Οι επικίνδυνες ελληνοτουρκικές σχέσεις και ο Τούρκος «πρόεδρος» Ερντογάν
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 248 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο Κυριάκος Ι. Φίνας
Διαπιστώνεται, πλέον, ότι παρά την τηλεφωνική επαφή που είχαν ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν, η Τουρκία βασικά δεν άλλαξε την εχθρότητά της έναντι της χώρας μας.
Και επιπλέον, βάλθηκε να μετατρέψει σε μουσουλμανικό τέμενος την Αγία Σοφία. Ο Τούρκος Πρόεδρος, προκειμένου να σταθεροποιήσει την απόφασή του προσέφυγε σε Δημοψήφισμα, αν και είναι γνωστό ότι η Αγία Σοφία, ως τοποθεσία σε όλο τον κόσμο θεωρείται και επίσημα από το 1972, ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Παρέμβαση για τη διατήρηση της Αγίας Σοφίας, ως μνημείο, έκανε και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μέσω του Αμερικανού πρέσβη, αρμόδιου για τις διεθνείς θρησκευτικές ελευθερίες, Σαμ Μπράουνμπακ.
Μήνυμα, επίσης, απέστειλε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά την προ ημερών επίσκεψή της στο Αγαθονήσι και στους Λειψούς.
Και η Ελλάδα θέτει ως κόκκινη γραμμή την υπεράσπιση της εδαφικής της ακεραιότητας.
Εντωμεταξύ, με επιστολή της προς τις αντιπροσωπείες των κρατών-μελών της UNESCO απέστειλε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη, προκειμένου να τις ενημερώσει για την επιχειρούμενη από την τουρκική κυβέρνηση αλλαγή του status της Αγίας Σοφίας, στη συμφωνία, ως προαναφέρεται, του 1972, την οποία έχει υπογράψει και η Τουρκία.
«Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε καμία περίπτωση η Αγία Σοφία δεν πρέπει να απολέσει τον οικουμενικό της χαρακτήρα και να μετατραπεί σε μουσουλμανικό τέμενος», τονίζει η κ. Λίνα Μενδώνη.
***
Η Ρόδος και όλο το Δωδεκανησιακό σύμπλεγμα κατά τη βυζαντινή περίοδο εξαιτίας των συνεχών μεγάλων εχθρικών επιδρομών, η Ρόδος έπαυσε να διατηρεί την παλιά της οικονομική άνθηση, γεγονός που επηρέαζε και τον πολιτισμό και γενικά την Παιδεία.
Το νησί υπέφερε από τις επιδρομές των βαρβάρων, καθόσον οι βυζαντινές φρουρές, που είχαν εγκατασταθεί στα Κάστρα, δεν εξασφάλιζαν την άμυνά τους. Οι επιδρομές και οι λεηλασίες των νησιών του Αιγαίου σταμάτησαν, όταν οι βασιλείς της Δυναστείας των Κομνηνών (1056-1185), ξαναπήραν υπό την εξουσία τους τα Μικρασιατικά παράλια.
Γεγονός, πάντως, είναι ότι το νησί από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα αποτελούσε, πλέον, μια απλή επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χωρίς κανένα πρωτεύοντα ρόλο. Κατά μία παράδοση, όταν ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτιζε ξανά την Αγιά Σοφιά, ύστερα από την καταστροφή της από τους στασιαστές της Στάσης του Νίκα, το 532 μ.Χ., με αρχιτέκτονες τους Άνθιμο από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας και Ισίδωρο από τη Μίλητο, προμηθεύτηκε μεγάλη ποσότητα βησάλων, (πλίνθων), από την περιοχή της Λίνδου-Ρόδου, για την κατασκευή του καταστραφέντος πρώτου περίφημου τρούλου του Ναού. Οι πλίνθοι αυτοί κατασκευάζονταν από μίγμα τριμμένων σχοίνων, σκόνη κίσσηρης (ελαφρόπετρας), αλεύρου και άλλων υλικών, κι έτσι τους καθιστούσαν ανθεκτικούς.
Την εκδοχή ότι τα οικοδομικά υλικά για την κατασκευή του καταστραφέντος τρούλου της Αγίας Σοφίας προέρχονταν από τη Ρόδο τεκμηριώνει και ο συγγραφέας-ιστορικός Gabriel, την οποία ασπάζεται και ο καθηγητής-ερευνητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Ζαχαρίας Ν. Τσιρπανλής προσθέτοντας πως και κατά τους αρχαίους και βυζαντινούς χρόνους, καθώς και στην Ιπποτοκρατία, ήταν διαδεδομένη η χρήση αυτών των πλίνθων, οι οποίοι προέρχονταν από βραχώδεις περιοχές του νησιού, κατάλληλες για εξόρυξη πέτρας, λατομεία και ασβεστολιθικά πετρώματα, που αναμφισβήτητα τροφοδότησαν και στήριξαν το φρουριακό και κτηριακό πρόγραμμα του Τάγματος. Αναφέρεται, επίσης, ότι η Λίνδος, η Μαλώνα και τα Κοσκινού υπήρξαν, κυρίως, τα μέρη που εφοδίαζαν με υλικά την πρωτεύουσα του νησιού.
***
Στη Ρόδο το 4ο Διεθνές Συμπόσιο
Στις 6 Μαΐου 1997, πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο το 4ο Διεθνές Συμπόσιο, με τη συμμετοχή 300 επιστημόνων για τη συντήρηση των Μνημείων της Μεσογείου. Πρόεδρος των εξαήμερων εργασιών του Συμποσίου ήταν η Ροδίτισσα καθηγήτρια του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών κα Τώνια Μοροπούλου, η οποία συνεργάστηκε με τον Τούρκο καθηγητή Αχμέτ Τσακμάκ και από κοινού ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα της Μελέτης τους, γύρω από τις φθορές της Αγίας Σοφίας. Από τα όσα ανακοινώθηκαν, συμπεραίνεται ότι, αν και πέρασαν πολλοί αιώνες από την κατασκευή της με τους μοναδικούς τρούλους, οι φθορές δεν φαίνονται να προκαλούν ούτε σήμερα πρόβλημα στην αντοχή του κτίσματος, παρά την εγκατάλειψη.
***
Οι εργαστηριακές και χημικές αναλύσεις, ανέφερε η Τ. Μοροπούλου, που έγιναν στα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, ήλθαν να επιβεβαιώσουν την άμεση σύνδεση της Ρόδου με το θαυμάσιο Βυζαντινό Μουσείο, την Αγία Σοφία. Η Τ. Μοροπούλου, συγκεκριμενοποιώντας το θέμα ανέφερε μεταξύ των άλλων: «... Η ιστορία ξεκινά από μια πρόσκληση που έλαβα τον Ιούνιο του 1993, για τη συμμετοχή μου σε ένα Συνέδριο για τη συντήρηση των Βυζαντινών Μουσείων στο Μπαθ της Αγγλίας. Το συνέδριο συμπεριλάβανε ημερίδα για την Αγιά Σοφιά, η οποία οργανωνόταν από το Πανεπιστήμιο Bogazici (Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου) της Κωνσταντινούπολης.
Επισκέφθηκα το υπουργείο Πολιτισμού και τους ενημέρωσα, με σκοπό να διαμορφωθεί μια εισήγηση - πολιτικής για την ελληνική παρέμβαση. Οι αρμόδιοι μου είπαν πως δεν τη θεωρούσαν σκόπιμη. Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, έστω και την τελευταία στιγμή αποφάσισα να κάνω εγώ μια προσπάθεια εισήγησης για την Αγιά Σοφιά. Θυμόμουν παλιές δοξασίες, παραμύθια που μας λέγανε στη Ρόδο, όταν ήμουν παιδί, πως τάχα οι πλίνθοι από τους οποίους κατασκευάστηκε ο δεύτερος τρούλος της Αγιάς Σοφιάς, γιατί ο πρώτος έπεσε - επειδή ήταν πολύ βαρύς - είχαν σταλεί από το νησί...».
Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου
«Η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου εγγράφηκε την 9η Δεκεμβρίου 1988 στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Σύμβασης για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της UNESCO (κριτήρια ii, iv, v). H εγγραφή της στον κατάλογο επιβεβαιώνει την εξέχουσα, οικουμενική αξία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, που χρήζει προστασίας προς όφελος ολόκληρης της ανθρωπότητας.
»Η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου αποτελεί μοναδικό δείγμα ενός ιδιαίτερου, Μεσαιωνικού Αρχιτεκτονικού ύφους της περιόδου της Φραγκοκρατίας, που συνδυάζει: βυζαντινές, γαλλικές και ισπανικές επιρροές.
»Με τα φραγκικά και οθωμανικά της κτήρια, η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου συνιστά ένα σημαντικό ιστορικό οικιστικό σύνολο, που χαρακτηρίζεται από συνεχή και σύνθετα φαινόμενα εκπολιτισμού.
Η επίδρασή της στα χρόνια της Ιπποτοκρατίας (1309-1522) δεν περιορίστηκε στα στενά γεωγραφικά της όρια, αλλά εντάχθηκε σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσογειακή λεκάνη στα τέλη του Μεσαίωνα».
(Από την εντοιχισμένη μαρμάρινη πινακίδα στην αρχή της οδού Ιπποτών στη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου).
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
