42 ταινίες από όλο τον κόσμο στο 11ο Beyond Borders Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου

Rodiaki NewsRoom

Γνωρίστε τις 42 συναρπαστικές ταινίεςντοκιμαντέραπ’ όλον τον κόσμο που διαγωνίζονται στο 11οBeyondBordersΔιεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου!

Στο φετινό 11οBeyondBorders Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου (23-30 Αυγούστου 2026) διαγωνίζονται 42 ταινίες απ’ όλον τον κόσμο, οι35 από τις οποίεςπροβάλλονται σε ελληνική, διεθνή και παγκόσμια πρεμιέρα. Πολλές από αυτές έχουν ταξιδέψει στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου και πολλές επίσης έχουν βρει το δρόμο τους για πρώτη φορά στο Καστελλόριζο,Το Κυρίως Διαγωνιστικό Τμήμαπεριλαμβάνει 18 ταινίες ντοκιμαντέρ μεσαίου και μεγάλου μήκους (ανάμεσά τους 3 ελληνικές παραγωγές) και το μicro Διαγωνιστικό Τμήμαπεριλαμβάνει 23 ταινίες ντοκιμαντέρ μικρού μήκους (ανάμεσά τους 5 ελληνικές παραγωγέςκαι συμπαραγωγές). Συνολικά στο φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα θα εκπροσωπηθούν 53 διαφορετικές χώρες, με παραγωγές ή συμπαραγωγές τους, ενώ πάνω από το 40% του προγράμματος θα έχει γυναικεία υπογραφή στη σκηνοθεσία.

Η φετινή κινηματογραφική σοδειά ξεδιπλώνεται μέσα από τρεις μεγάλους θεματικούς άξονες, που συνομιλούν άμεσα με το κεντρικό ερώτημα της διοργάνωσης: «τι μένει αν αφαιρέσεις το προφανές;». Στο προσκήνιο βρίσκονται, αρχικά, οι καταιγιστικές κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις και οι σύγχρονες συγκρούσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αποτυπώνοντας μια εποχή έντονης επισφάλειας, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η συλλογική συνείδηση μοιάζουν να δοκιμάζονται όλο και πιο πολύ και πόλο και πιο συχνά. Δίπλα τους, η οικολογία (ή η άρνηση αυτής) και η κλιματική κρίση θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της περιβαλλοντικής μας ευθύνης απέναντι στο αύριο. Τέλος, φτάνοντας από το συλλογικό στο προσωπικό, το Φεστιβάλ στρέφει το βλέμμα του και σε μια σειρά από βαθιά μοναδικές, ανθρώπινες ιστορίες· εκεί όπου οι ήρωες, επαναπροσδιορίζοντας τις δικές τους εσωτερικές προτεραιότητες, καταφέρνουν να ανακαλύψουν και να ρίξουν φως και λυρισμό στην ωμή καθημερινότητα.

Κύριος θεσμικός εταίρος του Beyond Borders είναι το ΕΚΚΟΜΕΔ, ο κρατικός φορέας που έχει ως αποστολή του την προώθηση της ελληνικής οπτικοακουστικής παραγωγής σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Παρακάτω θα βρείτε τις περιλήψεις των ταινιών που θα διαγωνιστούν στα Κυρίως & στο μicro Διαγωνιστικά τμήματα, καθώς και πληροφορίες για τους δημιουργούς τους.Όλα τα trailersτων ταινιών και οι πληροφορίες για το πρόγραμμα του 2026 βρίσκονται αναρτημένες και στην ιστοσελίδα www.beyondborders.gr

Κυρίως Διαγωνιστικό Τμήμα

Bajau Laut - the Sea is our Home, Joo Peter, Μαλαισία, 62’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Τα σπίτια τους πυρπολούνται και οι βάρκες τους καταστρέφονται: οι «τσιγγάνοι της θάλασσας» στη Μαλαισία, ένας ανιθαγενής πληθυσμός με πλούσια παράδοση, δίνουν έναν άνισο αγώνα επιβίωσης ενάντια στις βίαιες εξώσεις και τον αφανισμό της κουλτούρας τους.

Ο Joo Peter είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός, γεννημένος στη Γερμανία, με δεύτερη βάση στην Ινδονησία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου του Πότσνταμ-Μπάμπελσμπεργκ και εδώ και δύο δεκαετίες δραστηριοποιείται σε καλλιτεχνικά και οπτικοακουστικά έργα στη Νοτιοανατολική Ασία. Το 2015 ίδρυσε την Cinemate Film Productions, συνεργαζόμενος με οργανώσεις αυτοχθόνων πληθυσμών για την παραγωγή βραβευμένων ντοκιμαντέρ γύρω από τους πολιτισμούς των νησιωτικών αρχιπελάγων, από τη Σουμάτρα έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Bugboy, Λουκάς Παλαιοκρασάς, 86’ Ελλάδα, 2026: Ο Γιώργος, ένας ντροπαλός έφηβος που παλεύει με τον στραβισμό και το τραυματικό διαζύγιο των γονιών του, βρίσκει καταφύγιο στον κόσμο των εντόμων. Η απροσδόκητη σύνδεσή του με έναν γρύλο θα γίνει η αφορμή για ένα συγκινητικό ταξίδι αυτοανακάλυψης και ενηλικίωσης.

Ο Λουκάς Παλαιοκρασάς είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ με έδρα την Αθήνα. Το έργο του εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο οι νέοι διαχειρίζονται την αλλαγή, την ταυτότητα και το αίσθημα του «ανήκειν». Η ταινία του «Final Year» (2022) έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μεγάλου Μήκους στο Olympia και το Βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ στο AegeanDocs. Είναι υπότροφος των προγραμμάτων ARTWORKS και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (SNF).

EXILE(S), ιστορίες ενός νησιού, Γιώργος Ηλιόπουλος, Ελλάδα, 2026, 130’: Εκατό χρόνια μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, οι κάτοικοι της Ίμβρου αναζητούν ένα νέο παρόν ανάμεσα σε ερειπωμένα χωριά και μετατοπισμένα σύνορα. Ένα ζωντανό πολιτισμικό παλίμψηστο, όπου η μνήμη και η δύσκολη συνύπαρξη επαναπροσδιορίζουν την καθημερινότητα του νησιού.

Ο Γιώργος Ηλιόπουλος (γενν. 1986, Ιωάννινα) είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος και παραγωγός με έδρα την Αθήνα. Σπούδασε Κινηματογράφο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές (MFA) στο Edinburgh Napier University με υποτροφία του British Film Institute, λαμβάνοντας το Μετάλλιο Αριστείας. Από το 2015 σκηνοθετεί και παράγει τηλεοπτικά και ανεξάρτητα ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων και η σειρά VICE Specials (2017-2019).

FacesofWar, DidierCros, Γαλλία, 66’ 2026, Διεθνής Πρεμιέρα: Στο ιατρικό κέντρο του Λβιβ στην Ουκρανία, μια ομάδα Γάλλων και Ουκρανών χειρουργών δίνει μάχη για την αποκατάσταση παραμορφωμένων και ακρωτηριασμένων θυμάτων του πολέμου. Ένα συγκλονιστικό χρονικό σωματικής και ψυχολογικής ανάπλασης, που αποτυπώνει τα βαθιά σημάδια των ρωσικών επιθέσεων αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ανθεκτικότητας.

Ο Didier Cros δημιουργεί εδώ και χρόνια ένα κινηματογραφικό έργο που διακρίνεται για τη συνεκτική αισθητική και τον βαθιά ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα. Μέσα από ταινίες όπως τα «Speak with Me» (2004), «Ado d'ailleurs» (2006), «La Gueule de l'Emploi» (2011), «Scars» (2018) και «No Sex» (2022), δίνει φωνή σε ανθρώπους που συχνά παραμένουν αόρατοι ή περιθωριοποιημένοι: άστεγους, κρατούμενους, εφήβους με αναπηρία, πρόσφυγες και άτομα με παραμορφώσεις. Οι βραβευμένες ταινίες του καλούν το κοινό να αναμετρηθεί με τις προκαταλήψεις και την αδιαφορία του.

Fantastique, Marjolijn Prins, Βέλγιο-Γαλλία-Ολλανδία, 71’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Η 14χρονη Φάντα, μια από τις ελάχιστες κορίτσια ακροβάτισσες στη Γουινέα, παλεύει ανάμεσα στο σχολείο, τη φροντίδα της άρρωστης μητέρας της και το όνειρο μιας διεθνούς περιοδείας, αναζητώντας τελικά τη δική της φωνή.

Η Marjolijn Prins (γενν. 1987, Ολλανδία) είναι σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ με υπόβαθρο στις Καλές Τέχνες. Η ενασχόλησή της με το ντοκιμαντέρ ξεκίνησε μέσα από τον καλλιτεχνικό πειραματισμό, όταν η απόπειρά της να ταξιδέψει από τη Γαλλία στην Ολλανδία με καμήλα ανατράπηκε, οδηγώντας την στην ανάδειξη του απροσδόκητου ως κινηματογραφική φόρμα. Το 2016 αποφοίτησε με άριστα (Master) από το RITCS των Βρυξελλών. Η διπλωματική της ταινία, «Mum, Me and the House» (2016), απέσπασε σημαντικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Λονδίνου (LIDF). Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται επίσης η συν-σκηνοθεσία της διαδικτυακής σειράς «Hairy Heroes» (2020/2021) και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ «Paper Borders» (2022), το οποίο δημιούργησε σε συνεργασία με μια ομάδα νεαρών προσφύγων στις Βρυξέλλες.

Materia Prima, Jens Schanze, Γερμανία, 2026, 89’ Ελληνική Πρεμιέρα:Τα τεράστια κοιτάσματα λιθίου στις Άνδεις της Βολιβίας πυροδοτούν παγκόσμιο ενδιαφέρον. Καθώς Ευρωπαίοι και Νοτιοαμερικανοί διαπραγματεύονται την εξόρυξη των πρώτων υλών, ένα ιστορικό ντοκουμέντο του 16ου αιώνα έρχεται στο φως για να συνδέσει το αποικιοκρατικό παρελθόν με το σήμερα.

Ο Jens Schanze, γεννημένος το 1971 στη Βόννη της Γερμανίας, είναι ένας καταξιωμένος δημιουργός ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος και διευθυντής φωτογραφίας, γνωστός για το έργο του, που βασίζεται σε βαθιά έρευνα και μακροχρόνια παρατήρηση, θίγοντας περίπλοκα ηθικά και κοινωνικά ζητήματα.Το 2002 συνίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Mascha Film μαζί με τη Γιούντιθ Judith Malek-Mahdavi, η οποία έκτοτε αποτελεί τον δημιουργικό πυρήνα των σημαντικότερων έργων του.

My Father and Qaddafi, Jihan, Λιβύη-ΗΠΑ, 2025, 88’ Ελληνική Πρεμιέρα: Μια κόρη αναζητά τα ίχνη του πατέρα της, ηγέτη της ειρηνικής αντιπολίτευσης κατά του Καντάφι, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Μέσα από τον πολυετή αγώνα της μητέρας της, η ίδια επιχειρεί να συνδεθεί με έναν άνθρωπο που δεν θυμάται και να συμφιλιωθεί με τις ρίζες της.

Η Jihan γεννήθηκε στην εξορία και μεγάλωσε στο Παρίσι. Ο πατέρας της ήταν Λίβυος δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ηγετική μορφή της ειρηνικής αντιπολίτευσης στο καθεστώς του Καντάφι. Μετά την εξαφάνισή του στο Κάιρο, η οικογένεια μοιραζόταν τη ζωή της ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία, ενώ η μητέρα της, Σύρια καλλιτέχνιδα, αγωνιζόταν διεθνώς για την απονομή δικαιοσύνης. Η Jihan σπούδασε Διεθνείς και Συγκριτικές Πολιτικές Επιστήμες με ειδίκευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τη Φιλοσοφία και το Διεθνές Δίκαιο, ενώ κατέχει και μεταπτυχιακό τίτλο στην Καλλιτεχνική Εκπαίδευση και την Αφήγηση.

Past Future Continuous, Morteza Ahmadvand, Firouzeh Khosrovani, Ιράν-Ιταλία-Νορβηγία, 2025, 76’ Ελληνική Πρεμιέρα: Η Μαριάμ κατέφυγε στην Αμερική μετά την ιρανική επανάσταση και δεν επέστρεψε ποτέ. Σήμερα, μέσω καμερών ασφαλείας, παρακολουθεί το πατρικό της σπίτι στο Ιράν: μια εύθραυστη ψηφιακή σύνδεση με το παρελθόν που παγώνει κάθε φορά που κόβεται το ίντερνετ, σε ένα ποιητικό ντοκιμαντέρ για την εξορία, τη μνήμη και τη νοσταλγία.

Ο Morteza Ahmadvand είναι καλλιτέχνης πολυμέσων και κινηματογραφιστής με έδρα την Τεχεράνη. Γεννήθηκε στο Χοραμαμπάντ του Ιράν και κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στη Ζωγραφική από το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Έχοντας σπουδάσει ζωγραφική και γλυπτική, διεύρυνε την καλλιτεχνική του πρακτική προς το βίντεο και τις εγκαταστάσεις, διατηρώντας εμφανή τα ίχνη των ζωγραφικών του καταβολών.

Γεννημένη στην Τεχεράνη, η Firouzeh Khosrovani αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών Brera του Μιλάνου το 2002. Επιστρέφοντας στο Ιράν, απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Δημοσιογραφία και εργάστηκε για διάφορες ιταλικές εφημερίδες και περιοδικά. Ξεκίνησε την κινηματογραφική της πορεία το 2004 με το «Life Train». Το 2007 σκηνοθέτησε το «Rough Cut», ένα ντοκιμαντέρ για τα ακρωτηριασμένα μανεκέν στις βιτρίνες καταστημάτων της Τεχεράνης, το οποίο απέσπασε δεκατρία διεθνή βραβεία. Το 2010 δημιούργησε το «1001 Irans», ένα ντοκιμαντέρ που εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτό το Ιράν στο εξωτερικό.

Slow Death, İlkay Nişancı, Τουρκία, 2026, 85’ Ελληνική Πρεμιέρα: Το ημερολόγιο ενός ακτιβιστή-ερευνητή για την καταστροφή της πεδιάδας του Ελμπιστάν, η οποία θυσιάστηκε στον βωμό της ανάπτυξης και «καταπώθηκε» από εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και ορυχεία άνθρακα..

Ο İlkay Nişancı είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Έχει σκηνοθετήσει και μοντάρει πολυάριθμα ντοκιμαντέρ, ταινίες μεγάλου μήκους, μουσικά βίντεο και τηλεοπτικά προγράμματα. Είναι επίσης μουσικός και υπήρξε συνθέτης και κιθαρίστας του heavy metal συγκροτήματος ELA. Είναι δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς ντοκιμαντέρ του HBO Max «Eko Eko Eko», ενώ η τελευταία του ταινία, «The Exam at the Edge of Time», έχει αποσπάσει πολυάριθμα βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ κινηματογράφου της Τουρκίας

The Illusion of a Quiet Night, Olga Chernykh, Ουκρανία, 2026, 70’ Ελληνική Πρεμιέρα: Τη νύχτα της 27ης Ιουλίου 2025, σαράντα κινηματογραφιστές κατέγραψαν ταυτόχρονα τη ζωή σε κάθε γωνιά της Ουκρανίας, από τα μέτωπα του πολέμου μέχρι τα κατεχόμενα εδάφη. Ένα συγκλονιστικό, συλλογικό πορτρέτο μιας χώρας σε διαρκή συναγερμό

Η Olga Chernykh είναι Ουκρανή σκηνοθέτις και διευθύντρια φωτογραφίας. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στην κινηματογραφία και τη δημιουργία ντοκιμαντέρ. Η ταινία της «A Picture to Remember» αποτέλεσε την ταινία έναρξης του IDFA 2023 και απέσπασε, μεταξύ άλλων διακρίσεων, το βραβείο Heart of Sarajevo Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Απόφοιτη του προγράμματος Berlinale Talents, έχει συμμετάσχει σε διεθνή εργαστήρια όπως το IDFA Academy, το IDFA Project Space, το «Aristoteles Workshop» και το B2B Docs. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και έχει λάβει υποτροφία από την Akademie der Künste της Γερμανίας.

The Travelers, David Bingong, Καμερούν-Ισπανία, 60’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα: Στα σύνορα Μαρόκου και Ισπανίας, μια ομάδα μεταναστών βιώνει τη μία αποτυχημένη προσπάθεια περάσματος μετά την άλλη. Έχοντας ως μοναδικά όπλα αντίστασης μια κάμερα και μερικά τραγούδια, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει την ατέρμονη αναμονή, τις ματαιώσεις αλλά και την ακλόνητη πίστη τους για ένα μέλλον στην Ευρώπη

Ο David Bingong γεννήθηκε στη Ντουάλα του Καμερούν το 1988. Με πάθος για τις παραστατικές τέχνες, έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης θεάτρου και ηθοποιός. Σήμερα ζει στη Μαδρίτη, όπου ολοκλήρωσε την ταινία «Les Voyageurs», γυρισμένη μεταξύ 2013 και 2015 κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του από την Αφρική προς την Ευρώπη. Το «Les Voyageurs» είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους και τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ Visions du Réel.

There is Another Way, Stephen Apkon, Ελβετία-ΗΠΑ, 67’ 2025, Ελληνική Πρεμιέρα:Η οργάνωση «Μαχητές για την Ειρήνη» αποτελείται από πρώην εχθρούς , Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, που αρνούνται να υποκύψουν στη βία. Μετά την έναρξη του πολέμου και των επιθέσεων στη Γάζα, το κίνημα έρχεται αντιμέτωπο με τη μεγαλύτερη πρόκληση: να κρατήσει ζωντανή την πίστη του ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Ο Stephen Apkon είναι βραβευμένος κινηματογραφιστής και επιχειρηματίας. Ίδρυσε το Jacob Burns Film Center, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό κινηματογράφου και εκπαίδευσης στο Πλέζεντβιλ της Νέας Υόρκης, και διετέλεσε εκτελεστικός διευθυντής του έως το 2013. Σκηνοθέτησεκαιπαρήγαγετιςταινίες «There is Another Way» και «Disturbing the Peace». Είναιεπίσηςεκτελεστικόςπαραγωγόςτωνταινιών «Fantastic Fungi» και «Planetary», παραγωγόςτων «I'm Carolyn Parker» και «Enlistment Days» καισυμπαραγωγόςτηςταινίας «Presenting Princess Shaw». Είναισυγγραφέαςτουβιβλίου «The Age of the Image: Redefining Literacy in a World of Screens», πουκυκλοφόρησεαπότιςεκδόσεις Farrar, Straus & Giroux, μεπρόλογοτουΜάρτινΣκορσέζε. Ζει στην κοιλάδα του Χάντσον μαζί με τη σύντροφό του Μαρτσίνα, τον σκύλο τους Όσα και τη χλωρίδα, την πανίδα και τους μύκητες με τους οποίους μοιράζονται αυτή τη γωνιά του πλανήτη.

Εκτός Εαυτού, Τάσος Γκολέτσος, Ελλάδα, 90’ 2025: Κάπου μεταξύ πραγματικότητας και μαγείας, καθημερινοί άνθρωποι βυθίζονται σε εκστατικές τελετουργίες, αναζητώντας τη λύτρωση και την απόλυτη ελευθερία. Ένα υποβλητικό ταξίδι σωματικής μεταμόρφωσης και πίστης, όπου οι ήρωες αφήνονται σε ό,τι τους καλεί από τα βάθη του εαυτού τους.

Ο Τάσος Γκολέτσος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Βόλο. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και Νέα Μέσα στις Βρυξέλλες. Ξεκίνησε ως video artist και VJ το 2008, παρουσιάζοντας την τέχνη του σε underground κλαμπ και τους δρόμους της Αθήνας. Από το 2015 έχει δημιουργήσει πάνω από 50 μουσικά βίντεο και διαφημίσεις. Το «Εκτός Εαυτού» είναι η πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτη, παραγωγού και διευθυντή φωτογραφίας.

What Remains of our Mothers’ Loves, Cathy Dubois, 66’ Γαλλία, 2025, Παγκόσμια Πρεμιέρα: Η σκηνοθέτρια αναζητά την ταυτότητά της μέσα από την ιστορία της Γαλλίδας μητέρας της και του Σενεγαλέζου πατέρα της, ο οποίος εξαφανίστηκε πριν εκείνη γεννηθεί. Ένα ποιητικό, αυτοβιογραφικό ταξίδι που εξερευνά την αφρικανικότητα, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τις αναμνήσεις που διαμόρφωσαν τον εσωτερικό της κόσμο.

Το «What Remains of Our Mothers’ Loves» είναι το πρώτο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους της Cathy Dubois, αν και ήδη από το 1981 είχε σκηνοθετήσει το «Sans frontière ou le regard de l'autre», μια ταινία διάρκειας 26 λεπτών για την ομώνυμη εφημερίδα που εκδιδόταν από και για μετανάστες. Έχοντας σπουδάσει κοινωνιογλωσσολογία και κινηματογράφο, η Dubois δραστηριοποιείται εδώ και πολλά χρόνια σε οργανώσεις που ασχολούνται με εργασιακά ζητήματα.

