Μιχάλης Λέργος: Εμμανουήλ Θ. Μητσού, ένας ξεχωριστός άνδρας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Μιχάλης Λέργος

Έχουμε γιορτές και δεν μπορώ να μη σε αναζητήσω, να νιώσω τη ζεστή κι ευγενική παρουσία σου, τη συζήτηση μαζί σου, την τόσο γόνιμη και φιλοσοφημένη, για όλα τα μικρά και τα μεγάλα θέματα που στην εποχή μας βασανίζουν κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

Το τραπέζι την ημέρα της γιορτής σου ήταν ένα φιλοσοφικό, πολιτικό συμπόσιο... Πάντα ξεχωριστός, όχι μόνο στην οικογένειά σου, στους συγγενείς και φίλους σου αλλά και στην εργασία σου.

Καθηγητής με συνείδηση, με αποστολή σου πάντα να επιβραβεύσεις τους άριστους και να βοηθήσεις τους αδύναμους μαθητές. Είναι λίγοι οι καθηγητές που κάνουν φροντιστηριακό μάθημα αφιλοκερδώς μετά το ωράριο του δημοσίου υπαλλήλου για να βοηθήσουν τα παιδιά που αδυνατούσαν να πληρώσουν φροντιστήρια.

Ίσως δεν υπάρχουν άτομα που πηγαίνουν στο Ορφανοτροφείο για ενισχυτικό μάθημα στα παιδιά που έχουν ανάγκη. Αυτός ήσουν Μανώλη. Προφανώς δεν ξέχασες ότι κι εσύ αναγκάστηκες να ξεκινήσεις από ένα Ορφανοτροφείο, όντας ορφανός από πατέρα ήδη από το δημοτικό και το πρώτο παιδί μιας εξαμελούς οικογένειας, φεύγοντας απ’ το χωριό μας κατέφυγες στο Ορφανοτροφείο, προκειμένου να τελειώσεις με «Άριστα» το Βενετόκλειο και κατόπιν να εισαχθείς και να τελειώσεις την Α.Σ.Ο.Ε.

Οι ανάγκες της οικογένειας σε ανάγκασαν ν’ αναζητήσεις γρήγορα δουλειά και με εξετάσεις στον δήμο Ρόδου ανέλαβες τη διεύθυνση του ταμείου, αφήνοντας μετά την αποχώρησή σου τις καλύτερες εντυπώσεις. Έγραψες ολόκληρη πραγματεία για την ιστορία των οικονομικών πόρων των δημοτικών κοινοτήτων και του δήμου Ρόδου από Ιταλοκρατίας μέχρι την εποχή μας.

Αγαπούσες τα παιδιά. Ήθελες να προσφέρεις και όταν ήρθε η ώρα να διοριστείς στο Δημόσιο καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης ανέλαβες το λειτούργημα αυτό δίχως δεύτερη σκέψη.

Παντρεύτηκες τη γυναίκα που αγάπησες και δημιουργήσατε μία όμορφη οικογένεια με τη θυγατέρα σου που λάτρευες, τη Θωμαΐς Μητσού, φαρμακοποιό, που επιβεβαιώνει καθημερινά τις αρχές που της δίδαξες.

Είμαι βέβαιος ότι έφυγες με την αίσθηση ότι έπραξες το καθήκον σου στο ακέραιο, αθόρυβα, δίχως υποκρισίες και τυμπανοκρουσίες. Πιστός πάντα στη συνείδηση και στα ιδανικά για έναν καλύτερο κόσμο.

Ήταν τέτοια η ψυχική μου κατάσταση αγαπημένε φίλε και εξάδελφε που δεν μπορούσα να στα πω κατά την κηδεία σου.
Ήσουν ένας ξεχωριστός άνθρωπος κι έτσι θα μείνεις στη μνήμη όλων μας που είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε.