Χρήστος Γιαννούτσος: Πώς θα επιτευχθεί η Αναγέννηση της νησιωτικής Ελλάδας;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Χρήστος Γιαννούτσος*

Εν έτει 2025, η Ελλάδα ναι μεν έχει ξορκίσει το φάντασμα των Μνημονίων, ωστόσο οι διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού κράτους, όπως η καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης (βλ. Μάτι), το ρουσφέτι (βλ. Τέμπη), η διαφθορά (βλ. Πολεοδομία Ρόδου), η έλλειψη πρόληψης σε κλιματικές καταστροφές (βλ. πυρκαγιές και πλημμύρες Ρόδος) παραμένουν επίκαιρες όσο ποτέ άλλοτε και προστίθενται στις 3 μεγάλες νάρκες που κουβαλάει στις πλάτες του ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα πολίτης:

Πρώτη βόμβα είναι το δημογραφικό, καθώς το κλείσιμο των σχολείων στην επαρχία δεν ερημώνει μόνο τα χωριά, αλλά και τα ακριτικά μας νησιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι Αρκιοί με τον μοναδικό μαθητή, όπου η ελληνική Πολιτεία δεν έχει λάβει έως σήμερα κανένα προληπτικό μέτρο ώστε το σχολείο να συνεχίσει να έχει αδιάκοπη λειτουργία για τα επόμενα σχολικά έτη.
Δεύτερη βόμβα είναι το ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο είναι το αποτέλεσμα του δημογραφικού ζητήματος. Αν συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, το 2070 το όριο συνταξιοδότησης προβλέπεται στα 67 έτη για 40 χρόνια ασφάλισης (από 62 σήμερα) και στα 73 για όλους και όλες (από 67 σήμερα).

Τρίτη βόμβα είναι τα κόκκινα δάνεια και τα χρέη προς το Δημόσιο, με εκατομμύρια Έλληνες και Ελληνίδες να αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια και τις φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους, με καλύτερη ρύθμιση αυτή τη στιγμή τις 24 δόσεις.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν βόμβες αυτή τη στιγμή που περιμένουν να σκάσουν στα χέρια μας. Και την ίδια στιγμή, εκατομμύρια νέοι και νέες Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό, όχι απλώς για καλύτερες απολαβές, αλλά για μια αξιοπρεπή ζωή, όπου οι υποδομές θα είναι καλύτερες, δύο τρένα δεν θα συγκρουστούν στην ίδια γραμμή, και τα χρήματα που θα καταβάλλει ο πολίτης στο κράτος θα είναι ανταποδοτικά στην καθημερινότητά του.

Τη στιγμή λοιπόν που το επιτελικό κράτος έχει αποτύχει, η εμπιστοσύνη των Ελλήνων απέναντι στους θεσμούς έχει πληγεί, μπορούμε να μιλήσουμε κάλλιστα για οργή και απογοήτευση από την πλευρά των Ελλήνων. Η υπερηφάνειά μας πλήττεται κάθε μέρα με ένα καινούργιο σκάνδαλο, την ίδια ώρα που το κράτος υπερηφανεύεται για τα περιβόητα πρωτογενή πλεονάσματα που δεν φτάνουν ποτέ στην τσέπη του ξενοδοχοϋπαλλήλου που παίρνει μόνο 3 μήνες ανεργία, του δημόσιου υπαλλήλου που δεν λαμβάνει δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα, όπως ο ιδιωτικός υπάλληλος, του αναπληρωτή εκπαιδευτικού που κοιμάται στο αυτοκίνητο, διότι δεν βρίσκει σπίτι (βλ. εκπαιδευτικός στο Γεννάδι).

Η Ρόδος, το νησί των εκατομμυρίων επισκεπτών ετησίως, αυτή τη στιγμή είναι έρμαιο του αθηνοκεντρικού κράτους, με το ΤΑΙΠΕΔ να μην παραχωρεί το σανατόριο στην Ελεούσα για κέντρο δημιουργικής απασχόλησης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με τον ΕΦΚΑ να μην αποδέχεται το αίτημα του Επιμελητηρίου και του Πανεπιστημίου Αιγαίου για ανέγερση φοιτητικών εστιών στο παλιό ΙΚΑ, στρέμματα γης να μην παραχωρούνται στους αγρότες για την αύξηση της παραγωγικότητάς τους, άρα και του ΑΕΠ μας. Την ίδια ώρα, η μεταποίηση είναι σε μηδενικά επίπεδα, η χειροτεχνία δεν υφίσταται πλέον στο άλλοτε διάσημο νησί της υφαντουργικής, της ξυλογλυπτικής και της κεραμικής, καθώς δεν υπάρχουν πλέον σχολές από το αθηνοκεντρικό κράτος.
Πρέπει, λοιπόν, να μιλήσουμε επιτέλους για την ανάγκη Αναγέννησης της νησιωτικής Ελλάδας και όχι για επιτελικά κράτη, πρωτογενή πλεονάσματα κ.λπ…. Πώς θα επιτευχθεί όμως αυτό;

Μόνο με αποσυγκέντρωση της εξουσίας και ταυτόχρονη ισότιμη συμμετοχή των 4 ακόλουθων παραγόντων: Περιφέρεια, Δήμος, Επιμελητήριο, Πανεπιστήμιο. Αν δεν αλλάξει το διοικητικό μοντέλο της χώρας, δεν θα μπορέσει να αλλάξει και το παραγωγικό μας μοντέλο. Αυτή η βάση σχεδίου θα βοηθήσει να χτιστούν οι επιμέρους πολιτικές προτάσεις. Ουσιαστικά, πώς θα επιτευχθεί η Αναγέννηση της νησιωτικής Ελλάδας; Για να δημιουργήσουμε όλο τον πλούτο που μπορούμε να δημιουργήσουμε στην Ελλάδα και να τον μοιράσουμε δίκαια, πρέπει να αποσυγκεντρώσουμε την εξουσία, πρέπει να πάμε σε σύγχρονους θεσμούς που ελέγχουν την εξουσία, για να μπορέσει πια να δημιουργηθεί ένα τοπικό πρόγραμμα ανάπτυξης σε κάθε νησί, με την ισότιμη συμμετοχή όλων των παραγωγικών και κοινωνικών φορέων. Έτσι, ως σύνολο πάλι πλούσια περιοχή, όπως ήταν παλιά, πριν μπει υπό τον έλεγχο του αθηνοκεντρικού κράτους.

Το Πανεπιστήμιο, ιδίως τα νησιωτικά Πανεπιστήμια, μπορούν να αποτελέσουν έναν πολύτιμο εταίρο στην προσπάθεια Αναγέννησης των νησιών μας. Το Πανεπιστήμιο μπορεί να αποτελέσει κοινωνός στην ανάπτυξη των νησιών μας, μέσα από προγράμματα έρευνας και καινοτομίας σε συνεργασία με τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και μέσα από την άμεση συνεργασία με τον πρώτο και δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης, με τη δημιουργία προγραμμάτων επιμόρφωσης, δράσεων και ενημερωτικών ημερίδων για το σχολικό και το ευρύτερο νησιωτικό κοινό.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, αποδέχτηκα την τιμητική πρόταση από το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής να συμβάλλω στη διαμόρφωση του κυβερνητικού προγράμματος για τη νησιωτική πολιτική υπό την ιδιότητα του μέλους της Γραμματείας του Τομέα Νησιωτικής Πολιτικής. Στο επόμενο διάστημα και μέχρι τις εθνικές εκλογές, όποτε και αν προκηρυχθούν, ο Τομέας Νησιωτικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής θα ετοιμάσει το κυβερνητικό πρόγραμμα για τη νησιωτική πολιτική μας, αφουγκράζοντας τις ανάγκες της νησιωτικής κοινωνίας μας.
Δουλειά για τα νησιά μας λοιπόν και έργα προς όφελος των νησιών μας!

*Μέλος της Γραμματείας του Τομέα Νησιωτικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.