική, αλλά ούτε και αντιαμερικανική αλλά κατά βάθος ήταν πρωτίστως εθνική και αντιτουρκική στο βαθμό που μείωνε δραματικά το γεωπολιτικό βάρος της γείτονος χώρας; (σ.17).

Τοποθετείται ο συγγραφέας με μορφή ερωτήματος για να μπορεί να προσδιοριστεί ευκολότερα η κρίσιμη κατάσταση και μετά με το διάβα του χρόνου έξυπνα αποφαίνεται ο ίδιος, ότι ο τ. πρωθυπουργός πάτησε τότε κόκκινες γραμμές σε σχέση με τις ΗΠΑ, παρότι σήμερα το κλίμα έχει αντιστραφεί με την Τουρκία, την οποία ο Κώστας Καραμανλής ήθελε να εκτοπίσει από τον γεωοικονομικό παγκόσμιο χάρτη, να ακροβατεί αγόγγυστα υπέρ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ενώ αντίθετα τα συμφέροντα Ελλάδας-ΗΠΑ σήμερα δείχνουν πλέον να συγκλίνουν στενότερα (σ.18).

Πρόσωπα, ονόματα, καταστάσεις αλλά και μυστικές υπηρεσίας, ρόλοι ύποπτοι από ξένες Πρεσβείες με υποβολιμαίες στάσεις, υποκλοπές και μυστικές παρακολουθήσεις, πολιτικές «θυσίες» ατόμων, στημένες καταστάσεις έρχονται στο τραπέζι της ανάγνωσης για να επιβεβαιώσουν ότι ζούμε σ’ ένα κόσμο δυστοπικό, πολύπλοκο, μεταλλασμένο που η κάθε χώρα έχει ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του δυσεπίλυτου πάζλ και όπου οι περιφερειακές εξάρσεις, βλ. πόλεμος στην Ουκρανία και στη Λωρίδα της Γάζας, εκβάλλουν την κυριαρχία της εδαφικής οντότητας, η οποία αποτελεί και το επίκεντρο της πολιτικής σύγκρουσης. Είναι γνωστό ότι η εδαφική επιταγή υπήρξε η κύρια παρόρμηση που καθοδηγεί την επιθετική συμπεριφορά των εθνών-κρατών [Brzezinski, Z. Η μεγάλη σκακιέρα. (1998). Μτφρ. Ε. Αστερίου. Αθήνα: Λιβάνη (σ.72)].

Η περίοδος διακυβέρνησης του κ.Κώστα Καραμανλή (Κ.Κ.) εξετάζεται στο βιβλίο υπό το πρίσμα των υπόγειων διαδρομών που ενέσκηψαν λόγω της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας της τότε περιόδου. Η παρουσία της κυβέρνησης του Κ.Κ. ήταν δομημένη στην τήρηση των δημοκρατικών θεσμών παρά τη συστηματική απαξίωση από μεγάλη μερίδα της αντιπολίτευσης (σ.329).

Το σχέδιο «Πυθία» που ουσιαστικά βασίζεται η ανάλυση του μείζονος εθνικού γεγονότος κατά το συγγραφέα στο βίβλο, έδωσε εκτός των «βρόμικων παιγνίων» που αναπτύχθηκαν από παράκεντρα και συγκεκριμένα πρόσωπα των εξωτερικών δυνάμεων και οργανισμών κατά της προσωπικότητας του Κ.Κ., να παρουσιαστούν στην αφήγηση της ιστορίας και εξέχουσες προσωπικότητες της ελληνικής δικαιοσύνης που στάθηκαν στο ύψος του όρκου τους και του μετεωρισμού της πολιτικής τάξης.

Το σχέδιο «Πυθία» ήθελε να αποσταθεροποίηση (η λέξη αυτή εμφανίζεται πολλάκις στο πόνημα) τη χώρα μας με εργαλείο αιχμής την κινητή τηλεφωνία με τα κινητά-σκιές και ένα στρατό ανώνυμων ατόμων ώστε εάν κάτι πάει στραβά, να μην αποδεχθεί η ύποπτη σύνδεση (σ.335). Ήταν ένα σχέδιο που πιθανά να συνδεόταν με το σκάνδαλο του «Βατοπεδίου», πράγμα που τελικά δεν κατέστη δυνατή η διασταύρωση παρά ότι βρεθήκαν σωρεία πολιτικών ενδείξεων κατά τη διάρκεια της δικαστικής έρευνας (σ.245).

Το καλοδουλεμένο σχέδιο «Πυθία» σαν ένας ιστός της αράχνης πρόσωπων και πράξεων ήταν μια διεθνή πλεκτάνη για την ουσιαστική εξαφάνιση του προσώπου του Κώστα Καραμανλή και αποτέλεσε μια στάση ιστορίας για τον τρόπο με τον οποίο η Δύση μαχόταν τη Ρωσία, με όποιο πρόσφορο τρόπο σε βαθμό που θα μπορούσε σήμερα να είναι ένα διεθνές “case study” για σχετική πανεπιστημιακή διδασκαλία (σσ. 23,332) στο πεδίο των διεθνών σχέσεων και της εξωτερικής πολιτικής.

Η στόχευση της τότε πολυμερικής ενεργειακής πολιτικής της χώρας μας με την ενίσχυση του αγωγού South Stream και του Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη του Φ.Α προκάλεσε τη απόλυτη δυσφορία των ΗΠΑ, θεωρώντας ότι η Ελλάδα προκρίνει τη ρωσική ενεργειακή γραμμή απορρίπτοντας παράλληλα τις διελεύσεις αγωγών από τη φίλη Τουρκία.

Πράγματι, ο Κ.Κ. έχοντας παιδεία και πολιτικές ρίζες δεξιόστροφες, δεν τον εμπόδισαν καθόλου να λειτουργήσει με αίσθημα εθνικού συμφέροντος (σ.350) προκρίνοντας προτάσεις ενεργειακών διάδρομων που παρέκαμπταν την Τουρκία και έλεγχαν τη ροή του Φ.Α. προς Αλβανία –Σκόπια.

Αυτό έδειχνε την πολυτμηματική ενεργειακή θέση της χώρας μας, χωρίς να εκφράζει ουδόλως την όποια αντιαμερικανική πολιτική αλλά και συγχρόνως και την όποια αντιρωσική θέση βάζοντας όμως πάνω από όλα, κατά τον συγγραφέα, την ενίσχυση και την αξιοποίηση της Ελλάδας με όλους τους δυνατούς τρόπους και έναντι όλων (σ.351).

Αυτό βέβαια είχε και το πολιτικό κόστος επιβολής εκ’ μέρους των ΗΠΑ που ήθελαν να ελέγχουν τα πάντα στο πεδίο της γεωοικονομίας εκτιμώντας τότε ότι ο εχθρός ήταν η Ρωσία και όχι η Κίνα που σήμερα εμφανίζεται ανταγωνιστική (σ. 342) με το μότο «μια ζώνη, ένας δρόμος» και με την παράλληλη αποκατάσταση «οι δρόμοι του μεταξιού έρχονται ξανά στο προσκήνιο» [Frankopan, P., Οι δρόμοι του μεταξιού. Μτφρ. Γ. Βογιάτζής.( 2022). Αθήνα: αλεξάνδρεια].

