Οι κάτοικοι της Κτήσεως πρέπει να γίνουν λαός ιταλικός, δηλώνει ο Ντε Βέκκι

Θα φέρουμε στα Νησιά, τη νέα ζωή της Ιταλίας, τη φασιστική

Παρουσίαση-σχολιασμός Κώστας Τσαλαχούρης ΙΓ΄ Ένδεκα μήνες, σχεδόν, μετά την ανάληψη της Διοικήσεως των Ιταλικών Νησιών του Αιγαίου, από τον τετράρχη του Φασισμού Τζέζαρε Μαρία ντε Βέκκι κόντε ντι Βαλ Τζισμόν, βλέπει το φως, άρθρο του διευθυντή του ιδιαίτερου γραφείου του Αττίλο Μπατζάνι, που αναλύει την όλη πολιτική που ακολουθείται και συμπεραίνει ότι σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα η φασιστική διείσδυση θα είναι γεγονός. Το γράφει δε με τέτοιο κυνικό τρόπο που αφήνει άναυδους ακόμη και τους ίδιους τους Ιταλούς. Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται στο περιοδικό της Γένοβας «Υπερπόντιος Επιθεώρηση», αλλά τυγχάνει ευρείας δημοσιότητας σε όλα σχεδόν τα φύλλα της Μητρόπολης. Όμως, δεν καταγράφει την πραγματικότητα, τι μέτρα μετέρχεται, για να επιτύχει. Απέναντί του έχει ένα λαό φιλήσυχο, ήρεμο, που γνωρίζει καλώς, ότι δεν μπορεί να τα παραβάλλει με κάποιον που έχει με το μέρος του και το ψωμί και το μαχαίρι. Στη Ρόδο και στα νησιά Κω, Σύμη, Κάλυμνο, Καστελλόριζο, Κάρπαθο και Λέρο δημιουργούνται με Κυβερνητικό Διάταγμα ειδικά γραφεία για την τοποθέτηση υπαλλήλων ή εργατών. Δηλαδή απαγορεύει έστω και τη δωρεάν μεσολάβηση ιδιωτών, συλλόγων ή και οργανισμών δημοσίου δικαίου, για την τοποθέτηση ανέργων υπαλλήλων, διανοουμένων ή εργατών. Κανένας δεν μπορεί να εργαστεί αν δεν έχει ειδική κάρτα από το εν λόγω γραφείο, που άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 15 Δεκεμβρίου 1936, δηλαδή, λίγες μέρες μετά την άφιξη του Ντε Βέκκι. Κατά την εθιμοτυπική επίσκεψη των τοπικών Αρχών, ο νέος διοικητής δέχτηκε και τους μητροπολίτες Ρόδου Απόστολο, Καρπάθου-Κάσου Γερμανό και Λέρου-Αστυπαλαίας, όχι εν σώματι, αλλά τον καθένα ξεχωριστά. Αυτό και μόνον το γεγονός προξένησε εντύπωση και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Από τους πρώτους που δέχεται σε ιδιαίτερη συνομιλία είναι ένας Ροδίτης, ο Κομνηνός Γιαλλούσης οφθαλμίατρος, ο οποίος διαμένει στην εξοχική του κατοικία, στα Τριάντα. Είναι υψηλόβαθμος τέκτων, φέρνει τον βαθμό 33 και τον ακολουθεί σε κάθε βήμα του ο μύθος. Ρόδιος δημοσιογράφος τον συνάντησε και σε σχετική ερώτηση για τη συνάντηση, του απάντησε ότι «είναι πασίγνωστο με πόσο πάθος και πίστη αγωνίζομαι για μια ευγενή ανθρωπιστική ιδεολογία. Δεν πρέπει λοιπόν να φαίνεται παράδοξο το γεγονός ότι η Α. Εξοχότης μου απάντησε κατάλληλα. Έτσι είναι. Όταν υποβάλλονται, επίκαιρα, εύστοχες και ευπρεπείς παρακλήσεις, πληροφορίες και παράπονα ακόμη, επόμενο είναι να τυγχάνουν και της επιβαλλομένης απαντήσεως». Η απάντηση που δημοσιεύεται ως κύρια είδηση στην εφημερίδα «Νέα Ρόδος», στο φύλλο της Τρίτης, 29ης Δεκεμβρίου 1936, χαρακτηρίζεται διαφωτιστική και σαφής . Ο μόνος διοικητής των Νησιών που δεν συναντήθηκε ποτέ με τον Κ. Γιαλλούση ήταν ο Γερμανός Όττο Βάγκενερ. Ο Γιαλλούσης μετά την απελευθέρωση, για την ασφάλειά του μεταφέρθηκε από τους ʼγγλους στη Μέση Ανατολή. Ύστερα από λίγο χρονικό διάστημα η θανατική ποινή του ιερέα Παρθένιου, από τα Απόλλωνα μετατρέπεται σε ισόβια δεσμά και ο εκτοπισμός του ιερέα του Αγίου Γεωργίου, Βασιλείου, δεν ακολουθεί την οδό της Ιταλίας, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά δίδεται εντολή να μένει στο χωριό Διμυλιά. Δεν γίνεται το ίδιο με την Κάλυμνο, που αφήνεται στην τύχη της και υποφέρει οικονομικά. Οι ταραχές που σημειώθηκαν τους προηγούμενους μήνες, δεν αφήνουν περιθώρια για καλύτερες μέρες. Κυριαρχούν η πείνα και η δυστυχία… Στις 14 Φεβρουαρίου 1937, ημέρα Κυριακή, έρχεται το πρώτο κτύπημα. Ύστερα από εντολή της νέας Διοικήσεως, υψώνεται η ιταλική σημαία στο ελληνικό σχολείο του χωριού Απόλλωνα, παρά το γεγονός ότι είναι αυτοσυντήρητο. Λίγες μέρες πριν, υπογράφεται Διάταγμα με το οποίο αναβαθμίζεται ο κανονισμός του πολιτιστικού οργανισμού «Ντάντε Αλιγκιέρι» και δημιουργούνται τμήματα επιμόρφωσης φιλολογίας, νομικής, Γραμμάτων και αρχαιολογίας. Η συνέντευξη Ο Ντε Βέκκι, όμως, είναι σαφής. Δίνει συνέντευξη στην εφημερίδα «Μεσατζέρο ντι Ρόντι και δηλώνει ρητά και κατηγορηματικά ότι οι κάτοικοι της Κτήσεως πρέπει να γίνουν λαός ιταλικός! Και ιδού πώς: Σε ερώτηση ποιες είναι οι κατευθυντήριες γραμμές και οι προσανατολισμοί που προτίθεται να προσδώσει στη Διοίκηση των Νήσων του Αιγαίου και εάν υπάρχει πρόβλημα πολιτικό, ο τετράρχης απαντά ότι θα φέρει τη νέα ζωή της Ιταλίας, δηλαδή τη φασιστική ζωή, μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τεθεί στην κηδεμονία της -Πιστεύω, συνέχισε, ότι εδώ η φασιστική ζωή είναι ακόμη ελάχιστα γνωστή και ότι μπορεί και πρέπει να εισαχθεί τάχιστα σε όλες τις μορφές και σε όλες τις εκδηλώσεις της. Καταλαβαίνετε επίσης ότι οι μορφές και οι εκδηλώσεις αυτές, έχουν πρώτιστα χαρακτήρα πολιτικό, είτε υπό την κοινωνική τους όψη είτε υπό την οικονομική είτε υπό την όψη της εξωτερικής πολιτικής είτε υπό την στρατιωτική. Η Διοίκηση των Νήσων, όπως κάθε άλλη διοίκηση, οφείλει να έχει για τη φασιστική θεωρία ίδιον χαρακτήρα στενής ενότητας. Και η ενότητα αυτή είναι παρά ποτέ αναγκαία στις ιταλικές κτήσεις του Αιγαίου. Στη συνέχεια υπεραμύνεται της πολιτικής που ακολούθησε ο προκάτοχός του Μάριο Λάγκο. Δεν είναι πλέον ο υπαλληλάκος, όπως τον «καρφώνει» στον Τσιάνο, αλλά κάποιος που έκανε σωστά αυτό που του ανατέθηκε. Και ιδού πώς: Σ’ αυτά που σας είπα δεν δίδεται μια εικόνα θεωρητική και αόριστη. Προφανώς όταν μιλώ περί εισαγωγής μιας ενότητας, η δήλωσή μου περιελάμβανε τη σκέψη ότι η ενότητα αυτή έλειπε. Με την παρατήρηση αυτή, αποκλείεται οιαδήποτε πρόθεση επικρίσεως οιουδήποτε. Είναι ανάγκη να καθορίσουμε ευθύς αμέσως ότι ο αρχηγός αναθέτει σε κάθε ένα από τους οπαδούς του μιαν αποστολή: Ο προκάτοχός μου, εκπλήρωσε υπέροχα τη δική του. Σε μένα ανήκει, από το σημείο όπου έφθασε αυτός, να προχωρήσω προς άλλους σταθμούς, χωρίς να καταστρέψω τίποτε από τα μέχρι σήμερα επιτελεσθέντα. Η ενότητα παρουσιάζει σαν πρίσμα διάφορες πλευρές. Κοινωνικό πρόβλημα Κοινωνικό πρόβλημα: Πρέπει να ανυψώσουμε τους πληθυσμούς των κτήσεων του Αιγαίου μέχρι σε μας, δηλαδή να τους οδηγήσουμε να γίνουν λαός ιταλικός, παιδιά της νέας φασιστικής αυτοκρατορίας. Ο δρόμος τον οποίο πρέπει να διανύσουμε δεν είναι ούτε τραχύς ούτε εύκολος εύκολος. Οικονομικό πρόβλημα Οικονομικό πρόβλημα: Πρέπει να δώσουμε σ’ αυτά τα νησιά τη μεγίστη ευημερία, η οποία είναι δυνατόν να επιτευχθεί από το δικό τους φυσικό πλούτο. Έχοντας υπόψη ότι τα νησιά δεν πρέπει να θεωρούνται ως σώμα αποσπασμένο, αναγκασμένο να ενεργεί αφ’ εαυτού, με αυτονομιστικές τάσεις, οι οποίες άλλωστε δεν θα ήταν σοβαρές, αλλά ότι αυτές απαρτίζουν ένα μικρότατο, αλλά σημαντικό τμήμα της νέας φασιστικής αυτοκρατορίας. Γι’ αυτό το σκοπό είναι ανάγκη να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερες σχέσεις με τη Χερσόνησο και να τις συνδέσουμε με αυτή πιο στενά υλικά και πνευματικά. Εδώ πρέπει, ακόμη και στο πεδίο το οικονομικό να είναι αισθητή και μάλιστα διαρκώς η μητρότητα της Ρώμης. Οι όψεις της οικονομίας των Νήσων είναι πολλές: θεμελιώδης είναι η γεωργική και η δασική δευτερεύουσα, η εμπορική. Όχι αδιάφορο και στενά συνδεδεμένο προς τη γεωργία και τα δάση, είναι ένα μικρό βιομηχανικό πρόβλημα, το οποίο για μας, έχει τη σημασία του. Ο τουρισμός Ακολούθως ο Ντε Βέκκι αναφέρεται στο τουριστικό πρόβλημα, η οικονομική όψη του οποίου είναι στενά συνδεδεμένη προς το έργο της πνευματικής αντιπροσώπευσης και γενικά της πνευματικής και εκπολιτιστικής εξαπλώσεως στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι προσπάθειες για την ανάπτυξη του τουρισμού τις οποίες θα καταβάλουμε πρέπει να είναι σύντονες, όχι τόσο για λόγους οικονομικούς αλλά για λόγους επιδείξεως του ρωμαϊκού πολιτισμού ο οποίος έχει συγχωνεύσει όλους τους πολιτισμούς της Μεσογείου. ΑΥΡΙΟ: Το ΙΔ΄ μέρος