Μιχάλης Καψής:"Αν δεν πηγαίναμε στη Ρόδο ίσως να μην γινόμουν ποδοσφαιριστής, στον Ορφέα βοηθήθηκα"

Rodiaki NewsRoom

Μια συνέντευξη άκρως αποκαλυπτική κι ενδιαφέρουσα έδωσε ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Ευρώπης το 2004 στην Πορτογαλία, Μιχάλης Καψής, στην διαδικτυακή εκπομπή του betarades.gr, “Betarades Guest” κι ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε πως, αν δεν μετακόμιζε με την οικογένειά του στη Ρόδο σε ηλικία 16 ετών, τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν ήταν σίγουρο αν θα γινόταν ποδοσφαιριστής. Ο Μιχάλης Καψής έβγαλε το πρώτο του δελτίο στον Ορφέα το 1989 και μιλά με τα καλύτερα λόγια για την ομάδα της πόλης μας και για τα μεγάλα ονόματα της εποχής με θητεία σε Διαγόρα και Ρόδο επαγγελματικά, που τον έκαναν να εξελιχθεί. Σ’ αυτό τον βοήθησε και το «βαρύ» όνομα του πατέρα του, Άνθιμου, αφού έκανε τους συμπαίκτες του στο νησί μας να τον στηρίξουν πραγματικά στο ξεκίνημά του.

Τι ανέφερε στους Θοδωρή Ρίγανη και Αριστοτέλη Σαββίδη για το ξεκίνημά του ως ποδοσφαιριστής και τον Ορφέα

«Μέχρι τα 16 μου, όταν ο πατέρας μου ως βετεράνος πια έπαιζε με τον ΠΣΑΠ μ’ έπαιρνε μαζί και αγωνιζόμουν δέκα ή είκοσι λεπτά με συμπαίκτες ονόματα. Μετά ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ στο Χατζηκυριάκειο όπου μεγάλωσα, μιας και ήμουν κοντά στη γενιά του Ευρωμπάσκετ το ’87. Έπαιζα πολύ καλό μπάσκετ και με πίεζαν οι τοπικές ομάδες να γραφτώ. Όταν έγινε ο πατέρας μου προπονητής και πήγαμε στη Ρόδο, ο Γιάτσεκ Γκμοχ, για καλή μου τύχη, είπε στους γονείς μου πως, στη Ρόδο υπάρχει τουρισμός και ναρκωτικά, είναι πολύ εύκολο να χάσετε τα παιδιά σας, γι’ αυτό κοιτάξτε να τα ‘χετε κοντά σας με κάποιον άλλον τρόπο.

Έτσι, μου είπαν οι γονείς μου «θες να παίξεις ποδόσφαιρο;». Στα 16 μου στον Ορφέα Ρόδου έβγαλα, λοιπόν, το πρώτο μου δελτίο. Πειθαρχία έμαθα στον Ορφέα Ρόδου, γιατί υπήρχαν μέσα παιδιά από το νησί μεγάλα ονόματα που ‘χαν παίξει σε Διαγόρα ή Ρόδο επαγγελματικά και με βοηθήσανε. Όταν πάει ο γιος του Καψή σ’ ένα σωματείο και υπάρχουν μέσα πέντε έξι σοβαροί άνθρωποι θα σε βοηθήσουν είναι σημαντικό.

Θα σε πάρουν αγκαλιά, θα σου μιλήσουνε, γιατί έχουν εκτίμηση στον πατέρα σου. Εγώ αυτό το βίωσα και να ‘ναι καλά όλοι μου οι συμπαίκτες, τα μεγάλα ονόματα, που είπαν πέντε κουβέντες παραπάνω. Ίσως γιατί τους κέρδισε ο χαρακτήρας μου και με είδαν παιδί με ανοικτά αυτιά και ήθελα ν’ ακούσω. Αν δεν πήγαινε ο πατέρας μου στη Ρόδο, ίσως να μην γινόμουν ποδοσφαιριστής.»

Γενικώς για το ποδόσφαιρο και τον πατέρα του

«Παρότρυνση από τον πατέρα μου δεν υπήρχε για να γίνω ποδοσφαιριστής, ενώ από τη μητέρα μου υπήρχε και άρνηση. Μέσα στο μυαλό ενός παιδιού που μεγαλώνει σε σπίτι με μπαμπά ποδοσφαιριστή επώνυμο ή διάσημο, πάντοτε υπήρχε αυτό το «μακάρι να μοιάσω στον μπαμπά μου και να του παίξω κι εγώ», δεν λέω ψέματα.

Οι επιλογές από τη μητέρα μου ήταν πολύ συγκεκριμένες, «να τελειώσεις το σχολείο και μετά κάνε ό,τι θέλεις». Στην καθημερινότητά μας εισπράτταμε όλη η οικογένεια την εκτίμηση που είχε ο μπαμπάς και την απήχηση που είχε το όνομά του στον κόσμο. Αγωνιστικά πολύ λίγα θυμάμαι, γιατί με έπαιρνε η μητέρα μου στο γήπεδο, αλλά λόγω ηλικίας δεν είχα κρίση για το πόσο καλός είναι.

Για το Γουέμπλεϊ έχω ακούσει ν’ αφηγείται ο πατέρας μου κάποια περιστατικά σε φίλους ή γνωστούς. Μέχρι τα 25 μου χρόνια στον Εθνικό έπαιξα με …μέσο. Επικρατούσε αυτή η άποψη, επειδή λεγόμουν Καψής. Λέγανε , ο μπαμπάς του είναι ο Άνθιμος Καψής, άρα τον σπρώχνει… Σίγουρα με επηρέαζε και με στεναχωρούσε, γνώριζα ότι δεν είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσα να το αποδείξω.

Από ένα σημείο και μετά όμως κι αυτό σταμάτησε με τη μεταγραφή μου στην ΑΕΚ και με τις πρώτες μου συμμετοχές στην Εθνική ομάδα. Μετά δεν λέγανε ο γιος του Άνθιμου Καψή, αλλά ο Μιχάλης ο Καψής. Απ’ όταν μεταγράφηκα στην ΑΕΚ ο πατέρας μου έλεγε: «ο Μιχάλης δεν έχει καμία σχέση με μένα και με ξεπέρασε, είναι καλύτερος από μένα». Αυτό μου ‘δινε μια ώθηση για να τον δικαιώσω.»