Στο επίμετρο αυτού του ενδιαφέροντος βιβλίου, που εξιστορεί αλλά και διδάσκει, περιγραφεί αλλά και νοηματοδοτεί τις επικίνδυνες αλλά και κατατεθείσες «λεπτές» στιγμές της άσκησης της πολίτικης επί των ετών πρωθυπουργίας του Κ.Κ. παρουσιάζονται τα τρία μεγάλα (3) -ΕΑΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ- του διορατικού Κώστα Καραμανλή που και πάλι κατά τον κ.Κοττάκη

1. θα χωροθετούσε τη χώρα μας σε τροχιά σίγουρης ανάπτυξης και ευημερίας λόγω χαμηλής τιμής του Φ.Α., 2. θα αποκτούσε την ισχυρή ιδιότητα του κόμβου μεταφοράς του Φ.Α σε όλη την Ευρώπη, Μ.Ανατολή και Βαλκάνια και τέλος, εάν η χώρα μας άκουγε τις προνοήσεις του Καραμανλή, το γεωπολιτικό βάρος της Ελλάδας θα είχε εξελιχθεί διαφορετικά, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ισορροπία δυνάμεων με τη γείτονα Τουρκία (σσ. 356-357).

Στο συνημμένο παράρτημα παρατίθενται στοιχεία, έγγραφα, νομικά κείμενα, κ.α τα οποία καταγράφουν για τον αναγνώστη την πιστοποίηση των περιγραφόμενων καταστάσεων και γεγονότων για την απόδειξη της αλήθειας, όπως και προλογίσαμε σαν κεντρικό στοιχείο ενός ικανού και ευφυούς δημοσιογράφου.

Κατά την άποψή μου, το βιβλίο έχει μια μυσταγωγική σειρά διαβάσματος που αφήνει τον αναγνώστη μεταξύ αγωνίας και πολιτικού στοχασμού, ριψοκίνδυνου αντικειμενισμού και πολιτικής έξαψης συγκρίνοντας τα γραφόμενα με το αγχωτικό σήμερα που δεν είναι καθόλου μακριά από τα γεγονότα της τότε ζοφερής εποχής εξέτασης.

Από την τότε VODAFONE στο PREDATOR για τις υποκλοπές στη χώρα μας, από τον πλανητικό έλεγχο των ενεργειακών δρόμων με τη φλέγουσα Λωρίδα της Γάζας, την εισβολή της Ρωσίας στις πλούσιες περιοχές από σιτάρι περιοχές της Ουκρανίας, από την επεκτατική λόγω γεωοικονομικών συμφερόντων και ψηφιακών «παιγνίων» της φιλόδοξης Κίνας στην Αφρική και στην Ευρώπη, με τις ΗΠΑ να θέλουν να μείνουν παγκόσμιος ηγεμόνας, με τη Ρωσία να χειρίζεται «αρχηγικά» την ενέργεια και την εθνικιστική της σύμπτυξη στο διεθνές αντιδυτικό σχηματοποιημένο σύστημα, με την απειλή της κλιματικής αλλαγής να κτυπά όλη την υφήλιο χωρίς διακρίσεις πλουσίων και φτωχών, αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων, με τη «ρομποτική» και με τα drone να μιλάνε τη «μετα-γλώσσα» σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη, η ανθρωπότητα βρίσκεται τελικά σε μια κατάσταση αρρυθμίας και αποσυντονισμού που ψάχνει τα βήματα της (ή το «γιατρό» της), παρά τις όποιες ευχητήριες εξαγγελίες του ΟΗΕ περί ειρήνης, ευημερίας, ισότητας και αειφορίας του (όλου) κόσμου μας(;).

Η δε χώρα οριοθετείται στο γεωπολιτικό χάρτη σε μια μετάβαση στο διαμορφούμενο, νεορεαλιστικό κόσμο με την ιδιότητα του κράτους-μέλους δυο ισχυρών συμμαχιών της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ (ευτυχώς!) ελπίζοντας σε μια ομαλή προσαρμογή στις γεωπολιτικές απρόβλεπτες εξελίξεις στη γειτονιά μας, μιας και κατέχουμε ένα γωνιακό οικόπεδο το οποίο «γλυκοματιάζουν» πολλοί αλλά και όπως έλεγε ο Ελύτης «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι’ ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».
Καλοδιάβαστο το βιβλίο, το αξίζει…για τροφή στη σκέψη και στη ματιά της πραγματικότητας.