Tουριστικό τοπίο, ποιότητα και εικόνα προορισμού

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Δημήτρης Προκοπίου
zachfil64@gmail.com

Η καθαριότητα είναι σημαντικός παράγων ευχαρίστησης των τουριστών που διαμένουν σε μια ξενοδοχειακή μονάδα.

Δεν αρκεί η απλή συντήρηση στο ξενοδοχείο, χρειάζεται να είναι καθαρός ο περιβάλλων αστικός χώρος. Κριτήριο επιλογής καταλύματος βέβαια είναι και η καθαριότητα.

Η καθαριότητα είναι το πρώτο χαρακτηριστικό που επιλέγει ο τουρίστας στο ξενοδοχείο.

Σε περίπτωση που το ξενοδοχείο είναι βρώμικο τότε λαμβάνει τα χειρότερα σχόλια στις σελίδες ανταλλαγής τουριστικών πληροφοριών και κρατήσεων καταλυμάτων. Ως εκ τούτου είναι σημαντικότατο το θέμα της καθαριότητας που πρέπει να έχουν υπόψη τους οι υπεύθυνοι της καθαριότητας των ξενοδοχειακών μονάδων.

Δεν αρκεί όμως να είναι καθαρό το ξενοδοχείο αλλά χρειάζεται να είναι ευπρεπής ο οικισμός πέριξ του χώρου φιλοξενίας και διακοπών.

Η ερμηνεία του τοπίου από αυτήν την άποψη, στηρίζεται λοιπόν, σε μια φαντασιακή σχέση που αναπτύσσει ο τουρίστας με τον τόπο.

Τα όρια μεταξύ αντικειμενικού και υποκειμενικού είναι δυσδιάκριτα και η διαδικασία ερμηνείας συνεχώς υπό διαμόρφωση. Το τοπίο χαρακτηρίζεται ως μια φυσική σκηνή σχετιζόμενη με τον πολιτισμό.

Είναι ένα πλαίσιο και ό,τι σε αυτό το πλαισιώνει, πραγματικός τόπος αλλά και το είδωλό του.

Συμβολίζει πολιτιστικές αξίες, κοινωνικές ή προσωπικές, οπότε αποτελούν πηγές νοημάτων που προέρχονται από τα υποκείμενα, τους ανθρώπους που βιώνουν τα τοπία. Τα τοπία είναι συμβολικά.

Στην κατασκευή και ενδυνάμωση των συμβολισμών παίζουν καθοριστικό ρόλο μέσα επικοινωνίας και άλλο, κυρίως έντυπο, υλικό που τους προβάλλουν, δηλαδή τα περιοδικά, οι καρτ ποστάλ, οι φωτογραφίες, οι αφίσες.

Καταλήγοντας, το τοπίο όπως το χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα, είναι μία έννοια που αναφέρεται στην αίσθηση της όρασης, στην οπτική αντίληψη του περιβάλλοντος.

Όμως το πολιτισμικό τοπίο, δηλαδή όλα τα τοπία τα οποία είναι δυναμικά και όχι στατικά, απαιτούν όλες τις νοητικές διεργασίες και αισθήσεις, αναφέρονται τόσο σε εξωτερικούς όσο και σε εσωτερικούς χώρους.

Επομένως, τα τοπία τουρισμού, αντιλαμβανόμενα ως τρόπος θέασης και συγκρότησης του χώρου, αναφέρονται σε σύνθετα περιβάλλοντα τα οποία στηρίζονται στη σχέση τους με τον τουρίστα-( πλέον) ως βιωματικό παρατηρητή.

Το τουριστικό τοπίο είναι οπτική ενότητα, καθώς οι εικόνες είναι κυρίαρχες, αλλά και χώρος βιώματος, αφού ο συνδυασμός όλων των αισθήσεων και τρόπων αντίληψης ολοκληρώνει το νόημα της έννοιας.