Μαριτίνα Κατσιμπράκη: «Έφερνα τη Ρόδο μέσα μου σε κάθε νότα»

Rodiaki NewsRoom

Η Ροδίτισσα που συνεργάστηκε με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τη Μαρίνα Σπανού

Συνέντευξη στη Στέλλα Παπασάββα

Με ρίζες στη Ρόδο και βαθιά καλλιτεχνική ταυτότητα, η Μαριτίνα Κατσιμπράκη είναι μια νέα δημιουργός που κινείται ανάμεσα στη μουσική, τον χορό και την υποκριτική με φυσική χάρη και συναισθηματική αλήθεια.

Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια όπου η τέχνη δεν ήταν απλώς παρούσα, αλλά θεμελιώδης αξία, η Μαριτίνα αντλεί έμπνευση από την προσωπική της ιστορία, μετατρέποντάς την σε φωνή, ρυθμό και παρουσία πάνω στη σκηνή. Με αφοσίωση, σεμνότητα και εσωτερική φλόγα, μας μιλά για τα πρώτα της βήματα, τις σημαντικές συνεργασίες, τη σχέση της με την οικογένειά της και, φυσικά, για τη μουσική της που σιγά-σιγά παίρνει τον δικό της μοναδικό δρόμο.

Λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου της προσωπικού τραγουδιού, η Μαριτίνα μάς προσκαλεί στον κόσμο της — έναν κόσμο φτιαγμένο από συναίσθημα, μνήμη και φως, όπου ο ήχος και η κίνηση συνυπάρχουν σαν μία γλώσσα, αυθεντική και προσωπική.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Πες µας λίγα λόγια για εσένα και πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για το τραγούδι και τον χορό. Πώς ήταν να µεγαλώνεις µέσα σε µια οικογένεια µε έντονη µουσική παράδοση, ως κόρη του Γιάννη Κατσιµπράκη;

Από πολύ µικρή ηλικία, ο κόσµος των τεχνών υπήρξε το φυσικό µου περιβάλλον. Στην οικογένειά µου υπήρχε πάντα η πεποίθηση πως τα παιδιά πρέπει να έρχονται σε επαφή µε ποικίλα ερεθίσµατα, ώστε να διαµορφώνουν µια σφαιρική και ουσιαστική καλλιέργεια. Η µουσική µπήκε στη ζωή µου σχεδόν σαν φυσική γλώσσα.

Ο πατέρας µου έπαιξε καθοριστικό ρόλο σ’ αυτή τη διαδροµή. Με ενθάρρυνε να παρατηρώ τον κόσµο µε ανοιχτές αισθήσεις και να πειραµατίζοµαι µε τρόπους έκφρασης. Υπήρξε ο πρώτος µου µουσικός δάσκαλος – όχι µε τη συµβατική έννοια, αλλά µέσα από την αγάπη του για τον ήχο, για το τραγούδι, για τις ιστορίες που χωρούν µέσα σε µια µελωδία.

Θυµάµαι να µε παίρνει στην αγκαλιά του και να µου τραγουδάει, να µιλάει για τραγούδια σαν να πρόκειται για πρόσωπα, σαν να έχουν ψυχή και µνήµη. Αυτή η πρώτη επαφή µε τον ήχο, µέσα από τη στοργή και τη βαθιά του σύνδεση µε τη µουσική, ρίζωσε µέσα µου κάτι που ακόµα µε καθορίζει. Ο χορός, από την άλλη, προέκυψε σαν αβίαστη σωµατική έκφραση· σαν ανάγκη να δώσω µορφή και ρυθµό σε ό,τι µε συγκινούσε. Έτσι, χωρίς να το επιλέξω συνειδητά, βρέθηκα να αφιερώνοµαι ολοκληρωτικά σε αυτό το δίπολο: ήχος και κίνηση.

Ποιες ήταν οι πιο σπουδές σου στη µουσική και τον χορό;

Η σχέση µου µε τη µουσική και τον χορό ξεκίνησε σε ερασιτεχνικό, αλλά ιδιαίτερα ζωντανό επίπεδο στη Ρόδο, τον τόπο που µεγάλωσα. Τα απογεύµατά µου ήταν γεµάτα από µετακινήσεις ανάµεσα στη σχολή χορού, στο ωδείο της γειτονιάς και στις πρόβες της δηµοτικής χορωδίας.

Όταν ήρθε η στιγµή να φύγω από τη νησιωτική µου βάση και να ακολουθήσω συνειδητά τον δρόµο των ονείρων µου, βρέθηκα στην Αθήνα, όπου φοίτησα στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Εκεί, η εκπαίδευσή µου εµβάθυνε τόσο σωµατικά όσο και πνευµατικά, υπό την καθοδήγηση καταξιωµένων καθηγητών που µε επηρέασαν βαθιά, όχι µόνο ως χορεύτρια αλλά και ως άνθρωπο. Ήταν ένα αυστηρό, αλλά και αποκαλυπτικό περιβάλλον, που µε δίδαξε να στέκοµαι µέσα στο σώµα µου µε ειλικρίνεια.

Η µουσική και το τραγούδι ωρίµασαν µέσα µου λίγο αργότερα – όταν άρχισα να αποδέχοµαι την πολυπλοκότητα και τη συνθετότητα της προσωπικής µου έκφρασης. Ξεκίνησα σπουδές φωνητικής µε τον Σταύρο Νυφοράτο, στο πλαίσιο της Ακαδηµίας του Πάνου Δήµα.

Πώς ήταν η εµπειρία σου στη συνεργασία µε τη Μαρίνα Σπανού και πριν µε την Ελεωνόρα Ζουγανέλη;

Πρόκειται για δύο καλλιτέχνιδες που θαυµάζω βαθιά και µε τις οποίες η σκηνική συνύπαρξη υπήρξε – και παραµένει – τιµή και ευγνωµοσύνη για µένα. Η πρώτη µου επαγγελµατική επαφή µε το τραγούδι έγινε αυτόν τον χειµώνα, στο πλευρό της Ελεωνόρας Ζουγανέλη. Ήταν η στιγµή που όλος αυτός ο κόσµος που είχα ονειρευτεί – γεµάτος φώτα, ήχους, κοινό, συγκίνηση – άρχισε να αποκτά πραγµατική, χειροπιαστή υπόσταση.

Η Ελεωνόρα ήταν για µένα ένα πολύτιµο “σχολείο”. Δεν ήταν µόνο το να στέκοµαι δίπλα της επί σκηνής· ήταν ο τρόπος που λειτουργεί µε απόλυτη αφοσίωση, ο σεβασµός της στη µουσική και στο κοινό της. Όλα αυτά λειτούργησαν για µένα ως εφόδια για να εξελιχθώ – όχι µόνο ως τραγουδίστρια, αλλά και ως επαγγελµατίας. Η πρώτη µας συνεργασία είχε προηγηθεί στο θέατρο Παλλάς, σε µια παραγωγή του Γιάννη Κακλέα, όπου είχαµε διαφορετικούς ρόλους – εκείνη ως τραγουδίστρια, εγώ ως ηθοποιός-χορεύτρια. Όµως, ακόµα και τότε, υπήρξε µια αµοιβαία εκτίµηση που έθεσε τα θεµέλια για κάτι βαθύτερο.

Η Ελεωνόρα ήταν για µένα ένα πολύτιµο “σχολείο”

Η σχέση µας µε τη Μαρίνα Σπανού ξεκίνησε σχεδόν απρόσµενα, µέσα από µια φιλική επαφή που γρήγορα πήρε τη µορφή µιας αδελφικής σύνδεσης. Υπάρχει βαθύς θαυµασµός ανάµεσά µας, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και προσωπικό επίπεδο. Τη θεωρώ µία από τις πιο ευρηµατικές και γνήσιες φωνές της γενιάς µας – µε ευφυΐα, δηµιουργικότητα και µια βαθιά αντίληψη για το πώς µπορεί η µουσική να εκφράζει την εποχή µας.

Αρχίσαµε να πειραµατιζόµαστε φωνητικά, φτιάχνοντας πολυφωνίες των τραγουδιων της αλλα και όχι µόνο στα σαλόνια των σπιτιών µας, µε απόλυτη φυσικότητα και χαρά. Και τώρα, το να καλούµαστε να µοιραστούµε αυτές τις φωνές στη σκηνή της Μικρής Επιδαύρου, είναι κάτι που µε γεµίζει συγκίνηση και δέος.

