Ύπατο μέλημα η ομοψυχία και η Εθνική συναίνεση

Γράφει ο Π.Α. Χαμουζάς «Ελεύθερος πολίτης και… πολιτικός είναι εκείνος που είναι γεμάτος ελευθερία λόγου, δεν λέει τίποτε το κολακευτικό, δεν πράττει τίποτε το δουλοπρεπές, λέει σ’ όλα την… αλήθεια,» ( Λουκιανός) Χρόνια με ταλάνιζε η σκέψη: Σε ποιο είδος συντεταγμένης πολιτείας ζούσαμε και ζούμε; Σε ποιο πολιτικό σύστημα ανήκαμε και ανήκουμε; Σε ποια πολιτική πιστεύαμε και πιστεύουμε; Σε ποια μορφή κοινωνικού πολίτη στοχεύαμε και στοχεύουμε; Σε ποιο είδος παιδείας για τη νέα γενιά πιστεύαμε και πιστεύουμε; Σήμερα φαντάζουμε πολίτευμα αδιευκρίνιστο, που στην κλινική του ιδιοπάθεια δείχνει νόσημα… Αυτοάνοσο! Νόσημα που, κατά τα ιατρικά δεδομένα, τα κύτταρα της πολτικής μας ζωής προοιωνίζονται αναπόφευκτη την... αυτοκαταστροφή τους Κι ο…αφελής και ιδεολόγος πολίτης, με την ένταξή μας στην Ε. Ένωση, πίστευε ότι «η Ελληνική γλώσσα και η κλασική μας παιδεία θα καθιστούσαν την Ελλάδα, περίοπτο σπουδαστήριο γνώσης και φιλοσοφίας, όχι μόνο τής Ευρώπης, αλλά και…τής οικουμένης! Και συνέβη το αντίθετο: Σήμερα, αν θές να γνωρίσεις την σοφία των προγόνων σου, τραβάς για…Ευρώπη! Πιστεύαμε και στη δημιουργική συντήρηση των πνευματικών θησαυρών τής κλασικής μας ζωής, την οποία θα μεταλαμπαδεύαμε, λέει,, στον γενετικό κώδικα τής φυλής, που υπολάνθανε--«κληρονομικώ δικαίω»-- στα…κύτταρα τής νέας μας γενιάς και θα μεγαλουργούσαμε σ’ ένα νέο νεοελληνικό πολιτισμό! Και… απογοητευτήκαμε! Πιστεύαμε και στην άγρυπνη αμυντική ισχύ μας, στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο των νησιών τού ακραίου Αιγαίου, της υφαλοκρηπίδας, τού ΑΟΖ, της Κύπρου κ.λπ. και τώρα, απλά, στον επιθυμητό μας στόχο, το…ελπίζουμε Νοσταλγούσα και…ονειρευόμουν να έρθει το μέλλον της Πατρίδας μου μέσα από τις αξίες που δίδασκα και τώρα έμεινα στον απόηχο τού ονείρου.. Και ενώ σε πολλά πιστεύαμε και… σε πολλά υπολογίζαμε, μάς διέφευγε όμως ένα: Ότι ο κίνδυνος όλων των αποσυνθετικών στοιχείων για τη χώρα μας ελλόχευε, όχι έξω μας, (Έξω πηγαίναμε καλά!), αλλά intra muros, εντός των τειχών μας! Δεν φανταζόμασταν ότι τα σοβαρά και ανυπέρθετα, προς το έθνος καθήκοντα, θα τα πρόδιδε, θα τα αχρήστευε και θα τα…γελοιοποιούσε η πτώση τής ηθικής στάθμης τής πολιτικής μας ζωής γαντζωμένης μόνο στην…ιδιοτέλειά της.. Επί χρόνια οι πολλοί ηγέτες μας, θέλοντας να παγιώσουν τη θέση τους στο κοινοβούλιο, οργάνωναν «με πατριωτικό ζήλο» την πελατειακή τους σχέση με τους πολίτες, με τις συντεχνίες, με τα συνδικάτα. Και, χωρίς λύπη και χωρίς αιδώ, λεηλατήθηκαν, ανελέητα, τα οικονομικά και τα ηθικά τιμαλφή τής πατρίδας! Και αυτά συνέβαιναν, γιατί η πολιτική, για μερικούς, κατάντησε ανήθικος τυχοδιωκτισμός, που, με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, ήθελε να επικρατήσει και να…αναδειχτεί. Και ενώ οι πάντες κόπτονταν για το πλάτεμα και το βάθεμα τής…Δημοκρατίας, την ίδια ώρα, η χώρα έπαιρνε τον κατήφορο της φτώχειας, της ντροπής, της αβεβαιότητας και της εξαθλίωσης. «Όλα τριγύρω άλλαζαν κι όλα τα ίδια ’μέναν!» Γιατί, ποιο κόμμα, στη θητεία του, οριοθέτησε ένα ιστορικό εξυγιαντικό βήμα; Έναν θεσμοθετημένο ελεγκτικό μηχανισμό για τη σωστή διοικητική λειτουργία; Ποιο κόμμα επέβαλε τιμωρία στους απατεώνες που νέμονταν τον εθνικό κορμό σ’ όλη την κοινωνική του διαστρωμάτωση πέραν από την υποκριτική μεγαλοστομία των συνθημάτων του; Και φέρει ακέραιη την ευθύνη τής κάθε δημοκρατικής μας κακοδαιμονίας τόσων χρόνων η ίδια η πολιτική, που στην συνειδητή της αμέλεια εξαντλούσε το ενδιαφέρον της μόνο στον διορισμό των δικών μας παιδιών με ανταποδοτικό τέλος την ψήφο τους:-- DO UT DES. Σού… δίνω, αλλά… να θυμάσαι, θα… ανταποδώσεις!— Και καταγράφουμε αυτά στηλιτευτικά και επιτιμητικά, μολονότι γνωρίζουμε ότι είναι επικίνδυνο όταν ο πολίτης έχει δίκαιο και η πολιτεία άδικο. Ξημέρωσε μέρα χωρίς νέα… διαφθορά; Αλλά, όταν σε συνέχει η αγωνία για τον τόπο σου, στο εξόφθαλμο αδιέξοδο που ζει το έθνος σου, δεν πρέπει, ανυπέρθετα, η περισυλλογή και η σκέψη όλων μας να στρέφεται γύρω από τον προβληματισμό των πολιτικών μας πραγμάτων; Δεν πρέπει να αναζητήσουμε τον εξυγιαντικό εκείνον πολιτικό μηχανισμό και να επιλέξουμε τα ικανά πρόσωπα, για την ανανέωση τής πολιτικής μας γκαρνταρόμπας; Και στην επίγνωση δηλαδή τού κινδύνου τής πατρίδας μας, δεν είναι αγνή η φιλοδοξία να βρούμε αληθινούς ηγέτες της πολιτικής τέχνης, για να χαράξουμε συμφιλιωμένοι τον δρόμο τής πολιτικής μας πορείας; Και ασφαλώς και απολύτως δεν φταίνε όλοι οι πολιτικοί και ο καθένας ξεχωριστά. Και ιδιαίτερα δεν…φταίνε οι…σημερινοί! Για τους σημερινούς πολιτικούς έφταιξε, απλά, η συγκυρία μιας έξωθεν ατυχίας που τούς την κληροδότησε η ολιγωρία μιας…αμαρτωλής παρελθοντικής αιτίας. Σήμερα θρηνούμε, γιατί: Η αταξία στη χώρα μας νίκησε την… τάξη. Το κακό…νίκησε τα καλό. Η αναίδεια…κατάργησε τον σεβασμό. Το ψεύδος…νίκησε την αλήθεια. Η ανηθικότητα…ζημίωσε την ηθική. Τα ανδρείκελα…τούς καλούς κ’ αγαθούς. Η αυθαιρεσία …τον νόμο. Η αδικία…διέσυρε το περί δικαίου αίσθημα. Η βλακεία…βαθμολόγησε τη σωφροσύνη. Η κακοήθεια…σπίλωσε ανθρώπινη ποιότητα. Η φαυλότητα…τη σοβαρότητα. Η ατιμωρησία… εξέθρεψε τα εγκλήματα, τις κλοπές την παρανομία. Η αδιαφορία και η αδράνεια τής Διοίκησης… προσβάλλει και στραγγαλίζει, καθημερινά, την προσωπικότητα τού πολίτη κ.λπ. κ.λπ. Είμαστε ακυβέρνητη πολιτεία, πολίτευμα αδιευκρίνιστο που, στην κλινική του ιδιοπάθεια, δείχνει διαγνωστικά νόσημα Αυτοάνοσο που προοιωνίζονται αναπόφευκτη την αυτοκαταστροφή του. Και προτού πούμε…«Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!», πρέπει να βρούμε από όλα τα κόμματα Πολιτικούς Γιατρούς, για κοινό πολιτικό, ιατρικό, συμβούλιο εθνικής συσπείρωσης για την αγωγή θεραπείας του έθνους Και μιλάμε για πρόσωπα και όχι… κόμματα! Τα κόμματα σήμερα στη θέα τους αποτελούν, δυστυχώς, συνειρμό φαυλότητας και απαξίωσης. Στην αναψηλάφηση όμως των αιτίων τού κινδύνου που διανύουμε έχουμε ανάγκη από Πολιτικά Πρόσωπα 1) με Αρετή Πνευματικής κατάρτισης. 2) με Αρετή Ηθικής συγκρότησης. 3) με Αρετή τής Τόλμης και τής Αποφασιστικότητας που στο ύπατο μέλημα τής ομοψυχίας τους και τού συναινετικού πατριωτισμού τους θα ποδηγετήσουν το έθνος μακροχρόνια στα πεπρωμένα του! Είναι προτιμότεροι οι ρομαντισμοί από τη συγκρουσιακή αισχρολογία, χυδαιολογία και ασυνεννοησία των κομμάτων.