Yrupe, Candela Sotos, Ισπανία, 2025, 79’ Ελληνική Πρεμιέρα: Η αναζήτηση μιας χαμένης ταινίας του πρωτοπόρου του ισπανικού επιστημονικού κινηματογράφου, Γκιγιέρμο Φερνάντεθ-Σούνιγα, εξελίσσεται σε ένα ταξίδι στις οικογενειακές μνήμες και τα εθνικά αρχεία. Εκεί, η αργή ανάπτυξη του υδρόβιου φυτού yrupẽ αποκαλύπτει στρώματα εικόνων και σιωπής.

Η Candela Sotos (γεννημένη στη Μαδρίτη το 1986) απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Φωτογραφία και τη Σύγχρονη Τέχνη από το Πανεπιστήμιο Paris 8 και στη συνέχεια εντάχθηκε στο Πρόγραμμα Καλλιτεχνών του Πανεπιστημίου Torcuato di Tella στο Μπουένος Άιρες. Το έργο της διερευνά τον επίσημο ιστορικό λόγο και τη μνήμη μέσω διαφόρων μέσων, όπως η βοτανική πρακτική, τα αρχεία και οι κινούμενες εικόνες. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις και φεστιβάλ, όπως το CRA Matadero Madrid, η Cineteca, ο Círculo de Bellas Artes, το Centro Cultural de la Memoria Haroldo Conti (Μπουένος Άιρες), η Fundación Cerezales FCAYC, το Centro Pompidou Málaga και η Fundación Sandretto Re Rebaudengo. Έχει επίσης συμμετάσχει σε έργα όπως η Πρώτη Λατινοαμερικανική Σχολή για το Αστικό Ανθρωπόκαινο (ENSLyon/UNSAM-IDAES).

All About the Money, Sinéad O'Shea, Ιρλανδία, 2026, 94’: Ο γιος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της Αμερικής δημιουργεί μια κομμουνιστική επαναστατική βάση στην επαρχία της Μασαχουσέτης για να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα, ξεκινώντας μια απίστευτη διαδρομή ριζοσπαστικών ιδεών, προδοσίας και εξορίας.

Η Sinéad O’Shea είναι βραβευμένη σκηνοθέτις και δημοσιογράφος. Η πιο πρόσφατη ταινία της, «Blue Road: The Edna O'Brien Story», έκανε πρεμιέρα στο TIFF το 2024 και άνοιξε το φεστιβάλ Doc NYC. Η Sinéad έχει εμπειρία στη δημοσιογραφία και στη δημιουργία ταινιών με θέματα επικαιρότητας. Ξεκίνησε την καριέρα της στην Ιρλανδία, γυρίζοντας και μοντάροντας τη βραβευμένη με IFTA σειρά «Sampler». Έχει επίσης συνεργαστεί με το BBC, το Channel 4 και την εφημερίδα «Irish Times», για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο Media Justice Award για το έργο της γύρω από ζητήματα που αφορούν τους αιτούντες άσυλο.

Lost for words, Hannah Papacek-Harper, Γαλλία / Ηνωμένο Βασίλειο, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 90’: Με αφορμή την απάλειψη λέξεων που περιγράφουν τη φύση (όπως βελανίδι ή αγριολούλουδο) από ένα παιδικό λεξικό, το ντοκιμαντέρ ταξιδεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο, προσκαλώντας μας μέσα από τις φωνές επιστημόνων, καλλιτεχνών και παιδιών να επανασυνδεθούμε με το περιβάλλον μας.

Η Hannah Papacek-Harper είναι σκηνοθέτις και απόφοιτη των Université Paris I Panthéon-Sorbonne και Universidad de Lima, όπου σπούδασε Αισθητική και Κινηματογραφική Πρακτική. Εργάζεται ως σκηνοθέτις από το 2019. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως χειρίστρια Steadicam και μέσα από αυτή την εμπειρία άρχισε να αφηγείται ιστορίες μέσω της κινούμενης εικόνας. Σήμερα δραστηριοποιείται ως σεναριογράφος και σκηνοθέτις, αναπτύσσοντας έργα με επίκεντρο την οικολογία, τα οποία συνδυάζουν την επιστήμη με την τέχνη. Το έργο και η έρευνά της επικεντρώνονται επίσης στον εκτοπισμό, την ταυτότητα και τη διαγενεακή μνήμη.

Truth or Dare, Tonislav Hristov, Βουλγαρία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 85’: Σε μια Ευρώπη που βιώνει πρωτοφανή πόλωση, μια έμπειρη ερευνήτρια δημοσιογράφος που έχει δεχτεί απειλές για τη ζωή της έρχεται αντιμέτωπη με έναν μηχανικό που κατασκευάζει και διασπείρει ψευδείς ειδήσεις, αποκαλύπτοντας πώς τα fake news χρησιμοποιούνται για την αποσταθεροποίηση της ηπείρου.

Ο Tonislav Hristov γεννήθηκε στη Βράτσα της Βουλγαρίας το 1978. Το 2003 μετακόμισε στη Φινλανδία, όπου ξεκίνησε σπουδές κινηματογράφου. Είναι γνωστός για τα ντοκιμαντέρ του που εστιάζουν στους χαρακτήρες και στις προσωπικές τους διαδρομές. Η ταινία «Love & Engineering» (2014) προβλήθηκε στα φεστιβάλ Tribeca, Hot Docs και Visions du Réel, ενώ το «Soul Food Stories» (2013) επιλέχθηκε στο IDFA. Το «The Good Postman» (IDFA 2016, Sundance 2017) ήταν υποψήφιο για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ το «The Magic Life of V» (2019) έκανε πρεμιέρα στα φεστιβάλ Sundance και Berlinale.

μicro Διαγωνιστικό Τμήμα

A Reconnaissance, Stefan Kruse, Δανία-Γερμανία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 28’: Ένα πειραματικό κινηματογραφικό δοκίμιο με αφορμή την πρώτη πτήση στρατιωτικού drone της Frontex στη Μεσόγειο. Η ταινία εξερευνά την αόρατη στρατιωτικοποίηση των συνόρων και αναρωτιέται αν μπορούμε τελικά να αντισταθούμε στην παντεπόπτη εξουσία της τεχνολογικής επιτήρησης.

Ο Stefan Kruse είναι Δανός κινηματογραφιστής και εικαστικός καλλιτέχνης, του οποίου η πρακτική βασίζεται στην έρευνα και εστιάζει σε ηθικά και φιλοσοφικά ζητήματα που σχετίζονται με την παραγωγή τεχνικών εικόνων. Αντλώντας συχνά αφετηρία από προσωπικές εμπειρίες, το έργο του διερευνά την ανθρώπινη αντίληψη, την κυκλοφορία των εικόνων στα μέσα ενημέρωσης, τις τεχνολογίες επιτήρησης και τη σύνδεσή τους με το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Εστιάζοντας σε φαινομενικά αόρατες βιομηχανικές και πολιτικές δομές, δημιουργεί έναν χώρο κριτικού αναστοχασμού γύρω από τους μηχανισμούς εξουσίας και αναπαράστασης.

Anatomy of a Lost Sound, Zuko Garagić, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 19’: Ένα πειραματικό, υβριδικό φιλμ που ακολουθεί τον κύκλο ζωής μιας ριζοσπαστικής ηχογράφησης σε ένα παραστρατιωτικό στρατόπεδο νεολαίας στην Κεντρική Ευρώπη, ξετυλίγοντας τις ιστορικές ενοχές μιας ολόκληρης ηπείρου.

Ο Zuko Garagić είναι σκηνοθέτης του οποίου το κινηματογραφικό έργο κινείται ανάμεσα στα αρχειακά τεκμήρια και τις εξπρεσιονιστικές ανασυνθέσεις. Γιος Εβραίας μητέρας της διασποράς και Βόσνιου μουσουλμάνου πατέρα, ο οποίος εγκατέλειψε τη διαλυόμενη πατρίδα του σε ηλικία δεκαεπτά ετών, και μεγαλωμένος από έναν βετεράνο του πολέμου του Βιετνάμ, αντιμετωπίζει την Ιστορία ως έναν μηχανισμό που συχνά αποκρύπτει τα ίδια του τα εγκλήματα. Πρόσφατα σκηνοθέτησε και παρήγαγε μια ταινία μικρού μήκους στην Αργεντινή υπό την καθοδήγηση του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο, ενώ συμμετείχε και στο Spring Academy του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.

AndtheStormDreamedofHorses, CoralieHinaGourdon, Γαλλική Πολυνησία-Κούβα-Γαλλία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 22’: Ένας καουμπόι και το άλογό του βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν καταστροφικό τυφώνα. Μέσα στην απόλυτη κατάρρευση του κόσμου γύρω τους, οι δυο τους μοιράζονται έναν βουβό, κοινό θρήνο.

Η Coralie H. Gourdon είναι σκηνοθέτις και μοντέρ από τη Γαλλική Πολυνησία και ζει στην Αθήνα. Κινούμενη ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία, το έργο της διερευνά τις υποκειμενικές πραγματικότητες, την έννοια της επιτέλεσης και τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι διαμορφώνουν και κατοικούν τις εικόνες τους. Οι ταινίες της έχουν αναπτυχθεί μέσα από διεθνή εργαστήρια με τους Werner Herzog, Béla Tarr και Gianfranco Rosi. Η προηγούμενη ταινία της «Time Sensitive Characters» έκανε πρεμιέρα στο Visions du Réel το 2024. Αυτή την περίοδο αναπτύσσει το πρώτο της ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους σε συνεργασία με την Arte France.

Averno, Filippo Maria Pontiggia, Ιταλία, 2025, Διεθνής Πρεμιέρα, 23’: Στο Ποτσουόλι, ακριβώς στο κέντρο του κρατήρα των Φλεγραίων Πεδίων, η γη αναπνέει σε έναν συνεχή, απόκοσμο κύκλο ανύψωσης και βύθισης, κρατώντας ζωντανή μια λανθάνουσα, μυστηριακή ενέργεια αιώνων.

Ο Filippo Maria Pontiggia είναι απόφοιτος της Σχολής Ντοκιμαντέρ ZeLIG και έχει επιμεληθεί το πειραματικό τμήμα Spazio X του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ FrontDOC. Παράλληλα, συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Cervino Cinemountain. Έχει εργαστεί σε πολυάριθμες κινηματογραφικές παραγωγές και έχει δημιουργήσει ταινίες μικρού μήκους, καθώς και καλλιτεχνικά πρότζεκτ που συνδυάζουν φωτιστικές εγκαταστάσεις και ηλεκτρονικούς αισθητήρες. Η πιο πρόσφατη ταινία του «Rabbits in the Cemetery» (2024) τιμήθηκε με το Βραβείο Φοιτητών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τρέντο και απέσπασε διάκριση στο τμήμα Orizzonti Vicini.

Πίσω απ' τις Σκιές, Κωνσταντίνος Ποταμιανός, Ελλάδα-Κίνα, 2025, 13’:Ένας πολιτιστικός διάλογος ανάμεσα σε έναν Έλληνα καραγκιοζοπαίχτη και έναν Κινέζο μετρ του θεάτρου σκιών. Η ταινία γεννιέται μέσα από την ανάγκη του σκηνοθέτη να επιστρέψει στις παιδικές του μνήμες, αναζητώντας τις πανάρχαιες ρίζες μιας τέχνης φτιαγμένης από φως και σκοτάδι.

Ο Κωνσταντίνος Ποταμιάνος γεννήθηκε στην Πάτρα το 2005 και ασχολείται με τον κινηματογράφο από νεαρή ηλικία. Το πρώτο του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Το Κάλεσμα των Φάρων» έκανε πρεμιέρα το 2022. Έκτοτε δραστηριοποιείται στη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ και στη διεύθυνση φωτογραφίας, δημιουργώντας ταινίες μικρού μήκους όπως το «Πίσω απ’ τις Σκιές» (Κίνα, 2025) και «η Εγκατάλειψη Εστιών» (Ελλάδα, 2025). Παράλληλα ασχολείται με τη μουσική ως ντράμερ και το 2024 συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών σε διασκευή του έργου του George Gershwin για Jazz Piano Trio και συμφωνική ορχήστρα. Σήμερα σπουδάζει στο Τμήμα Ψηφιακών Τεχνών και Κινηματογράφου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, διερευνώντας τρόπους συνάντησης και σύνθεσης διαφορετικών μορφών τέχνης μέσα από τον κινηματογράφο.

Body, Saad Zuberi & Husain Qaizar, Πακιστάν, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 12’: Η συνεργασία ενός ντόπιου φωτογράφου στο Πακιστάν με άνδρες μοντέλα και bodybuilders μετατρέπεται σε μια τολμηρή καταγραφή γύρω από τα όρια της σωματικής διάπλασης, την εμμονή με την επιτυχία και τις μεταβαλλόμενες έννοιες της αρρενωπότητας σε μια συντηρητική κοινωνία.

Ο Saad Zuberi είναι δημοσιογράφος πολυμέσων και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, με ειδίκευση στην κάλυψη θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τραυματικών εμπειριών και συγκρούσεων. Το έργο του έχει προβληθεί από τα BBC, Al Jazeera, Vice News, Sky, Channel 4 και MTV Docs. Έχει επίσης προταθεί για βραβείο Emmy, βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Ντοκιμαντέρ (IDA) και βραβείο της Ένωσης Διεθνούς Ραδιοτηλεόρασης (AIB). Είναι υπότροφος δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και υποψήφιος διδάκτορας στις ΗΠΑ, όπου η έρευνά του εξετάζει την ταυτότητα, τους τρόπους πλαισίωσης και αναπαράστασης στη διεθνή δημοσιογραφία και τη διαπολιτισμική επικοινωνία.

Ο Husain Qaizar είναι μοντέρ και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ που έχει προταθεί για βραβείο Emmy. Με πάθος να φέρνει στο φως άγνωστες ιστορίες που διαμορφώνουν τον κόσμο, έχει αφιερώσει την καριέρα του στη δημιουργία ντοκιμαντέρ που αγγίζουν το κοινό συναισθηματικά και που γεφυρώνουν πολιτισμούς, εμπνέουν ενσυναίσθηση και προκαλούν ουσιαστικό διάλογο. Έχει συμβάλει σε πάνω από 100 έργα, συμπεριλαμβανομένων ταινιών που έχουν κερδίσει Όσκαρ και ταινιών που έχουν προταθεί για βραβείο Emmy. Τοέργοτουέχειπροβληθείστακανάλια HBO, Channel 4, Netflix, VICE, Al Jazeera, YouTube Originals, Refinery29, TED και The Atlantic..

