Γ. Παπαβασιλείου, πρόεδρος ΕΞΡ: Ο περιορισμός στις κλίνες ανά ξενοδοχειακή μονάδα και η περίπτωση της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παπαβασιλείου* στο ot.gr

Με βάση τα δεδομένα της παρουσίασης του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό από τους υπουργούς του ΥΠΕΝ και Τουρισμού, ο κάθε άνθρωπος που δραστηριοποιείται στον τουρισμό και ειδικά στον χώρο της φιλοξενίας, αντιλαμβάνεται πως κάποιες από τις προτεινόμενες ρυθμίσεις είναι δυστυχώς εκτός πραγματικότητας. Η βασικότερη είναι ο περιορισμός σε κλίνες ανά ξενοδοχειακή μονάδα, ειδικά για μεγάλους νησιωτικούς προορισμούς όπως είναι η Ρόδος. Πώς είναι καλύτερο για το περιβάλλον και την βιωσιμότητα ενός τόπου να έχουμε περισσότερες μικρές ξενοδοχειακές μονάδες αντί λιγότερες και μεγαλύτερες;

Δηλαδή ένας επενδυτής που έχει μια έκταση σε μια περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ως “Περιοχή Ελέγχου Α” στη Ρόδο, είναι προτιμότερο να χτίσει 4 ξενοδοχεία των 50 δωματίων (100 κλινών) αντί να χτίσει ένα μεγαλύτερο; Είναι καλύτερο δηλαδή για το περιβάλλον να έχει πολλαπλές εισόδους, πολλαπλούς χώρους τροφοδοσίας, πάρκινγκ, αποχετεύσεις, ηλεκτροδοτήσεις; Είναι καλύτερο για τις Δημοτικές Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας η εξυπηρέτηση πολλαπλών σημείων αντί ενός; Από πότε είναι καλύτερο για το κυκλοφοριακό και στεγαστικό του προορισμού και για την ποιότητα ζωής των κατοίκων να μην υπάρχουν οικονομίες κλίμακας στις επενδύσεις; Και μην μιλήσουμε φυσικά για το κατά πόσον είναι βιώσιμη ή ανταγωνιστική μια μικρή ξενοδοχειακή μονάδα με τιμές και δεδομένα Ρόδου και όχι Μυκόνου ή Σαντορίνης.

Η Ρόδος δεν είναι ένα θεωρητικό παράδειγμα πάνω σε έναν χάρτη. Είναι ένα νησί με μεγάλη έκταση, ένας σύνθετος τουριστικός προορισμός με ιστορία στον τουρισμό, με χιλιάδες οικογένειες που ζουν άμεσα ή έμμεσα από αυτόν, έχει ένα ποικιλόμορφο τουριστικό δυναμικό, με μικρές, μεσαίες και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, οργανωμένες επενδύσεις που επένδυσαν για δεκαετίες, με εργαζόμενους, με χωριά, με υποδομές που έχουν ανάγκη αναβάθμισης με βάση τον διεθνή ανταγωνισμό και με ανάγκες που δεν λύνονται με απλοποιήσεις. Επίσης, είναι ένας προορισμός με πολλά περιθώρια ανάπτυξης, προσφέροντας υψηλότερους μισθούς στον τουρισμό συγκριτικά με την υπόλοιπη χώρα και όντας από τις περιοχές που είχαν πληθυσμιακή αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Αν το νέο πλαίσιο οδηγήσει στο να μην μπορούν να αναπτυχθούν ή να εκσυγχρονιστούν σοβαρές ξενοδοχειακές μονάδες, αλλά αντίθετα σπρώξει την αγορά προς μικρά, διάσπαρτα καταλύματα, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι προστασία του περιβάλλοντος. Θα είναι κατακερματισμός της γης, διάχυση της δόμησης και αποδυνάμωση του οργανωμένου τουριστικού προϊόντος.

Και εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Ο κλάδος υποφέρει πολλές φορές από ιδεοληψίες και από εύκολη περιβαλλοντική ρητορική. Από ανθρώπους που μιλούν για βιωσιμότητα χωρίς να καταλαβαίνουν τι σημαίνει να κρατάς μια επιχείρηση ανοιχτή σε νησί. Τι σημαίνει να πληρώνεις προσωπικό, ενέργεια, φόρους, εισφορές, δάνεια, προμηθευτές. Τι σημαίνει να ζεις στη Ρόδο όχι μόνο τον Αύγουστο, αλλά και τον Ιανουάριο, όταν υπάρχουν ελλείψεις στην υγεία, στην εκπαίδευση, στις μεταφορές και σε βασικές δημόσιες υπηρεσίες. Είναι εύκολο να κάνεις θεωρία από μακριά. Είναι πιο δύσκολο να συντηρείς οικογένειες και θέσεις εργασίας σε έναν νησιωτικό τόπο.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν λέει ότι η Ρόδος δεν χρειάζεται κανόνες. Το αντίθετο. Χρειάζεται καλύτερους κανόνες, πιο καθαρούς κανόνες, πιο αποτελεσματικό έλεγχο και σοβαρό τοπικό σχεδιασμό. Χρειάζεται μελέτες φέρουσας ικανότητας που να μετρούν πραγματικά δεδομένα όπως νερό, αποχέτευση, απορρίμματα, κυκλοφορία, υγεία, στέγαση εργαζομένων και περιβαλλοντικές αντοχές. Χρειάζεται Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια με διαβούλευση, με συμμετοχή της αυτοδιοίκησης, της κοινωνίας και των ανθρώπων που γνωρίζουν την ξενοδοχειακή επιχειρηματικότητα.

Αυτό που δεν χρειάζεται η Ρόδος είναι ένας σχεδιασμός που τιμωρεί την οργανωμένη επένδυση και αφήνει χώρο στη διάσπαρτη, μικρή, δύσκολα ελεγχόμενη ανάπτυξη. Δεν χρειάζεται αποφάσεις που παίρνονται χωρίς επαρκή γνώση της οικονομίας του νησιού. Δεν χρειάζεται ωραία λόγια για το περιβάλλον χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Η πραγματική βιωσιμότητα δεν είναι να σταματήσεις την ανάπτυξη. Είναι να την οργανώσεις. Να προστατεύσεις το τοπίο, αλλά και την εργασία. Να στηρίξεις το περιβάλλον, αλλά και την οικογένεια που ζει από τον τουρισμό.

*Ο Γιάννης Παπαβασιλείου είναι πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου