Θάνος Ζέλκας: Ασ' το να ζήσει το δεντράκι

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Στην εποχή της απόλυτης αναλγησίας όσον αφορά τα κοινωνικά και οικολογικά ζητήματα, κάποιοι θεωρούν ότι το να βρουν χώρο να σταθμεύσουν το αυτοκίνητό τους είναι σημαντικότερο από το να έχουν τα παιδιά τους μια πηγή πρασίνου για να παίζουν και να αναπνέουν καθαρό αέρα.

Χειρότερο απ’ αυτό είναι το γεγονός ότι προσπαθούν με σοφιστείες και σαθρά επιχειρήματα να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το να καταστρέψεις ένα δάσος δεν είναι δα και τόσο μεγάλο ζήτημα, εφόσον αυτό πρόκειται να λύσει ένα σοβαρό πρόβλημα όπως η συμφόρηση της κυκλοφορίας και η έλλειψη χώρων στάθμευσης.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως αυτής της χώρας είναι το «προσωρινό». Είναι ότι πρώτα προκύπτει το πρόβλημα και μετά αναζητούμε τη λύση. Είναι ότι ποτέ δεν σχεδιάζουμε κάτι που θα είναι λειτουργικό σε βάθος χρόνου.

Είναι ότι ποτέ δεν καθόμαστε σοβαρά να συνεργαστούμε για να προβλέψουμε το μέλλον. Έτσι καταλήγουμε πάντα σε αδιέξοδα.

Το πρόβλημα της στάθμευσης είναι απλό και σύνθετο παράλληλα. Όπως άλλωστε είναι και το πρόβλημα της κυκλοφορίας των οχημάτων. Με αστικές συγκοινωνίες που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν μεγάλο μέρος των πολιτών αλλά και με πολίτες που έχουν τη φιλοσοφία να πάρουν το αυτοκίνητο ακόμα και για περιπτώσεις που θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν πεζοί ή με τις συγκοινωνίες, φθάσαμε στο σημείο να έχουμε γίνει μια απέραντη πίστα αυτοκινήτων.

Όποιος έχει επισκεφθεί μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις θα έχει διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι εκεί έχουν το αυτοκίνητο για πολύ συγκεκριμένους σκοπούς. Η καθημερινότητά τους περιστρέφεται γύρω από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Αλίμονο αν στο Λονδίνο για παράδειγμα είχαν όλοι από δύο ή τρία αυτοκίνητα και μετακινούνταν στις εργασίες τους. Αντ’ αυτού είχαν προνοήσει οι άνθρωποι εδώ και έναν αιώνα να δημιουργήσουν ένα μεγάλο δίκτυο συγκοινωνιών.

Στη χώρα μας, την προικισμένη από τη φύση με τόσο εμβληματική φυσική ομορφιά, αντί να είμαστε ευαισθητοποιημένοι στα θέματα του περιβάλλοντος αντιμετωπίζουμε εντελώς επιδερμικά τα μεγάλα προβλήματα που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Ακόμα κι ένα δέντρο να χαθεί θα στερήσει το οξυγόνο σε τέσσερα άτομα, χωρίς να έχουμε υπολογίσει τη σημασία τους για τις βροχοπτώσεις και για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση.

Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο σύνθετα γίνονται τα προβλήματα που έχουν αναπτυχθεί στις πόλεις. Η μόλυνση αέρα και υδάτων, η συνεχής και αλόγιστη κατανάλωση των ορυκτών πόρων, η άμεση και έμμεση καταστροφή των βιότοπων είναι θέματα που δυστυχώς θα φτάσουν σχεδόν άλυτα στις επόμενες γενιές. Αντί να μας θυμούνται τα παιδιά μας με νοσταλγία, θα μας καταριούνται για το χάος που τους αφήσαμε.

Πολλοί μπορεί να ισχυρίζονται ότι όλα αυτά είναι ρομαντικά ή βαρετά και εντελώς ανεδαφικά. Όσο όμως κι αν πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά το περιβάλλον, αργά ή γρήγορα θα μας απασχολήσει και αυτό θα γίνει με πολύ δυσάρεστο τρόπο. Είτε με πλημμύρες, είτε με ασθένειες, είτε με την κλιματική αλλαγή που την έχουμε επισπεύσει.

Η εγωκεντρική φιλοσοφία που έχουμε υιοθετήσει μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μεγάλα αδιέξοδα. Δεν έχουμε πλέον κανένα άλλοθι να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν μας αγγίζει.

Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια. Η γνώση και η πληροφορία διαχέεται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Δεν έχουμε καμία δικαιολογία να υποστηρίζουμε ότι δεν γνωρίζαμε.

Αν ακόμα θεωρείτε ότι τα προβλήματα της καθημερινότητας μας είναι σημαντικότερα από τα μεγάλα οικολογικά ζητήματα που ορθώνονται μπροστά μας, κοιτάξτε τα παιδιά σας και τα αγαπημένα σας πρόσωπα και αναρωτηθείτε αν αξίζει να υποθηκεύσουμε το μέλλον τους για τη δική μας πρόσκαιρη ευδαιμονία. Ο σεβασμός στο περιβάλλον δεν είναι άποψη. Είναι καθήκον.