Ρόδος: Μια αξέχαστη μουσική βραδιά με τον Σωκράτη Μάλαμα

Rodiaki NewsRoom

«Κι όλη η νύχτα μια φωτιά»

Της Στέλλας Παπασάββα

stellapapasav@gmail.com

Υπάρχουν βράδια που η πόλη μοιάζει να αφήνει για λίγο πίσω της τον θόρυβο της καθημερινότητας. Οι δρόμοι οδηγούν κάπου αλλού, τα φώτα αποκτούν διαφορετικό χρώμα και οι άνθρωποι κατευθύνονται προς ένα κοινό σημείο, έχοντας όλοι την ίδια προσμονή.

Το βράδυ της Τετάρτης 9 Σεπτεμβρίου, αυτό το σημείο ήταν το Δημοτικό Στάδιο Διαγόρας.

Και το «Διαγόρας», ύστερα από καιρό, ξαναγέμισε ζωή.

Ο κόσμος έφτανε συνεχώς, οι κερκίδες γέμιζαν, ο αγωνιστικός χώρος μετατράπηκε σε μια… θάλασσα ανθρώπων και όσο πλησίαζε η ώρα της συναυλίας, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση πως κάτι περισσότερο από μια μουσική βραδιά επρόκειτο να συμβεί.

Ο Σωκράτης Μάλαμας δεν ήρθε απλώς στη Ρόδο για να τραγουδήσει.

Ήρθε να συναντήσει ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει με τα τραγούδια του.

Και εκείνο το βράδυ, τα τραγούδια έγιναν «γέφυρες». Από τη μια ηλικία στην άλλη, από μια παλιά ανάμνηση σε μια καινούργια, από εκείνον που τα γνωρίζει από χρόνια μέχρι εκείνον που τα ανακαλύπτει τώρα.

Όταν η μουσική ξεκίνησε, οι φωνές του κοινού δεν άργησαν να πάρουν τη θέση τους δίπλα στη φωνή του Μάλαμα. «Πριγκηπέσα», «Νεράιδα», «Τσιγάρο Ατελείωτο», «Το Γράμμα», και άλλα τραγούδια που έχουν περάσει μέσα στις ζωές των ανθρώπων έδωσαν τον δικό τους ρυθμό στη νύχτα.

Κάποια τραγούδια τα τραγουδάς.

Κάποια άλλα τα θυμάσαι.

Και υπάρχουν κι εκείνα που τα κουβαλάς χωρίς να το καταλαβαίνεις, μέχρι να ακουστεί η πρώτη τους νότα και ξαφνικά να επιστρέψει μπροστά σου μια ολόκληρη εποχή…

Μουσικές από τότε και από τώρα…

Ξεχωριστό χρώμα στη βραδιά έδωσε η Ιουλία Καραπατάκη, που με τη φωνή και την ενέργειά της κέρδισε από την πρώτη στιγμή το κοινό. Ερμήνευσε αγαπημένα τραγούδια από το δικό της ρεπερτόριο, αλλά και κομμάτια άλλων καλλιτεχνών, δημιουργώντας ένα πρόγραμμα γεμάτο εναλλαγές και όμορφες μουσικές εκπλήξεις.

Και όσο η βραδιά προχωρούσε, η συναυλία άρχισε να παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου «γλεντιού».

Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς ήταν όταν η Ιουλία Καραπατάκη ερμήνευσε το «Γλέντι», παρασύροντας το κοινό στον ρυθμό του τραγουδιού.

Ο κόσμος δεν έμεινε στις θέσεις του. Το στάδιο γέμισε χορό, ρυθμό και τραγούδι, με τις παρέες να σηκώνονται, να χορεύουν και να παρασύρονται από τη μουσική. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η απόσταση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό εξαφανίζεται. Η σκηνή έγινε ένα με τον κόσμο και ο κόσμος έγινε μέρος της συναυλίας.

Και ύστερα ήρθε μια διαφορετική συγκίνηση.

Ο Γιάννης Μάλαμας, γιος του Σωκράτη, έφερε στη σκηνή τραγούδια από τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής πορείας του πατέρα του. Τραγούδια παλαιότερα, αγαπημένα, που μπορεί να έχουν γραφτεί σε μια άλλη εποχή, όμως εξακολουθούν να βρίσκουν θέση στις καρδιές των ανθρώπων.

Ήταν σαν να άνοιξε ένα παλιό συρτάρι γεμάτο μουσικές.

Μόνο που αυτή τη φορά οι αναμνήσεις δεν έμειναν κλεισμένες εκεί.

Βγήκαν στη σκηνή και τραγουδήθηκαν ξανά…

Και ίσως εκεί να βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να συμβούν σε μια συναυλία: να συναντιούνται πάνω στην ίδια σκηνή το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Και ο κόσμος έγινε ένα τραγούδι

Όσο περνούσε η ώρα, τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό άρχισαν να χάνονται.

Ο Μάλαμας τραγουδούσε και ο κόσμος απαντούσε...

Άλλοι δυνατά, με όλη τους τη φωνή. Άλλοι χαμηλόφωνα, σαν να τραγουδούσαν μόνο για τον εαυτό τους. Άλλοι με ένα χαμόγελο, άλλοι με εκείνο το βλέμμα που έχουν οι άνθρωποι όταν ένα τραγούδι τούς επιστρέφει σε έναν άνθρωπο, μια εποχή, ένα καλοκαίρι.

Τα κινητά υψώνονταν στον αέρα, οι παρέες αγκαλιάζονταν και ο χρόνος έμοιαζε να κυλά διαφορετικά.

Για λίγες ώρες, η Ρόδος δεν βιαζόταν.

Άκουγε.

Τραγουδούσε.

Θυμόταν.

Και το «Διαγόρας» πλημμύρισε όχι μόνο από κόσμο, αλλά από ιστορίες. Από προσωπικές ιστορίες που ενώθηκαν μέσα από τραγούδια κοινά για όλους.

Όταν η βραδιά άρχισε να φτάνει στο τέλος της, κανείς δεν έμοιαζε να θέλει πραγματικά να τελειώσει.

Γιατί ορισμένες συναυλίες δεν μετρούνται σε ώρες.

Μετρούνται σε στιγμές.

Σε βλέμματα.

Σε στίχους που τραγουδήθηκαν όλοι μαζί.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο μιας συναυλίας.

Και ίσως η χθεσινή βραδιά να άφησε πίσω της και ένα ακόμη μήνυμα. Ότι το Δημοτικό Στάδιο «Διαγόρας» μπορεί να γίνει ξανά ένας ζωντανός χώρος πολιτισμού, φιλοξενώντας μεγάλες συναυλίες και σημαντικές μουσικές παραστάσεις.

Η εικόνα του γεμάτου σταδίου, η συμμετοχή του κόσμου και η ενέργεια που δημιουργήθηκε δείχνουν πως υπάρχει το κοινό και η διάθεση για τέτοιες διοργανώσεις. Θα ήταν, λοιπόν, όμορφο η συναυλία να μην αποτελέσει μια μεμονωμένη στιγμή, αλλά την αρχή για περισσότερες μουσικές βραδιές στο «Διαγόρας».