Πώς νιώθεις που µοιράζεσαι µε την αδερφή σου την ίδια αγάπη για το τραγούδι και τον χορό;

Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, µε τη βαθιά και συναρπαστική του έννοια. Όταν ήµασταν µικρότερες, το κοινό µας πάθος για τις τέχνες ήταν σχεδόν καταιγιστικό. Και οι δύο επιλέξαµε τον δρόµο της τέχνης, µε κοινό σηµείο αφετηρίας τον χορό. Πλέον η πορεία µας έχει διαφοροποιηθεί οργανικά. Εµένα µε έχει απορροφήσει η µουσική, ενώ η Χριστιάνα έχει στραφεί πιο βαθιά στο θέατρο. Είναι όµορφο και συγκινητικό να βλέπεις πως, ενώ µεγαλώνουµε χωριστά ως καλλιτεχνικές προσωπικότητες, εξακολουθούµε να καταλαβαίνουµε απόλυτα η µία την άλλη – να µπορούµε να επικοινωνούµε σιωπηλά.

Έχουµε συνεργαστεί στο παρελθόν σε παραστάσεις και πρότζεκτ που άφησαν έντονο αποτύπωµα µέσα µας. Η επερχόµενη κοινή µας παρουσία στη Μικρή Επίδαυρο είναι για µένα κάτι ξεχωριστό. Το να µοιραζόµαστε αυτό το βήµα, η καθεµία από τη δική της θέση, είναι µια στιγµή βαθιάς σύνδεσης.

Πόσο σηµαντικό ρόλο έπαιξε ο τόπος σου, η Ρόδος, στην καλλιτεχνική σου ταυτότητα;

Όλα ξεκίνησαν από τη Ρόδο. Είναι ο τόπος που φέρνω πάντα µέσα µου — η ρίζα και το πρώτο µου κάλεσµα. Νιώθω βαθιά την ανάγκη, µε τη σειρά µου, να επιστρέψω κάτι σε αυτό τον τόπο. Να συνεισφέρω στην πολιτιστική του ανάπτυξη µε όποιον τρόπο µπορώ – µέσα από τη δουλειά µου, τις συνεργασίες µου, την παρουσία µου. Να γίνω κι εγώ, έστω και λίγο, µέρος του καλλιτεχνικού του παλµού. Η Ρόδος δεν είναι απλώς ο τόπος που µεγάλωσα. Είναι ο τόπος που µε καθόρισε. Εκεί µπήκαν οι πρώτες βάσεις: η αγάπη για την έκφραση, η πειθαρχία της τέχνης. Όλα αυτά που σήµερα µε συνοδεύουν, έχουν µέσα τους κάτι από το νησί µου.

Η Ρόδος δεν είναι απλώς ο τόπος που µεγάλωσα. Είναι ο τόπος που µε καθόρισε.

Ποια είναι η πιο όµορφη ανάµνηση από τα παιδικά σου χρόνια µέσα στην τέχνη;

Από τις πιο όµορφες και φωτεινές αναµνήσεις των παιδικών µου χρόνων είναι οι στιγµές που τραγουδούσαµε µε την αδερφή µου στα πόδια του πατέρα µας. Εκείνος καθόταν στο πιάνο ή στην κιθάρα, κι εµείς, σχεδόν τελετουργικά, καθόµασταν γύρω του και τον συνοδεύαµε µε τις φωνές µας.

Αυτές οι στιγµές, όσο απλές κι αν µοιάζουν, ήταν τα πρώτα σκιρτήµατα της δηµιουργίας — αυθόρµητα, ανόθευτα, βαθιά ειλικρινή. Κι όταν σήµερα ανεβαίνω στη σκηνή, νιώθω πως ένα µικρό κοµµάτι εκείνου του παιδιού παραµένει ζωντανό µέσα µου.

Αυτή την περίοδο έχεις κυκλοφορήσει δύο διασκευές στο Spotify και μας προετοιμάζεις για ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι...

Αυτή την περίοδο µπορείτε να βρείτε στο Spotify δύο διασκευές τραγουδιών που έχω αγαπήσει και ερµηνεύσει µε τον δικό µου τρόπο. Πολύ σύντοµα, όµως, θα κυκλοφορήσει και ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι, το οποίο ετοιµάζεται µε πολλή φροντίδα και ανυποµονησία — µαζί µε αρκετά ακόµη projects που βρίσκονται ήδη στα σκαριά και που µε ενθουσιάζουν βαθιά.