Ray: O Αμερικανός βετεράνος, αθλητής μπάσκετ με αμαξίδιο, που καθαρίζει το Ροδίνι!

Κυριακή Πετρίδου

«Ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει ένα θέμα»! Ένα από τα «μότο» της δουλειάς. Και εμένα, το θέμα για την πρωτοβουλία πολιτών που καθαρίζουν εθελοντικά κάθε Κυριακή το πάρκο του Ροδινιού (σ.σ. δημοσιεύτηκε στη «Ροδιακή» στις 12 Νοεμβρίου) με οδήγησε στον Ray (Ρέι). Τον Raymond Douglas Hennagir. Είναι αυτός, που ξεκίνησε στην ουσία αυτή την κίνηση, μαζί με τη σύντροφό του, και, σιγά-σιγά, ενέπνευσε κι άλλους συμπολίτες μας να συμπεριλάβουν στις συνήθειές τους τον καθαρισμό του εμβληματικού Πάρκου, ενός χώρου που χτυπάει «ευαίσθητες χορδές» στους Ροδίτες.

Όταν του μίλησα, βρέθηκα μπροστά σε μία αναπάντεχη προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου, που μοιάζει να έχει βγει κατευθείαν από το σελιλόιντ δια χειρός κάποιου Χολιγουντιανού Κολοσσού και μιλάει για το θάρρος, το πείσμα, τη γενναιότητα και την αγάπη για τη ζωή: ο Ray είναι βετεράνος του περίφημου Αμερικανικού Σώματος Πεζοναυτών (United States Marine Corps, USMC), είναι άτομο με αναπηρία, απόρροια βαρύ τραυματισμού όταν πάτησε νάρκη σε ένα από τα tour του στο Ιράκ και έχασε τα κάτω άκρα του.

Ο Ray βρίσκεται σε αναπηρικό αμαξίδιο αλλά κάθε άλλο παρά «καθηλωμένος» είναι. Είναι αθλητής μπάσκετ του Γ.Σ. Δωδεκάνησος. Είναι αθλητής «τελεία». Έπαιζε ράγκμπι, κολυμπάει, είναι σέρφερ, κάνει ιππασία και άλλα που δεν έχει σημασία να τ’ αναφέρουμε. Πήρατε τη γενική εικόνα.

Ας ανακεφαλαιώσουμε: Ένας άνθρωπος «ξένος», μη Ροδίτης, που βρίσκεται στη Ρόδο κάτι λιγότερο από δύο χρόνια, μαγεύεται από την ομορφιά του πάρκου αυτού και δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση, γιατί μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί. Και αποφασίζει επειδή του αρέσει να το επισκέπτεται, να πηγαίνει όποτε μπορεί και να το καθαρίζει, μαζί με τη σύντροφό του. Παίρνει τον βασικό εξοπλισμό και καθαρίζει τα σκουπίδια, τα στενά δρομάκια από τα φύλλα, τη λάσπη και τα κλαδιά. Σιγά-σιγά, το παράδειγμά του ακολουθούν και άλλοι. Α, και όλα αυτά τα κάνει όντας σε αναπηρικό αμαξίδιο. Νομίζω ό,τι αξίζει να τον γνωρίσουμε καλύτερα:

Πώς βρέθηκες στη Ρόδο;
«Στη Ρόδο βρίσκομαι από τον Ιανουάριο του 2023. Νωρίτερα, τον Ιούλιο-Αύγουστο του 2022 με κάλεσαν να παίξω μπάσκετ από τον Γ.Σ. Δωδεκάνησος. Μέχρι τότε, στην Αμερική, έπαιζα ράγκμπι. Ένας φίλος μου έπαιζε στον Άτλαντα Αθηνών και έψαχναν παίχτη στην Ελλάδα. Αλλά εγώ ήμουν διεθνής παίκτης στην Αμερική. Έτσι, αρχικά το απέρριψα όμως έσπασα το χέρι μου στο ράγκμπι και δεν έκανα τίποτα για κάποιους μήνες. Καθόμουν. Τότε, με κάλεσε ξανά ένας από τους προπονητές του Γ.Σ. Δωδεκάνησος, ο Γιάννης Μαρουλάκης, και με ρώτησε αν ήθελα να τους βοηθήσω. Το συζήτησα με τον αθλητικό ψυχολόγο στο team USA και παρ’ όλο που αισθανόμουν άσχημα, άρπαξα την ευκαιρία και του τηλεφώνησα».

«Ερωτεύτηκα το νησί»
Δύο εβδομάδες μεσολάβησαν από εκείνο το τηλεφώνημα μέχρι να βρεθεί ο Ray στη Ρόδο.
«Ερωτεύτηκα το νησί, τους ανθρώπους του, είμαι φίλος με τους συμπαίκτες μου και ανανέωσα για τρία χρόνια», λέει.

Πώς είναι η ζωή σου εδώ; Η καθημερινότητά σου;
«Μου αρέσει! Είναι όλα πιο απλά εδώ, όλα είναι πιο κοντά, οι άνθρωποι πιο φιλικοί. Είναι ένας πιο απλός τρόπος ζωής από αυτόν στην Αμερική».

