Η εκπαίδευση και η διαπαιδαγώγηση του λαού το κύριο μέλημα των Τζέζαρε Μαρία ντε Βέκκι

Τέλος στις δημοτικές εκλογές, στα δημοτικά συμβούλια

Παρουσίαση-σχολιασμός Κώστας Τσαλαχούρης Ι΄ Στη συνέχεια Ο Ντε Βέκκι αναφέρεται στους τρόπους που θα επιβάλει τη φασιστική δημαρχία με την κατάργηση των δημοτικών συμβουλίων και στο εκπαιδευτικό σύστημα, αντιμετωπίζοντας τα εχθρικά ελληνική σχολεία: «Η οργάνωση των σχολείων και γενικά της εθνικής Εκπαίδευσης στα νησιά, κατά τη γνώμη μου, δεν παρουσιάζει καμιά δυσκολία οργανωτικού χαρακτήρα. Οι μόνες δυσκολίες που παρουσιάζει, και είναι σοβαρές, είναι αυτές που αφορούν τους οικονομικούς πόρους. Πιστεύω ότι σας απέδειξα, φυσικά χωρίς να υπάρχει λόγος, ότι εάν υπάρχει κάποια περιοχή της επικράτειας του Βασιλείου ή της Αυτοκρατορίας, όπου εκδηλώνεται και γίνεται αναγκαίο, η εθνική διαπαιδαγώγηση να βρίσκεται απόλυτα υπό τη στενή επιτήρηση της κρατικής εξουσίας, σε όλες τις μορφές, τότε αυτή η περιοχή είναι αυτή εδώ, όπου σήμερα καμιά δραστηριότητα δεν εξαρτάται από την Κυβέρνηση, τα πάντα δε αγνοούνται ή εξαρτώνται από κάποιον άλλο φορέα. Η ανάκτηση αυτών των δραστηριοτήτων από την κυβέρνηση, θα επιβαρύνει τις πάγιες δαπάνες του προϋπολογισμού, συνολικά κατά 3.000.000 ή 4.000.000. επιπλέον, εφόσον η τοπική Κυβέρνηση θελήσει οπωσδήποτε να αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται για το θέμα. Φασιστική υποχρέωση Ο προϋπολογισμός θα υποστεί έτσι μια κάποια μεταβολή, έχοντας αναλάβει και αυτό το θέμα, ώστε να βάλει σε σκέψεις εκείνον που θα έχει το βασικό όλο στη διαμόρφωσή του, για να συμπίπτουν απόλυτα και χωρίς διαρροές τα έσοδα με τα έξοδα. Ήδη ανέφερα και το υπογραμμίζω, ότι δεν σκοπεύω να απαιτήσω μεγαλύτερες εισφορές από την κεντρική υπηρεσία οικονομικών, αφήνοντας όπως έχουν τα συνολικά ποσά εσόδων-εξόδων, θα περιοριστώ από την αντίστοιχη θέση να επανεξετάσω την εσωτερική διαμόρφωση κατανομής των ποσών. Αλλά δεν μπορώ να κρύψω τη δυσαρέσκειά μου, γι’ αυτού του είδους τον υπολογισμό που έγινε, σχετικά με τη λέσχη που έχω σκοπό να ιδρύσω, εις βάρος της δικής μου ελευθερίας, μέσα στα περιορισμένα όρια που βρίσκομαι, από ανάγκη, επειδή θεωρείται ηθική υποχρέωση για τον κυβερνητικό άνδρα που διαχειρίζεται έναν προϋπολογισμό, να συμπεριλάβει μέσα στις πάγιες δαπάνες της σταθερής βάσης, τα απαραίτητα ποσά, για να ανταποκριθεί στις κύριες παροχές, τις οποίες ένα σύγχρονο κράτος-και εγώ προσθέτω φασιστικό- έχει την υποχρέωση να προβλέπει. Ανάμεσα σ’ αυτές τις υποχρεώσεις υπάρχει και η αναλυτική παρουσίαση του προγράμματος διαπαιδαγώγησης του λαού. Ασφαλώς είναι βέβαιο ότι αντίστοιχη ενέργεια προβλέπεται σε κάθε μέρος της γης, αλλά περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, θα πρέπει να γίνει σε ένα έδαφος κατοχής, το οποίο είναι απαραίτητο να διαποτιστεί με ιδανικά, να αφομοιωθεί και να συγχωνευθεί με την πατρίδα το συντομότερο, για πολλούς λόγους που θα ήταν πλεονασμός να απαριθμήσω απ’ αυτή τη θέση. Εχθρικά τα ελληνικά σχολεία Η παραίτηση από τις ενέργειες αυτές που είναι υποχρεωτική θα φέρει τη σφραγίδα του δημοκρατικού φιλελευθερισμού. Θα