Κατά τον Ντε Βέκκι ο λαός των νησιών δεν είναι ικανός να ασκήσει αντίσταση

ΤΑ ΣΚΛΗΡΑ ΕΚΕΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ 1937-1940 Μέτρα για την μείωση της μετανάστευσης

Παρουσίαση-σχολιασμός Κώστας Τσαλαχούρης Ε’ Τα καρφώματα του Ντε Βέκκι, προς τον προκάτοχό του Μάριο Λάγκο συνεχίζονται: «Η Ιστορία γενικά, και ειδικότερα η Ιστορία της Ρώμης, μου δίδαξε πως δεν θα υπάρξει κανένας λαός που θα μπορέσει να ξεφύγει από την επίδραση ενός κράτους οργανωμένου και προικισμένου με βούληση, το οποίο και θα επιθυμεί να τον σημαδεύσει με τη δική του σφραγίδα. Θα απορρίψω στη συνέχεια, με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την άποψη ότι ο λαός αυτών των Νησιών, είναι ικανός να ασκήσει αυτή την επίμονη αντίσταση που του έχει αποδοθεί, από παρατηρητές και κυβερνήτες επιπόλαιους, άβουλους ή ελευθέριους στις κρίσεις τους. Αυτός είναι ένας λαός βολικός, που επηρεάζεται από οποιαδήποτε ενέργεια καλής διακυβέρνησης και όσον αφορά την ανεπαρκή στρατιωτική του ικανότητα και γενικότερα την πολεμική, είναι διαβατός από μια Κυβέρνηση που θα ακολουθεί πιστά τη γραμμή του καθεστώτος και δεν θα χρησιμοποιήσει την εξουσία μόνο για τη διατήρηση της ενοχλητικής αυτής φιλελεύθερης διαγωγής, αλλά και για να την χρησιμοποιήσει στην προσπάθεια διεξαγωγής μιας δόλιας πράξης, η οποία κατά βάθος θα είναι αντιπαιδαγωγική. Σχετικά με το θέμα της δολιότητας και της δολοπλοκίας εδώ, θα έπρεπε να υποκύπτουμε κάθε φορά στα φιλελεύθερα αυτά έθιμα τα οποία διατηρηθήκανε έτσι ως έχουν στην τοπική νομοθεσία. Τα εκλογικά συστήματα Δεν υπάρχει άλλη λύση από τη διατήρηση αυτού του ζωηρού πνεύματος, το οποίο είναι αντίθετο στο δικό μας, που δημιουργεί συνασπισμούς και ομάδες εθελοντών, στις οποίες κινούνται εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί μας. Εδώ τα εκλογικά συστήματα βρίσκονται σε πλήρη ισχύ. Οι δήμοι ελέγχονται ορθά όλοι, εκτός από τέσσερεις (Ρόδος, Κως, Portolago, Paveragno) από δημοτικά συμβούλια και δημάρχους, οι οποίοι είναι εκλεγμένοι, με τρόπο και διαδικασίες, πραγματικά αναχρονιστικές. Οι τέσσερεις εξαιρέσεις που έγιναν για λόγους εξουσία στη Ρόδο, Κω, Portolago και Peveragno, αιτιολογήθηκαν λόγω της υπεροχής, σ’ αυτούς τους δήμους, ομοεθνών με δικαιώματα υπηκόου, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Διαπιστώνονταν έτσι σιωπηρά και απερίφραστα ότι οι αυτόχθονες, όφειλαν να χαίρουν μιας ορισμένης δημοτικής αυτονομίας και οι δήμοι να αποτελούν οργανισμούς αυτάρκεις, οι οποίοι για να ασκούν τη διοίκηση, θα έπρεπε να παραμείνουν σε ισχύ οι επονομαζόμενες εκλογικές ελευθερίες, με όλα τα μέσα, της πολύ γνωστής και λυπηρής ανάμνησης της παράδοσης. Με μια ιδιαιτερότητα, της οποίας κανείς δεν δυσκολεύεται να αντιληφθεί τη φθίνουσα σημασία της, αλλά δυσκολεύεται να εξηγήσει χωρίς μια κάποια αποδοκιμασία, υιοθετούνταν για τους υπηκόους με πλήρη δικαιώματα, κυβερνητικές μεθοδεύσεις και αναγκαστικές διατάξεις που κατά προσέγγιση μπορούν να ονομαστούν φασιστικές, για να πιστοποιηθεί