Σμύριδα, μάρμαρο και αμπέλι, Ορέστης Ρούσκας, Ελλάδα, 2025, 21’: Απέναντι στην ασφυκτική πίεση του υπερτουρισμού, ορισμένοι κάτοικοι της Νάξου προτάσσουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και δημιουργίας. Μια ταινία για την καθημερινή αντίσταση που απαιτείται για να διασωθεί η αυθεντική ψυχή του νησιού.

Ο Ορέστης Ρούσκας είναι σκηνοθέτης με έδρα την Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Πολιτιστική Διαχείριση. Έχει εργαστεί σε κινηματογραφικές παραγωγές ως βοηθός σκηνοθέτη και scriptsupervisor, ενώ δραστηριοποιείται επίσης ως filmprogrammer στο Micro μ Festival στα Χανιά. Διετέλεσε διευθυντής παραγωγής του AnimasyrosInternationalAnimationFestival τις χρονιές 2024 και 2025, ενώ ανέλαβε και την οργάνωση παραγωγής του πρώτου συνεδρίου του Διεθνούς Κέντρου Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους (CIFEJ), που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 2025. Η τελευταία του ταινία μικρού μήκους, «Σμύριδα, Μάρμαρο και Αμπέλι» (2025), έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Δράμας, όπου απέσπασε βραβείο ντοκιμαντέρ. Αυτή την περίοδο εργάζεται στην Καρλσρούη ως GuestArtist στο ZKM | CenterforArtandMedia, όπου δημιουργεί έργα βιντεοτεκμηρίωσης για τον οργανισμό.

Every Time You Leave, You Are Born Again, Mladen Bundalo, Βέλγιο-Βοσνία και Ερζεγοβίνη, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 24’: Το ταξίδι της επιστροφής ενός σκηνοθέτη στη γενέτειρά του μετατρέπεται σε έναν καθηλωτικό εσωτερικό μονόλογο. Καθώς το λεωφορείο τραντάζεται στον δρόμο, η έννοια της αποχώρησης και της προσφυγιάς αποκτά ένα νέο, βαθύτερο υπαρξιακό βάρος.

Ο Mladen Bundalo (γενν. 1986, Πρίεδορ) είναι πολυδιάστατος καλλιτέχνης, κινηματογραφιστής και συγγραφέας βοσνιακής καταγωγής με έδρα τις Βρυξέλλες. Οι ταινίες-δοκίμιά του εξερευνούν θέματα όπως η αίσθηση του «ανήκειν» και η ανθρώπινη κατάσταση στο πλαίσιο της μετανάστευσης, της διασποράς και των περιόδων αβεβαιότητας και κρίσης. Το έργο του έχει προβληθεί σε πάνω από 50 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και βίντεο, μεταξύ των οποίων τα IDFA (Άμστερνταμ), Ji.hlava IDFF (Jihlava), Go Short (Nijmegen), Vidéographies (Λιέγη), το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο και το Punto de Vista IDFF (Παμπλόνα).

Heidi’s House, Johanna Sofia Heusser, Ελβετία, 2026, Ελληνική Πρεμιέρα, 11’: Η ποιητική ιστορία μιας γυναίκας που μετανάστευσε στην Τήνο τη δεκαετία του '80 και αφοσιώθηκε αυτοδίδακτα στην αρχιτεκτονική του νησιού. Μια ταινία γεμάτη τρυφερότητα, ιδωμένη μέσα από τη ματιά της εγγονής της.

Η Johanna Sofia Heusser, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στον Σύγχρονο και Αστικό Χορό στη Σχολή Καλών Τεχνών (HF) της Ζυρίχης το 2016, ενώ το 2022 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στο «Διευρυμένο Θέατρο» από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βέρνης (HKB) και δίπλωμα στις Τέχνες και τη Διεθνή Συνεργασία από το Πανεπιστήμιο Τεχνών και Σχεδίου της Ζυρίχης (ZHdK). Από το 2016, έχει αναπτύξει και παρουσιάσει το δικό της έργο σε φεστιβάλ και θέατρα σε όλη την Ελβετία, την Ευρώπη, την Ινδία, την Ελλάδα, την Τουρκία και την Ουγκάντα, συμπεριλαμβανομένων των Zürcher Theaterspektakel, του FIT Festival Lugano, του Dschungel Wien, του Εθνικού Θεάτρου Καμπάλα και του Istanbul Fringe Festival. Έχει λάβει διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Atelier Mondial (2018) και το Double Tanz από το Migros Kulturprozent (2020).

HowtoListentoFountains, EvaSajanová, Σλοβακία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 10’: Ένα ευρηματικό φιλμ για τον δημόσιο χώρο, όπου τα σιντριβάνια των πόλεων ξαφνικά ζωντανεύουν, αποκτούν δική τους φωνή και ξεκινούν μια ανατρεπτική εξέγερση για να τραβήξουν την προσοχή των περαστικών.

Η Eva Sajanová (γενν. 2002) είναι Σλοβάκα συνθέτρια και σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ. Συνθέτει μουσική για κινηματογράφο και χορό, συμμετέχει σε μουσικά σχήματα και ακούει τα σιντριβάνια. Σπουδάζει σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών της Μπρατισλάβα, όπου διερευνά τις δημιουργικές δυνατότητες του ήχου ως μέσου καταγραφής και ερμηνείας της πραγματικότητας

InBetweenDreams, AritraBiswas, Γαλλία, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 14’: Ένας κινηματογραφιστής από την Καλκούτα περιπλανιέται στο Παρίσι αναζητώντας μάταια κάτι που να θυμίζει την πατρίδα του. Μια συνάντηση με ξένους, όμως, θα γεννήσει ένα απρόσμενο αίσθημα οικειότητας μέσα από κοινές ιστορίες μετανάστευσης

Ο Aritra Biswas είναι σκηνοθέτης με έδρα τη Βομβάη, που δραστηριοποιείται συχνά σε διεθνείς παραγωγές. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Κινηματογραφία από το Whistling Woods International. Η αφήγηση ιστοριών τον γοητεύει από πολύ νωρίς και χρησιμοποιεί την κάμερα ως μέσο εξερεύνησης ανθρώπων, τόπων και των συναισθηματικών δεσμών που τους ενώνουν. Στο έργο του αναδεικνύει τη διακριτική ποίηση της καθημερινότητας, στρέφοντας το βλέμμα σε όσα συχνά περνούν απαρατήρητα

It'sAlwaysEverAbouttheConservationoftheSpecies, EvaLouisaGemmer, Γερμανία, 2025, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 30’: Ένα τελευταίο μάθημα σεξουαλικής αγωγής σε μια τάξη της τρίτης γυμνασίου αφήνει στην άκρη τη στεγνή θεωρία περί αντισύλληψης. Το ντοκιμαντέρ δίνει τον λόγο στους ίδιους τους εφήβους, οι οποίοι μιλούν αφοπλιστικά για το σεξ, τις επιθυμίες και, πάνω από όλα, για τις ανασφάλειές τους.