πρέπει λοιπόν σταδιακά να προβώ στο σχεδιασμό του κρατικού δημοτικού σχολείου, σύμφωνα με τα δικά μας εκπαιδευτικά προγράμματα, στα οποία, όμως, για την ώρα, θα πρέπει να προστεθεί –με βαριά καρδιά και για να μην δημιουργηθούν ακραίες καταστάσεις και απότομες αλλαγές-η ελληνική γλώσσα. Η διδασκαλία θα πρέπει να παρέχεται δωρεάν, έχοντας συμμετοχή στη δαπάνη και οι δήμοι, με μια χρηματική επιβάρυνση όχι μεγαλύτερη από αυτή που μέχρι σήμερα επιφορτίζονται, επιβαρύνοντας με το υπόλοιπο την Κυβέρνηση. Το ζήτημα θα πρέπει να κανονιστεί με την Associazione Missionari Italiani, καθώς και με τους θρησκευτικούς αρχηγούς, ώστε να κάνουν τα σχολεία χωροεπισκοπικά, εφάμιλλα των δημοτικών κρατικών σχολείων που θα ιδρύσουμε. Παράλληλα, ανάλογα με αυτά, θα πρέπει να προβλέψω και για τα σχολεία που σήμερα ονομάζονται ορθόδοξα, κατά τον ίδιο τρόπο που τα ζαρκάδια ονομάζονται ελάφια, και που στην πραγματικότητα, πρόκειται για σχολεία αμιγώς ελληνικά. Τα ελληνικά σχολεία συντηρούνται από την Κοινότητα των Ελλήνων και είναι αντίθετα με την κουλτούρα μας και δυστυχώς εχθρικά στην πολιτική της αφομοίωσης και διείσδυσης του πολιτισμού μας, γι’ αυτό και δεν μπορούν να κλείσουν έτσι απότομα και ξαφνικά. Διαφορετικά θα προκαλούσαν αναστάτωση στο χώρο. Όμως, μπορούν να δοθούν και στα σχολεία αυτά, τα ίδια τυπικά χαρακτηριστικά που έχουν τα σχολεία που διοικούνται από τον καθολικό Κλήρο, εκτός κι αν επιδιώξουμε τη διεξαγωγή εξετάσεων υπό την εποπτεία του Κράτους, σύμφωνα με το δικό μας πρόγραμμα, κατευθύνοντας έτσι τη νεολαία στα δικά μας δημόσια σχολεία. Είναι ανώφελο να μιλά κανείς για αντίδραση και αδιαλλαξία των ιθαγενών, όταν τα κρατικά σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης, σ’ αυτό το έδαφος κατοχής, είναι ανύπαρκτα. Αντίθετα, υπάρχουν σχολεία που λειτουργούν κάτω από την αποκλειστική επίβλεψη των «Missionari Cattolici», δηλαδή τέτοια που ο δογματικός χαρακτήρας τους γεννά κατά βάθος την υποψία μιας καθοδήγησης της νεολαίας, όχι μόνο προς μια ενοποίηση με τον ιταλικό λαό ή απλά υπό την αυστηρή προστασία του φασιστικού καθεστώτος, αλλά προς μια εγκατάλειψη της θρησκείας τους και προσχώρηση στο καθολικό δόγμα. Με αυτά τα συστήματα το τοπικό πνευματικό στοιχείο-που είναι πολυπληθές σε σχέση ίσως με το μικρό μέγεθος του πληθυσμού-θα κατευθυνθεί προς τη ρώμη και όχι προς την Αθήνα, όπου θα μορφωθεί μέσα από το Λύκειο στην πατρίδα μας και θα προχωρήσει στην εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων δηλαδή, στην απόλυτη αποδοχή της ιδιότητας του υπηκόου. Τα τελευταία χρόνια τίποτε δεν έγινε και είναι απαραίτητο να μην καθυστερήσει ούτε για μια ώρα η απαρχή, έστω και σταδιακή, μιας ανάλογης συμπεριφοράς της Κυβέρνησης. Προτεραιότητα στη φασιστική δημαρχία Για ότι αναφέρεται στο πολιτικό ήθος και στην αγωγή των πολιτών, κανείς δεν περιμένει να καταργηθούν τα εκλογικά συστήματα, τα οποία διαφθείρουν τα πνεύματα και γεννούν πλαστές αρχές για τη θέση του Κράτους και τις υποχρεώσεις του πολίτη ως προς αυτό, καλλιεργώντας τα χειρότερα ελαττώματα αυτού του λαού, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους πράκτορες στο εξωτερικό να εκφράσουν επιθυμίες και θέσεις τέτοιες που είναι αντίθετες στα πολιτικά και κοινωνικά συμφέροντα του κυρίαρχου Κράτους. Θα προωθήσω σ’ αυτό το έδαφος κατοχής, με τις απαραίτητες προφυλάξεις, αλλά, όμως, χωρίς ουσιαστικές και θεμελιώσεις αλλαγές, το δικό μας κοινοτικό νόμο, δικαιολογώντας βεβαίως, τη χρήση στους κατοίκους, με τον πιο λογικό και ευγενικό τρόπο. Κι αυτό για να τους φέρω κοντά στα πλεονεκτήματα μιας ολοκληρωμένης κατάστασης ιθαγένειας, απαντώντας σ’ αυτήν την προοπτική με φιλικά συναισθήματα. Έτσι θα σταματήσουν οι δημοτικές εκλογές, τα δημοτικά συμβούλια και οι πρόεδροι και θα δοθεί προτεραιότητα στο θεσμό της δημαρχίας (istituto podestrarile-φασιστική δημαρχία) της οποίας τα αξιώματα μπορούν από τώρα να αποδοθούν, σε άτομα σίγουρα σε κάθε δήμο, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο κυβερνητικών πρακτόρων με επιβεβαιωμένη την πίστη και την αφοσίωσή τους. Αυτά τα πρόσωπα, βαδίζοντας και με τη συνδρομή των συλλόγων που είναι αρμόδιοι για την ψυχαγωγία και την επιμόρφωση των πολιτών, με τη βοήθεια των αστυνομικών οργάνων καθώς και με τους διδασκάλους, οι οποίοι από σήμερα θα διορίζονται και θα προπληρώνονται από το Κράτος, θα είναι υποκείμενα σε αμοιβαίο έλεγχο και έτσι όλοι θα παραμείνουν, χωρίς δυσκολία, στο χέρι των κυβερνητικών οργάνων. Διότι, είμαι βέβαιος ότι λειτουργώντας με αυτόν τον τρόπο δεν θα προκληθεί την ώρα του περάσματος από το ένα εκλογικό σύστημα στο άλλο, κάποια αναστάτωση ή κάποια αναταραχή. Λιγότερο εύκολη θα είναι η κατάργηση των κοινοτήτων, που, για την ώρα, φαίνεται να είναι ενδεδειγμένο να παραμείνουν όπως έχουν, στερώντας τους σταδιακά τις εξουσίες. Δεν είμαι αντίθετος στην ύπαρξη της εβραϊκής κοινότητας η οποία είναι ενεργή και στην πατρίδα, ούτε είμαι ενάντιος στην ύπαρξη μουσουλμανικής κοινότητας, της οποίες οι μεγάλες θρησκευτικές διαφορές που υπάρχουν, σε σχέση με την πολιτική του καθεστώτος, εδώ, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, συμβουλεύει ακόμη και για το μέλλον πολλές και διάφορες παραχωρήσεις. Οι μουσουλμάνοι και οι εβραίοι είναι αριθμητικά τόσο λίγοι, που κάθε παραχώρηση προς όφελός τους, θα κοστίσει ελάχιστα, τόσο σε πολιτικό νόμισμα όσο και σε χρήμα. Πολύ διαφορετική είναι η κατάσταση των ορθοδόξων, όπως είδαμε και παραπάνω. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να αποδείξουμε στους ορθοδόξους ότι εδώ η κοινότητά τους, αντιπροσωπεύεται μόνο από την Κυβέρνηση των Νησιών. Επειδή αυτές οι κοινότητες υπάρχουν μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, για την ώρα θα κινηθώ κατά περίπτωση, καταργώντας σιγά-σιγά τα εκλογικά συστήματα και θέτοντας επικεφαλής, σίγουρα άτομα που να χαίρουν πλήρως των προνομίων της ιθαγένειας. Όταν θα εισαχθεί στο μέγεθος που θα επιτραπεί και θα είναι συμφέρον, η πολιτική συμπεριφορά του φασιστικού καθεστώτος, τότε, θα αντικαταστήσω τα άτομα της κοινότητας με άτομα από τις οργανώσεις του κόμματος και τα υλικά συμφέροντά μας θα εκτεθούν και θα διαφυλαχθούν από μια ολιγομελή συντεχνιακή οργάνωση». ΑΥΡΙΟ: Το ΙΑ’ μέρος