Μαρία Καρίκη: Όταν νιώθεις ότι δεν έχεις κάποιον να «μιλήσεις»...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Μπορεί κάποιος να περιτριγυρίζεται από πολλούς ανθρώπους και να δείχνει ότι έχει ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο ατόμων γύρω του! Αυτό, όμως, δε σημαίνει απαραίτητα ότι αισθάνεται να «ανήκει» ή να ταιριάζει σε αυτή την «κοινότητα» ή ότι τους εμπιστεύεται αρκετά για να τους ανοιχτεί σε βάθος. Το ζητούμενο δεν είναι το πλήθος των ανθρώπων που σε περιβάλλουν, αλλά το πόσο αισθάνεσαι ότι σε ακούν πραγματικά, ότι σε καταλαβαίνουν και ότι είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι απέναντί σου!

Όταν ακούμε κάποιον να λέει με παράπονο ότι «δεν έχω άνθρωπο να μιλήσω!» δεν είναι ότι δεν έχει φίλους, συγγενείς ή παρέα. Σημαίνει ότι δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο άτομο που να τον κάνει να νιώθει έτσι, ώστε να μπορεί να είναι ο εαυτός του! Να νιώθει, δηλαδή, μαζί του τόσο ασφαλής που να μπορεί να υπάρξει όπως πραγματικά είναι και να ακουστεί χωρίς κριτική, χωρίς ειρωνεία, υποτίμηση ή παρατηρήσεις! Να μπορεί μαζί του να είναι και ευάλωτος και αυθεντικός! Ακόμα κι αν το πρόβλημα παραμένει, να νιώσει μετά λιγότερο μόνος. Να μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, αυθόρμητα και χωρίς φόβο.

Πολλές φορές, εκείνοι που αισθάνονται παρατεταμένα ότι δεν μπορούν να μοιραστούν τα όσα τους βαραίνουν, βιώνουν έντονη μοναξιά, ένα σχεδόν μόνιμο συναισθηματικό βάρος, θλίψη, απογοήτευση, άγχος, εσωτερική ταραχή. Υπεραναλύουν συνεχώς τα πάντα μόνοι τους, φτάνοντας τον εαυτό τους σε μια συναισθηματική υπερκόπωση, απομονώνονται, αμφιβάλλουν πιο εύκολα για τον εαυτό τους και είναι πιο επιρρεπείς σε ψυχικές διακυμάνσεις.

Οι άνθρωποι που δεν νιώθουν κάποιον τόσο κοντά τους, ώστε να μπορούν να του ανοιχτούν, κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους και διακατέχονται από ένα αίσθημα εσωτερικού κενού! Ενώ η ζωή τους είναι λειτουργική, έχουν διαρκώς την αίσθηση ότι «κάτι λείπει». Σαν να μην μπορούν να συνδεθούν ουσιαστικά με ένα άτομο και να μπορεί αυτό να είναι αμφίδρομο! Αποσύρονται, αποφεύγουν συνεχώς άτομα και καταστάσεις, ενισχύοντας, έτσι, τον φαύλο κύκλο της μοναξιάς τους.

Χωρίς ένα αληθινό υποστηρικτικό δίκτυο, το άτομο συνήθως χάνει σταδιακά την αίσθηση της αυτοαξίας του, γιατί σκέφτεται ότι «ίσως δεν ενδιαφέρεται κανείς πραγματικά για μένα» ή «δεν είμαι σημαντικός για κανέναν τελικά...». Μια τέτοια πεποίθηση με τα χρόνια κάνει ακόμα πιο δύσκολο το “άνοιγμα” σε άλλους ανθρώπους. Υπό αυτές τις συνθήκες, το αίσθημα της απόγνωσης και της απελπισίας μπορεί να είναι κυρίαρχο και όλα στο μυαλό να παίρνουν πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις!

Ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο από την παρουσία άλλων στη ζωή του. Έχει ανάγκη από συμβατά με εκείνον άτομα. Από άτομα με ενσυναίσθηση που θα μπορούν να μπουν στη θέση του, να τον ακούσουν άκριτα και να δείξουν όλη την κατανόηση που τόσο χρειάζεται στα δύσκολα. Να νιώσει ζεστασιά δίπλα τους, ειλικρινή έγνοια και ενδιαφέρον! Δεν χρειάζεται συμβουλές και θεωρητικές αναλύσεις, αλλά μια αυθεντική παρουσία που να τον κοιτά στα μάτια και να είναι απλά «εκεί» για εκείνον. Ανεπιτήδευτα, απροσποίητα, κατ' επιλογή!

Όταν νιώσει κανείς τόσο μόνος, τόσο απομονωμένος από όλους και όλα, τότε χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει ποιους ανθρώπους έχει διαλέξει να βρίσκονται στη ζωή του! Μάλλον δεν είναι οι κατάλληλοι για αυτόν ή δεν τον εμπνέουν τόσο, ώστε να μπορεί να τους εμπιστευτεί. Όσοι μπαίνουν στη ζωή μας έχουν τη δύναμη να μας επηρεάσουν αρκετά! Είτε προς τα «πάνω» είτε προς τα «κάτω»! Το ζητούμενο είναι να μην πάψουμε να αναζητούμε τους ανθρώπους εκείνους που θα είναι και συμβατοί με εμάς ομιλητές, αλλά και ενεργητικοί ακροατές (όχι παθητικοί)!

Το «μοίρασμα» των σκέψεων, των προβληματισμών, των προβλημάτων μας με άλλους ανθρώπους αποτελεί μια πρωταρχική ψυχική ανάγκη. Όταν αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, γιατί δεν υπάρχει το αντίστοιχο πρόσωπο, το άτομο βιώνει μια αίσθηση υπαρξιακής μοναξιάς. Δεν μπορεί να αποφορτιστεί και να αποσυμπιεστεί από το συσσωρευμένο συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάει. Νιώθει να βρίσκεται μόνος του σε έναν κόσμο που δεν τον καταλαβαίνει, ξένος, παράταιρος, αποκομμένος. Προσπαθεί διακαώς να βρει άλλους τρόπους για να νιώσει πιο ανάλαφρος, αλλά η ουσιαστική ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανένα άλλο «υποκατάστατο»! Για αυτό είναι σημαντικό να μην εγκαταλείψουμε την αναζήτηση της σύνδεσής μας με ανθρώπους που είναι αληθινοί, αυθεντικοί, ανοιχτοί σε νέες γνωριμίες και προσιτοί. Να μην παραιτηθούμε από τις ανθρώπινες σχέσεις όσο κι αν ίσως έχουμε απογοητευθεί. Δεν χρειάζεται να είναι πολλοί. Έστω ένας ή δύο είναι αρκετοί, όταν τους βρούμε, για να νιώσουμε ότι υπάρχει κάποιος που είναι παρών για εμάς, όχι μόνο στα εύκολα ή στη διασκέδαση, αλλά και στις πιο δύσκολες, «σκοτεινές» μας μέρες! Αυτοί οι ελάχιστοι άνθρωποι είναι αρκετοί για να νιώσουμε ότι πραγματικά δεν είμαστε «μόνοι» σε αυτό τον κόσμο που μας περιβάλλει...! Ας ψάξουμε στοχευμένα για αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους κι ας φροντίσουμε να τους κρατήσουμε στη ζωή μας!