Η Eva Louisa Gemmer είναι σκηνοθέτις, διευθύντρια φωτογραφίας και εκπαιδεύτρια κινηματογράφου με έδρα το Μόναχο. Από το 2019 σπουδάζει σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο Τηλεόρασης και Κινηματογράφου του Μονάχου (HFF München). Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το DOK.fest Munich και η Berlinale. Το 2026 δημοσίευσε το πρώτο της συλλογικό εκδοτικό εγχείρημα με τίτλο «Was geschehen und nie geschehen ist». Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει την ταινία αποφοίτησής της «So schlimm hab ich's mir nicht vorgestellt», η οποία παράγεται σε συνεργασία με το πρόγραμμα Das kleine Fernsehspiel του ZDF και αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2027.

Just Come, Κωνσταντίνα Λιοντού, Ελλάδα-Νότια Αφρική, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 21’:Το Λάνγκα, η παλαιότερη παραγκούπολη του Κέιπ Τάουν, μετατρέπεται σταδιακά από ζοφερό κατάλοιπο του Απαρτχάιντ σε τουριστικό αξιοθέατο. Οι ίδιοι οι κάτοικοι μιλούν για το δικαίωμά τους να αφηγηθούν την ιστορία τους, επαναπροσδιορίζοντας τους όρους του τουρισμού μέσα στην κοινότητά τους

Η Κωνσταντίνα Λιόντου είναι Ελληνίδα σκηνοθέτις που ολοκλήρωσε πρόσφατα μεταπτυχιακές σπουδές στον Κινηματογράφο και τα Μέσα Επικοινωνίας στο Κέιπ Τάουν. Το έργο της διερευνά τη συνάντηση του ταξιδιού και του τουρισμού με σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα. Το «Just Come» αποτελεί το σκηνοθετικό της ντεμπούτο στο ντοκιμαντέρ.

Koki, Ciao, Quenton Miller, Ολλανδία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 11’: Ένα ευφυές πολιτικό φιλμ με πρωταγωνιστή τον Κόκι: τον 67χρονο ομιλούντα παπαγάλο του ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας, Τίτο. Κλεισμένος σήμερα σε ένα κλουβί-ατραξιόν, ο ζωντανός αυτός μάρτυρας της Ιστορίας ξετυλίγει το σουρεαλιστικό, γεωπολιτικό παρελθόν του Ψυχρού Πολέμου, τότε που ως διπλωματικό «εργαλείο» ψυχαγωγούσε από τον Χρουστσόφ μέχρι τη Σοφία Λόρεν.

Ο Quenton Miller είναι Αυστραλοβρετανός σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης με έδρα την Ολλανδία. Σπούδασε στην Ακαδημία Van Eyck και στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Χάγης (KABK). Το έργο του κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, τη μυθοπλασία και τον πειραματικό κινηματογράφο, διερευνώντας ζητήματα γλώσσας, ταυτότητας, ιστορίας και αποξένωσης, συχνά μέσα από το χιούμορ και στοιχεία λογοτεχνίας και επιστημονικής φαντασίας. Ταινίες και έργα του έχουν παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ (IFFR), στη Μπιενάλε της Αθήνας και σε σημαντικούς εκθεσιακούς χώρους στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Στα προηγούμενα έργα του περιλαμβάνονται τα «The Trial» (2021), «Dying Marxists» (2018) και «The Confidence Man, His Masquerade» (2015).

LakeTekapo: GuardiansoftheNight, Radomír Štefka, Τσεχία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 28’: Η ταινία καταγράφει τον κοινό αγώνα επιστημόνων και κατοίκων ενάντια στη φωτορύπανση στη περιοχή της λίμνης Τεκάπο στη Νέα Ζηλανδία, αναδεικνύοντας το νυχτερινό σκοτάδι ως έναν ανεκτίμητο, εύθραυστο φυσικό θησαυρό.

Κατάγομενος από το Valašské Meziříčí, ο Radomír Štefka (1999) ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές του στη δημιουργία πολυμέσων στο Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας στην Opava. Σήμερα εργάζεται στο Πλανητάριο του Μπρνο, συμβάλλοντας στη δημιουργία οπτικοακουστικού περιεχομένου με στόχο τη διάδοση της επιστήμης. Αυτό περιλαμβάνει παραγωγές για περιβάλλοντα fulldome και άλλες μορφές εμβυθιστικής εμπειρίας. Το έργο του συνδυάζει τη δημιουργία ντοκιμαντέρ με το έντονο ενδιαφέρον του για τη φύση και τον νυχτερινό ουρανό, εξερευνώντας συχνά θέματα που σχετίζονται με την αστρονομία και τα τοπία. Έχει ταξιδέψει σε διάφορες τοποθεσίες, όπως τα Ιμαλάια και η Νέα Ζηλανδία, όπου παρήγαγε το τελευταίο του ντοκιμαντέρ «Lake Tekapo: Guardians of the Night». Έχει εμπειρία τόσο πίσω από την κάμερα όσο και στην μεταπαραγωγή, εργαζόμενος συχνά ανεξάρτητα ή μέσα σε μικρές δημιουργικές ομάδες. Εκτός εργασίας, του αρέσουν τα σπορ, τα ταξίδια και η εξερεύνηση νέων περιβαλλόντων και προοπτικών.

Light, Aner Etxebarria, Ισπανία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 18’:Η συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας-αρχηγού της αυτόχθονης κοινότητας Wounaan στο τροπικό δάσος. Όταν ένοπλες ομάδες σκορπούν τον τρόμο και τον θάνατο στον τόπο της, εκείνη μετατρέπεται στο μοναδικό «φως» της κοινότητάς της, επιστρέφοντας στο δάσος για να τους αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο, διεκδικώντας την ειρήνη

Ο Aner Etxebarria είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ με ειδίκευση σε ιστορίες που αφορούν την ανθρωπολογία και τη διατήρηση της φύσης. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη βιοποικιλότητα και τους αυτόχθονες πολιτισμούς, έχει εργαστεί σε περισσότερες από είκοσι χώρες και στις πέντε ηπείρους. Στην πορεία της καριέρας του έχει δραστηριοποιηθεί ως σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος σε πολυάριθμα ντοκιμαντέρ, μεταξύ των οποίων το «Baskavigin: La Matanza de los Balleneros Vascos» (2016, σκην. Aitor Aspe). Τα πιο πρόσφατα έργα του περιλαμβάνουν τα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Tabira, Bayandalai», «Lord of the Taiga» και «Joy», τα οποία έχουν προβληθεί και βραβευθεί σε διεθνή φεστιβάλ όπως τα Big Sky Film Festival, Rhode Island Film Festival, Wildscreen και Banff Centre Mountain Film Festival. Συνυπέγραψε επίσης τη σειρά ντοκιμαντέρ «Voces de la Tierra», η οποία εξερευνά κοινότητες που διατηρούν ακόμη βαθιές συμβιωτικές σχέσεις με τα ζώα. Η σειρά, που γυρίστηκε σε έντεκα χώρες, προτάθηκε για το βραβείο Jackson Wild Media Award Καλύτερης Σειράς Ντοκιμαντέρ.