τουλάχιστον η επιρροή του Κράτους. Ενώ για τους αυτόχθονες, δηλαδή, τα άτομα τα οποία δεν χαίρουν πλήρως των προνομίων του υπηκόου, διατηρούνταν σε ισχύ διατάξεις και μεθοδεύσεις πιο φιλελεύθερες, απόλυτης παρακμής και εγκατάλειψης της επιρροής του Κράτους. Το Κράτος, όπως είδαμε, δεν ήξερε πώς να αμυνθεί, παρά μονάχα με αστυνομικά μέτρα και ενέργειες, οι οποίες καμιά φορά, τόσο τυπικά όσο και ουσιαστικά, φέρονταν ως οξυμένες και καταπιεστικές, με αποτελέσματα που έχουμε ήδη αποδείξει. Αυτά τα εκλογικά συστήματα, ολοκληρώνονταν και από τα τρεις φυλές, ράτσες: την ορθόδοξη, δηλαδή, ελληνική, τη μουσουλμανική, δηλαδή τουρκική και την εβραϊκή φυλή, που θα συγκεντρώνονταν στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα, στις έδρες δηλαδή των επονομαζομένων διανοουμένων, συγκροτημένες σε «Κοινότητες» οι οποίες Κοινότητες υπόκεινταν κανονικά κατά πάσα πιθανότητα σε έλεγχο που επικυρωνόταν από την Κυβέρνηση και εκλέγανε με όλους του παραδοσιακούς τρόπους του προηγούμενου αιώνα, τα συμβούλια και τους προέδρους των. Η Κυβέρνηση συμπεριφερόταν σ’ αυτές τις «Κοινότητες», περίπου με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται τα μεγάλα μεταναστευτικά κέντρα στους ξένους και τις «παροικίες» τους, με αποτελέσματα φυσικά, προφανή. Το ίδιο προφανή είναι και τα γεγονότα τα οποία επιβεβαιώνονται με σαφή τρόπο, δηλαδή, μιλούν για περιορισμό των διαφόρων φυλών , αντί να γίνεται καταμερισμός σε πρόσωπα και οικογένειες, ώστε να μπορέσουν να εισδύσουν κατά το μέγιστο δυνατό μεταξύ τους και να αρχίσει από εκεί η απορρόφηση πληθυσμού, με όλα εκείνα τα μέσα τα οποία επιβεβαίωσα και απέδειξα ότι δεν είναι άσχετα και τέτοιου είδους, που δεν θα πρέπει να παρακινούν με κάθε περίπτωση και με οποιοδήποτε τρόπο στην αποθάρρυνση, αν είναι δηλαδή, περιττή η προσπάθεια, ούτε να οδηγούν στην εγκατάλειψη αυτής. Οι περισσότεροι είναι Ορθόδοξοι Το σύστημα αυτό φαίνεται να είναι πολύ πιο λανθασμένο από όσο πιστεύεται, γιατί η αριθμητική δύναμη των διαφόρων Κοινοτήτων, δεν είναι καθόλου ισορροπημένη αναλογικά, αφού τα 8/10 του πληθυσμού των Νησιών είναι ορθόδοξοι. Εάν είναι αλήθεια ότι οι κοινότητες δρουν μόνο στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα, δεν είναι επίσης αλήθεια ότι η επιρροή τους αντανακλάται παντού, ακόμη και στα πιο μικρά αγροτικά κέντρα με τα οποία έχουν εθνικό και θρησκευτικό σύνδεσμο. Τα στοιχεία τα οποία έχω συλλέξει σ’ αυτούς τους μήνες συγκέντρωσης και μελέτης, ενισχύουν με εντυπωσιακό τρόπο τις απόψεις μου, των οποίων και μόνο η διατύπωση αρκεί για ένα φασίστα. Είναι τέτοιου είδους η τάση αποδέσμευσης από την κρατική αρχή και η προδιάθεση αυτονομίας που οδηγούν στη διαπραγμάτευση με την Κυβέρνηση των Νησιών, σχεδόν σαν όμοιος προς όμοιο, γιατί αυτές οι Κοινότητες φθάνουν στο σημείο, για να προστατεύσουν τις εγγυήσεις αυτονομίας και εξουσίας, να διατηρούν κατατεθειμένα στο εξωτερικό ποσά πραγματικά αξιοσημείωτα, των οποίων ο προκάτοχός μου αγνοούσε την ύπαρξη. Εάν γνώριζε την ύπαρξή