Διαχρονικός εμπαιγμός για 33 οικογένειες από την Παστίδα που τσαλαβουτούν στις λάσπες

Rodiaki NewsRoom

Για άσφαλτο ακούν και άσφαλτο δεν βλέπουν εδώ και 23 χρόνια

Την έντονη διαμαρτυρία τους για τον διαχρονικό εμπαιγμό που υφίστανται περιμένοντας εδώ και 23 ολόκληρα χρόνια να τους φτιάξουν έναν αξιοπρεπή δρόμο για να πηγαίνουν στα σπίτια τους, εκφράζουν με επιστολή τους στη «Ροδιακή» 33 οικογένειες από την περιοχή της Παστίδας.

Εκ μέρους των οικογενειών αυτών που διαμένουν στην περιοχή, ο κος Γιώργος Τσιμπιδάκης, επισημαίνει ότι αντιμετωπίζονται από τις υπηρεσίες του Δήμου, ως πολίτες τρίτης διαλογής, αφού εκτός από υποσχέσεις, δεν έχει γίνει τίποτε ουσιαστικό μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι να... τσαλαβουτούν στις λάσπες και να υπάρχει τεράστιο πρόβλημα σε καθημερινή πλέον βάση, χειμώνα – καλοκαίρι.

Πρόκειται για τον οικισμό που βρίσκεται στις περιοχές, εκτός σχεδίου (Βρυσάλια, Απροπιλιές και Αλέζι) όπου εδώ και δυόμισι σχεδόν δεκαετίες, δεν βρέθηκε ακόμη λύση για τους ανθρώπους που διαμένουν εκεί.

Αναφέρει συγκεκριμένα ο κος Γιώργος Τσιμπιδάκης:
«23 ολόκληρα χρόνια. Ούτε ένα, ούτε δύο ούτε δέκα! Όλο αυτό που βλέπετε εσείς στις φωτογραφίες κι εμείς το βιώνουμε καθημερινά, είναι ο δρόμος για τα σπίτια μας. Ο δήμος, τον βλέπει... μια χάρα(!) δρόμο αλλά εμείς υποφέρουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Φέτος δε η απάντηση των «υπευθύνων» από τις αρχές Οκτωβρίου μέχρι σήμερα 16/03/2022 ακολουθώντας όλες τις διαδικασίες τους, ιεραρχικά με έγγραφα και αριθμούς πρωτοκόλλου για το πότε επιτέλους θα τον στρώσουν έστω και με χαλίκι, είναι: «Όλα τα μηχανήματα του ΔΗΜΟΥ είναι χαλασμένα , τι να κάνουμε!!!»

23 Χρονια μας εμπαίζουν. Ο «Χείμαρρος» αν δεν γίνει άσφαλτος, το πρόβλημα δεν λύνεται. Το έχουν διαπιστώσει και οι εκάστοτε υπάλληλοι που έχουν έρθει για να κάνουν υποτυπώδεις παρεμβάσεις… Τα προηγούμενα χρόνια όχι τώρα!
33 Οικογένειες, με μωρά, μικρά παιδιά και γέροντες κινδυνεύει καθημερινά η ζωή μας γιατί, ασθενοφόρα δεν μπορούν να τον διαβούν, ταξί δεν τολμούν να μπουν μέσα χειμώνα-καλοκαίρι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για ώρα μεγάλης ανάγκης, αρρώστιας και ιατρικής βοήθειας!

Φωτισμός δεν υφίσταται (τα μεγαλύτερα παιδιά μας, τα βάρδια 2, 3 ώρα που τα φέρνουν ταξί πρέπει να περπατήσουν 500, 600, 700 μέτρα, ανάλογα, μέσα στο σκοτάδι με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό). Τα δε αυτοκίνητά μας κάθε χρόνο δεν προλαμβάνουμε να τα επισκευάζουμε ή να τα αντικαθιστούμε από τις μεγάλες ζημίες!

Κάθε μήνα πρέπει «να κόψουμε τον λαιμό μας» για καταβάλουμε τα λεγόμενα ανταποδοτικά ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΕΛΗ και ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ, γιατί αν δεν το κάνουμε, δεν θα έχουμε ούτε ΝΕΡΟ ούτε ΡΕΥΜΑ.
Είμαστε Πολίτες στην είσπραξη-στα δικαιώματά μας όμως πολίτες άλλης κατηγορίας που μας απαξιώνουν με κάθε τρόπο καθημερινά.

Αλήθεια, θα ήθελα να τους απευθύνω τον λόγο και να μας απαντήσουν: Με τι δικαίωμα καθορίζουν και αποφασίζουν για τις ζωές των οικογενειών μας;
Δεν πάει άλλο. Αυτό θέλουμε να φωνάξουμε σήμερα δυνατά προς κάθε κατεύθυνση. Η υπομονή μας εξαντλήθηκε. Αλλά δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο.

Την ίδια ώρα δε, σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό μας, μαθαίνουμε ότι ξεκινά διαδικασία ασφαλτόστρωσης για τρία ή τέσσερα σπίτια που βρίσκονται εκεί και τα οποία χτίστηκαν πρόσφατα σε σχέση με τα δικά μας (προς Θεού, δεν είμαστε κατά των συμπολιτών μας, έχουμε ίσα δικαιώματα). Είναι να μην αγανακτούμε τελικά;».