Πού έμενες στην Αμερική; Από πού ήρθες;
«Από το Τέξας».

Rhodes it’s a long way from Texas! (Τον πειράζω λέγοντάς του ότι η Ρόδος είναι πολύ…μακριά από το Τέξας!)
«Ναι, είναι»! (γελάει)

Όταν κυκλοφορείς στην πόλη, ειδικά στο κέντρο, δυσκολεύεσαι; Δεν είναι και πολύ «φιλόξενη» για τα άτομα με κινητικά προβλήματα…
«Δεν αντιμετωπίζω κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Μόνο στην Παλιά Πόλη είναι πιο δύσκολη η πρόσβαση λόγω του βοτσαλωτού σε κάποιους δρόμους. Αλλά κάνω λίγο στο πλάι και περνάω! Επειδή έχω περάσει καιρό στην Αθήνα, έχω να πω ότι η Ρόδος είναι πολύ καλύτερη, πιο προσβάσιμη»!

Μου είπαν ότι ήσουν πεζοναύτης και η αναπηρία σου προέκυψε μετά από τραυματισμό…
«Ναι. Υπηρέτησα στο Ιράκ δύο φορές και ακόμα μία φορά αλλού. Τη δεύτερη φορά που πήγα στο Ιράκ, σε μία μικρή πόλη, το 2007, πάτησα σε μία νάρκη…Είχα μία πολύ ενδιαφέρουσα ζωή από μικρό παιδί. Είχα να αντιμετωπίσω πολλές προκλήσεις στη ζωή μου και να υπερπηδήσω πολλές δυσκολίες και μαθαίνω να ανταπεξέρχομαι».

Συνήθως από αμερικάνικες ταινίες γνωρίζουμε, ότι οι βετεράνοι δύσκολα «επανέρχονται» σε μία φυσιολογική ζωή όταν επιστρέφουν σπίτι τους και μάλιστα με σοβαρό τραυματισμό. Για εσένα, πώς ήταν;
«Ευτυχώς υπηρετούσα για την Αμερική. Εμείς εκεί λέμε “if they break you, they have to fix you” (αν σε “σπάσουν” πρέπει να σε “φτιάξουν”)…Γενικά πιστεύω, ότι ο Θεός δεν θα έφερνε κάτι στη ζωή σου αν θεωρούσε ότι δεν θα τα κατάφερνες».

Πώς σκέφτεσαι από ‘δω και πέρα τη ζωή σου;
«Πρέπει να επιστρέψω στην Αμερική το επόμενο διάστημα αλλά σχεδιάζω πια να ζω ανάμεσα στη Ρόδο και την Αμερική».

Το Ροδίνι
Πώς ξεκίνησες να καθαρίζεις το Ροδίνι;
«Δεν είμαι μόνος μου. Με την κοπέλα μου. Μου έδειξε το Ροδίνι και κάναμε βόλτα στο Πάρκο. Τότε, διαπίστωσα ότι έμοιαζε σαν…εγκαταλελειμμένο, σαν να μην το περιποιείται κανείς. Όταν πήγαμε στο σπίτι ρώτησα αν το καθαρίζουν. Είναι εκπληκτικό! Εγώ λατρεύω τη σύνδεση με τη φύση. Πρέπει κάποιος να καθαρίσει τα σκουπίδια, είναι τόσο όμορφη περιοχή. “Γιατί δεν πάμε να το καθαρίσουμε εμείς;”, μου είπε η κοπέλα μου και συμφώνησα αμέσως. Το σκεφτόμουν κι εγώ. Είναι νοσοκόμα και πηγαίνουμε στα ρεπό της. Παίρνουμε και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Αυτό ξεκίνησε από τα τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου».

Και πώς μεγάλωσε η παρέα;
«Θέλουμε να εμπνεύσουμε κι άλλους ανθρώπους. Τέσσερις-πέντε φορές πήγαμε μόνοι μας και το καθαρίζαμε. Ούτε ξέρω πόσες σακούλες μαζέψαμε. Δείξαμε φωτογραφίες στους φίλους μας κι εκείνοι στους δικούς τους και κάπως έτσι έγινε. Νιώθω καλά μ’ αυτό και μ’ αρέσει τώρα που οι άνθρωποι ανταποκρίνονται. Είναι σαν να ξαναβρίσκει την παλιά του δόξα. Δεν το κάνουμε με πρόγραμμα, όποτε έχουμε χρόνο, εθελοντικά. Τώρα αρχίσαμε να πηγαίνουμε να καθαρίζουμε και άλλα πάρκα…».

Η επίγευση που μου έμεινε από τη συνέντευξη με τον Ray είναι πόσο θετικός και πρόσχαρος άνθρωπος είναι. Πόσο «ζωή» εκπέμπει με την ίδια τη στάση ζωής του και πόσο…εύκολα τα κάνει να φαίνονται όλα. Και όπως φαίνεται έχει και την ικανότητα να εμπνέει τους γύρω του…