τους θα είχε αποκαλυφθεί και στον ίδιο, όπως αποκαλύφθηκε και σε μένα, η αιτία πολλών φαινομένων πολιτικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και οικονομικών. Με τον ίδιο τρόπο θα είχε αποκαλυφθεί πως η άγνοια συγκεκριμένων επαφών ανάμεσα στον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Αποκρισάριο των Αθηνών και τους Μητροπολίτες του τόπου, κατάφερε να τον χωρίς διέξοδο, στην υπόθεση της Αυτοκεφαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Δωδεκανήσου. Αυτοί οι συσχετισμοί ανάμεσα σε αιτία και αιτιατό θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από όλα τα πρόσωπα της Κυβέρνησης, όταν αυτοί εκδηλώνονται, ξεκινώντας από τους συσχετισμούς που αποκαλύπτονται με στατιστικά στοιχεία και καταλήγοντας σ’ εκείνους που παρουσιάζονται μέσα από τα φαινόμενα της οικογενειακής κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής, καθώς και σε όλες τις μορφές της οικονομικής ζωής. Όμως, δεν βρέθηκαν εδώ διοικητικά όργανα και πρόσωπα που να διέθεταν μια στοιχειώδη αντίληψη ώστε να καταλάβουν. Έτσι αυτό το οποίο μπορεί μονάχα να εξηγηθεί, είναι η πληθυσμιακή ερήμωση που εντυπωσιάζει αμέσως τον κάθε παρατηρητή, της οποίας η αιτία δεν μπορεί να αναζητηθεί όπως έχω ήδη αναφέρει, στο φυσικό ή λιγότερο φυσικό αποτέλεσμα μιας ιδιαίτερης πολιτικής συμπεριφοράς που απευθύνεται στους κατοίκους, αλλά θα πρέπει να αναζητηθεί και στον οικονομικό παράγοντα. Λάθη οικονομικής πολιτικής Η γλώσσα πολλών εχθρών μας, παρόλο που τυγχάνει αποδοκιμασίας ως καυστική και κακόπιστη, δεν μπορεί να μην ληφθεί υπόψη και να μην μελετηθεί, γιατί οι εχθροί μας, στηρίζουν πολλές από τις κατηγορίες τους στα ενδεχόμενα λάθη ή στις αυθαιρεσίες της οικονομικής πολιτικής. Σε κάποιες περιπτώσεις, η υπερβολή είναι τόσο έντονη που από μόνη της αυτοκαταδικάζεται, εξαιτίας της κακοπιστίας και της αφελούς άγνοιας που επιδεικνύει. Όμως, στην εξέταση που οφείλουμε να κάνουμε δεν θα πρέπει να αρνηθούμε ότι, εκεί όπου ζούσε με απλοϊκό τρόπο ένας λαός πολυπληθής, σήμερα ζουν 30.000-40.000 άτομα λιγότερα, με τρόπο ζωής σίγουρα ανάλογο, καθώς και με όλες τις ολέθριες συνέπειες των χωρών που ερημώνονται με βίαιο ρυθμό, και που εδώ δυστυχώς είναι ανάλογος με αυτόν το ρυθμό που επιβεβαιώνουμε. Αυτό το χαμηλό βιοτικό επίπεδο, αποδεικνύεται και από τις ερωτήσεις και έγγραφες διαμαρτυρίες που μου υποβλήθηκαν κατά χιλιάδες, ομιλώ για χιλιάδες, μετά την άφιξή μου και που ακόμη και σήμερα, δεν έχουν βρει το φυσιολογικό τους ρυθμό. Το θέμα, εάν μπορεί να συγκρατηθεί σε κάποια όρια, δεν θα ’πρεπε να με είχε εντυπωσιάσει, μαθημένος όπως είμαι, περισσότερο από κάθε άλλον καθεστωτικό, σε συχνές εναλλαγές δραστηριοτήτων σε διάφορους τομείς και συνεπώς, εν γνώσει της μάζας των εγγράφων διαμαρτυριών που φθάνουν στα χέρια του νεοφερμένου και αφορούν ενέργειες αυτού του προσώπου που αναχωρεί. Εδώ, όμως, ο αριθμός, το είδος και το αποτέλεσμα της έρευνας, είναι πραγματικά αποκαλυπτικά, μιας ιδιαίτερης κατάστασης πραγμάτων». ΑΥΡΙΟ: Το ΣΤ΄ Μέρος