Το πρόβλημα της οργανωμένης ζητιανιάς

ʼκουγα μικρός από τη γιαγιά μου που ήταν εγκατεστημένη στον Πειραιά την λέξη γύφτος κι έψαχνα στην φαντασία μου να βρω τι είδους άνθρωπος ήταν.

ʼκουγα μικρός από τη γιαγιά μου που ήταν εγκατεστημένη στον Πειραιά την λέξη γύφτος κι έψαχνα στην φαντασία μου να βρω τι είδους άνθρωπος ήταν. Βλέπεις εμείς στη Ρόδο δεν είχαμε ατυχήσει ποτέ να μας επισκεφτούν και να κολλήσουν. Πολύ αργότερα κατά την διάρκεια των σπουδών μου στην Αθήνα είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω και να μακαρίσω τον τόπο μου που δεν είχε παράγκες, βρομιά, διαφορετικό τρόπο ζωής έξω από τα κοινωνικά μας ήθη και έθιμα. Αναφέρομαι βέβαια στην χρυσή εποχή της Ρόδου, όταν μεταπολεμικά “λειτουργούσαν” οι συνθήκες που κρηροδότησαν στη Ρόδο οι Ιταλοί αλλά και στην χρυσή εποχή του τουρισμού, όταν η κατάσταση γενικά δεν ευνοούσε την παρουσία τέτοιων ανθρώπων. Τώρα βλέπουμε στα τοπικά κανάλια ρεπορτάζ με τίτλο “πίσω απ’ την βιτρίνα της Ρόδου” όπου παρακολουθούμε παράγκες εδώ κι εκεί με γύφτους μπροστά στο φακό να διαμαρτύρονται γιατί ο δήμος δεν τους έδωσε σπίτια, γιατί ο δήμος δεν φρόντισε το άρρωστο παιδί, γιατί ο δήμος δεν μαζεύει τα λιμνάζοντα λύματα που οι ίδιοι πετούν μπροστά στις παράγκες τους κ.λπ., κ.λπ. Έφτασε δε ο αρχηγός τους που ήλθε από την Αθήνα να μας απειλήσει λέγοντας θρασύτατα κι αδιάντροπα ότι θα μιλήσουν τα όπλα. Κι όλα αυτά στη Ρόδο. Σε μία περιοχή όπου η κοινωνία άνοιξε την αγκαλιά της σε Αλβανούς, σε Ρώσους, σε Βούγλαρους, σε Πολωνούς, σε Ουκρανούς και σε κάθε ράτσα και χρώμα οι οποίοι ήλθαν για δουλειά κι όχι για δούλεμα. Γιατί, τι άλλο από δούλεμα είναι οι όποιες δικαιολογίες για την εγκατάσταση και την τακτοποίησή τους σε καταυλισμούς. Καταυλισμοί στη Ρόδο!! Για φαντασθήτε ποιός Ροδίτης θάθελε γείτονες τη βρομιά και την δυσωδία. Κάμετε γκάλοπ. Προκαλώ!!! Η δικαιολογία ότι είναι έλληνες πολίτες σηκώνει συζήτηση. Από πότε είναι ας πούμε έλληνες πολίτες. Πριν το 1979 οπότε ισχυρίζονται ότι ήλθαν στη Ρόδο; Ήταν και πριν; Και τότε γιατί δεν ήλθαν από πριν; Κι αν εγκαταστάθηκαν το 1979 απέκτησαν δικαιώματα που δεν είχαν; Αν η εγκατάστασή τους τόσα χρόνια δεν ήταν ικανή να τους εντάξει στην κοινωνία μας γιατί θα πρέπει εμείς να δεχθούμε ομάδα ανθρώπων που θα ζει και θα ενεργεί στα άκρα μας; Γιατί θα πρέπει ο κοινωνικός, ο οικονομικός, ο επαγγελματικός, ο ηθικός κ.λπ. μέσος όρος που με αγώνες, αγωνία, θυσίες νουθεσίες κ.λπ. που επιτεύχθηκε στο νησί μας από όλους και μεταδόθηκε και στους οικονομικούς μετανάστες που έγιναν τελικά ένα μ’ εμάς να κατέβει κι όχι όπως η προσπάθεια προστάζει ν’ ανέβει. Γιατί πρέπει ο Ρόδιος και πολύ περισσότερο οι επισκέπτες του νησιού να βλέπουν κακομοιριά, βρόμικα, άσιτα ανήλικα τρυφερής ηλικίας να ζητιανεύουν παρέα με μικρά σκυλάκια σε κάθε γωνιά πατώντας κάποια πλήκτρα ενός άθλιου ακορντεόν; Γιατί πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στη λειτουργία της ζητιανάς σαν οργανωμένης πλήρως και με όλους τους κανόνες πολυεθνικής εταιρείας με επόπτες ανά περιοχή, με κινητά τηλέφωνα στο κάθε νηστικό πιτσιρίκι, με συγκεκριμένο πλαφόν είσπραξης για το κάθε ένα, με αυτοκίνητα διανομής προσωπικού κ.λπ. Κι όλα αυτά για μία δραστηριότητα ξένη στον τόπο μας κι απαγορευμένη στην πατρίδα μας. Ποιός και γιατί δεν αποφασίζει να διώξει τον ανεπάγγελτο γονιό ή κηδεμόνα των ανηλίκων από τον τόπο μας; Ποιός και γιατί δεν ρωτά αυτόν τον ανεπάγγελτο γονιό ή κηδεμόνα πώς ζει; Με ποιά δραστηριότητα; Διώξτε τους!!! Εκτός κι αν όπως πολλοί για μας λίγοι όμως για τον συνολικό τους όγκο ενταχθούν στην κοινωνία μας. Να εργασθούν κανονικά όπως όλοι οι άλλοι κάτοικοι. Να ενοικιάσουν σπίτια όπως όλοι οι άλλοι κάτοικοι. Να στείλουν στο σχολείο τα παιδιά όπως όλοι οι άλλοι κάτοικοι, να πουλήσουν και να ψωνίσουν όπως όλοι οι άλλοι κάτοικοι, να πάρουν χαμπάρι ότι δεν τους χρωστά κανείς, πουθενά, τίποτα. Αν επιμείνουν να ασκούν δραστηριότητα όπως αυτή που ασκούν, είναι καιρός να πάρουν είδηση ότι η κοινωνία μας σιωπά για κάποιο σοβαρό χρονικό διάστημα, όταν όμως ξεσπάσει ξεσπά άγρια. Και τότε θάναι αργά. Ας πάνε στα μέρη όπου γεννήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν κι ας αφήσουν την Ρόδο όπως αγωνιστήκαμε να την φτάξουμε. Με τιμή Κώστας Σαρρής