Ύπατο μέλημα η ομοψυχία, η εθνική συναίνεση και συμφιλίωση

« Καί επέπεσε πολλά καί χαλεπά τοίς Έλλησι...»
«Και βρήκαν τούς Έλληνες πολλά και δύσκολα κακά»
(Θουκυδίδης. Βιβ.Γ. 82)

Παράλληλοι βίοι επαληθεύουν το προμήνυμα τών εκλογών τής… 25-1-2015;
«Μετά το τέλος τού Πελοποννησιακού πολέμου που κράτησε 27 χρόνια, ( 431- 404 π.Χ.), τα αποτελέσματα που προέκυψαν, γράφει ο ιστορικός μας Ξενοφώντας, ήταν αντίθετα από εκείνα που περίμενε ο κόσμος της Ελλάδας.

Γιατί, όπως είχαν αντιπαραταχθεί, οι Έλληνες στις πολεμικές και κομματικές τους αναμετρήσεις, κανένας δεν αμφέβαλλε ότι μετά το αποτέλεσμα ο νικητής θα γινόταν εξουσία και οι άλλοι αντιπολίτευση.
Όμως, η τύχη τα ’φερε έτσι, ώστε όλες οι παρατάξεις των κομμάτων να πανηγυρίζουν, σαν να είχαν νικήσει και μάλιστα, δίχως οι άλλοι να εμποδίζουν τους πανηγυρισμούς τους.

Και, ενώ όλοι ισχυρίζονταν ότι είχαν νικήσει, κανένα, όμως, κόμμα δεν βγήκε ενισχυμένο για την εξουσία! Τίποτα δεν άλλαξε, από την πρώτη εικόνα που υπήρχε πριν από τις εκλογές. Η πολιτική κατάσταση δεν μπορούσε να… ξεκαθαρίσει!»
( Ξεν. Ελληνικα Βιβλ΄Ζ.5. 26)

Κι ο Ξενοφώντας συνεχίζει:
«Ακρισία δε και ταραχή έτι πλείων μετά την…μάχην εγένετο ή το πρόσθεν εν τη Ελλάδι» που σημαίνει:
«Η σύγχυση και η ταραχή που ακολούθησαν μετά τις εκλογές, έγινε
χειρότερη ακόμα, από ό, τι ήταν προηγουμένως στην Ελλάδα!»

****
Με αυτά τα λόγια ο Ξενοφώντας κλείνει και σταματά, εδώ, (404 π.Χ.), το μεγάλο κεφάλαιο τού εμφύλιου σπαραγμού που οι συνέπειές του συντάραξαν την Ελλάδα.

Ο Θουκυδίδης πού έγραψε όλη την ιστορία τού πολέμου, το ( 431π.Χ), γράφει: « Ο συγκρουσιακός αυτός πόλεμος ήταν ο πιο αξιομνημόνευτος και ο πιο μεγάλος από όλους τους προηγούμενους. γιατί είχαν συμπαραταχθεί όλοι οι Έλληνες!».

Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, έρχονται οι χρόνοι τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και, το 168 π. Χ, μετά την μάχη της Πύδνας, Αμφίπολης, Ποτίδαιας κ.λπ. έρχεται ως αρνητική συνέπεια, η κατάκτηση της χώρας μας από τους Ρωμαίους.

Έκτοτε, από το 168 π. Χ μέχρι το 1821 μ. Χ., 2000 δηλαδή χρόνια, είχαμε χάσει την ελευθερία μας και την εθνική μας υπόσταση. Όμως μάς έσωσε η γλωσσική μας κληρονομιά, το προγονικό κλέος και η θρησκεία μας. Ακριβώς, όσα σήμερα πετάξαμε στα… σκουπίδια.

Το τί ακολούθησε, ύστερα, για την όλη τύχη τής πατρίδας μας, αυτό το γνωρίζουν, μόνο, οι ιστορικοί και οι… πολιτικοί μας. Αυτοί, βέβαια, είναι οι μόνοι, που ξέρουν ιστορία και…μας κυβερνούν και μάς… διοικούν.

Εμείς, σήμερα, απλά, ευχόμαστε να βρεθεί ο πολιτικός εκείνος άνδρας που, στην υπέρβαση μιας ηθικής του ευθύνης, τόλμης και θυσίας του, και με συνεργάτες μιας ταυτόσημης εθνικής, αντίληψης, ομοψυχίας και πατριωτισμού, να μας βγάλει, με την σύμπραξη όλων μας, από τον λαβύρινθο των δυσκολιών μας.

Ευχόμαστε, ακόμα, στην τυχόν αυτοδυναμία τού οιουδήποτε κόμματος, την εθνική συμφιλίωση, την λειτουργία των νόμων και την ηθική αναδιαπαιδαγώγηση τής χώρας μας με τις ιστορικές μας αξίες.
Οι οιωνοί, σήμερα, προ των πυλών της πατρίδας μας, φαντάζουν ζοφεροί, προβληματικοί, ανεξιχνίαστοι!