OurHomesDoNotExist, AnnaLamour, Γαλλία-Ελλάδα, 2025, 14’:Γυρισμένο σε φιλμ Super 8, αυτό το οπτικό ημερολόγιο αποτυπώνει τον αργό κατακερματισμό ενός οικογενειακού σπιτιού στην Αθήνα. Μέσα από μια περιπλάνηση σε κατοικημένους και εγκαταλελειμμένους χώρους, γεννιέται η ανάγκη για την εφεύρεση μιας νέας, συλλογικής πατρίδας πάνω στα ερείπια της πραγματικότητας.

Η Anna Lamour είναι Γαλλοελληνίδα σκηνοθέτις. Σπούδασε κινηματογράφο στο Brooklyn College της Νέας Υόρκης και σεναριογραφία στο Πανεπιστήμιο Paris IV-Sorbonne. Οι ταινίες της εξερευνούν ζητήματα ταυτότητας και του «ανήκειν», διερευνώντας παράλληλα τον ρόλο της πίστης ως κινητήριας δύναμης της αφήγησης. Το «Our Homes Do Not Exist» αποτελεί το ντεμπούτο της στο ντοκιμαντέρ. Παράλληλα εργάζεται ως script supervisor, story researcher και writing consultant σε διεθνείς παραγωγές, ενώ αυτή την περίοδο αναπτύσσει την πρώτη της ταινία μυθοπλασίας.

Ping Pong, Tianji Yu, Κίνα, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 15’: Με αφορμή μια ρακέτα του πινγκ-πονγκ, ένας άνδρας θυμάται έναν παλιό φίλο από το πανεπιστήμιο, μέχρι που ανακαλύπτει μια ανάρτηση για την ψήφο του τελευταίου υπέρ του Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές. Αναζητώντας απαντήσεις, ξεκινά έναν διάλογο με μια AI βοηθό, όπου φιλία και πολιτική θολώνουν επικίνδυνα.

Ο Tianji Yu γεννήθηκε σε μια παραθαλάσσια πόλη της βόρειας Κίνας. Το έργο του κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, την πραγματικότητα και το animation. Μέσα από τις ταινίες του εξερευνά και αναδεικνύει τις εύθραυστες αλλά ουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στο άτομο, τη ζωή και την κοινωνία.

Practical Italian Grammar, Daniel Cortés, Κούβα-Γερμανία-Κολομβία, 2025, Ελληνική Πρεμιέρα, 12’: Ο Μιγκέλ και η οικογένειά του ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν από την Κούβα στην Ιταλία, όπου ζει ήδη η μητέρα του. Όσο περιμένουν την έγκριση, κάνουν το πρώτο, καθοριστικό βήμα κάθε μετανάστη: να μάθουν τη γλώσσα της νέας τους πατρίδας.

Ο Daniel Cortés σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Johannes Gutenberg της Γερμανίας και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεωρία και Πρακτική του Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ειδικεύεται στην κινηματογράφηση και τη σκηνοθεσία ταινιών μη μυθοπλασίας. Η ταινία μικρού μήκους «Quixot D'Allela», την οποία συνυπέγραψε ως σκηνοθέτης, έκανε πρεμιέρα στο BAFICI το 2025. Το έργο του εστιάζει σε ζητήματα όπως η μετανάστευση, διερευνώντας παράλληλα τις αφηγηματικές δυνατότητες του δημιουργικού ντοκιμαντέρ. Παράλληλα δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητος παραγωγός ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους. Για την παραγωγή της πρώτης προσωπικής του ταινίας μικρού μήκους φοίτησε στη Διεθνή Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (EICTV) στο San Antonio de los Baños της Κούβας, με διδάσκοντες τους Jean Perret και Gianfranco Rosi.

The Exhibition, Dáša Raimanová, Béla Váradi, Ηνωμένο Βασίλειο, Νορβηγία, Ουγγαρία 2026, Ελληνική Πρεμιέρα, 23’:Ο κουίρ Ρομά εικαστικός Μπέλα Βάραντι επιστρέφει από το Λονδίνο στη γενέτειρά του στην Ουγγαρία για να παρουσιάσει δημόσια τα έργα του. Σε μια χώρα όπου η προβολή ΛΟΑΤΚΙ+ περιεχομένου είναι ουσιαστικά απαγορευμένη, ο Μπέλα εκθέτει τον εαυτό του μπροστά στην κοινότητά του, ισορροπώντας ανάμεσα στην αποδοχή και την απόρριψη.

Η Dáša Raimanová είναι σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ από τη Σλοβακία, με έδρα το Λονδίνο και το Βερολίνο, το έργο της οποίας επικεντρώνεται σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Η μικρού μήκους ταινία της «Gypsy Gadji» (2024), με την υποστήριξη του Πολωνικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Lucania στην Ιταλία το 2024. Το ακτιβιστικό ντοκιμαντέρ της «POLYLAND» (2018) προβλήθηκε σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και σε εξήντα κοινοτικές προβολές σε όλη την Ευρώπη. Έγινε μέρος της εκστρατείας της Διεθνούς Αμνηστίας κατά των εγκλημάτων μίσους στην Πολωνία. Έχει επίσης σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για τα Al Jazeera, Arte και Deutsche Welle (DW), συμπεριλαμβανομένου του «Across the Road – Worlds Apart» (2019), το οποίο μεταδόθηκε σε εννέα ευρωπαϊκές χώρες και έφτασε σε εκατομμύρια θεατές παγκοσμίως.

Ο Béla Váradi είναι Ρομά και queer εικαστικός καλλιτέχνης με έδρα το Λονδίνο. Μέσα από τη φωτογραφία και συμμετοχικές καλλιτεχνικές πρακτικές, εξερευνά ζητήματα περιθωριοποίησης, ταυτότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Το έργο του έχει παρουσιαστεί διεθνώς και έχει δημοσιευτεί σε μέσα όπως τα The Guardian, Balkan Insight και WOZ.

When the Chair Fell Into the Void, Julia Kushnarenko, Βέλγιο-Ουγγαρία-Πορτογαλία, 2026, Διεθνής Πρεμιέρα, 24’Ένα υβριδικό φιλμ στα όρια του ντοκιμαντέρ και του χορού. Ανώνυμοι μετανάστες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους εξομολογούνται τα βιώματα της απώλειας και της αποσύνδεσης, ενώ μασκοφόροι χορευτές μετατρέπουν τα λόγια και τις μνήμες τους σε κίνηση μέσα στο αστικό τοπίο.

Η Julia Kushnarenko είναι σκηνοθέτις και μοντέρ με καταγωγή από τον Βόρειο Καύκασο και έδρα το Βέλγιο. Εργάστηκε για περισσότερα από δέκα χρόνια στο μοντάζ ντοκιμαντέρ, ενώ η μεσαίου μήκους ταινία της Terra απέσπασε περισσότερα από 15 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Το 2022 έλαβε υποτροφία από το διεθνές μεταπτυχιακό πρόγραμμα σκηνοθεσίας ντοκιμαντέρ DocNomads, στο πλαίσιο του οποίου γύρισε ταινίες στην Πορτογαλία, την Ουγγαρία και το Βέλγιο.

WhyAreAllMyFriendsDepressed?, HannahJandl, LeaTamaSpringer, Γερμανία, 2025, Διεθνής Πρεμιέρα, 25’Μια ταινία που θέτει το ερώτημα που μας απασχολεί όλους: υποφέρουμε όντως από κατάθλιψη σήμερα ή μήπως η ίδια η κοινωνία μάς αρρωσταίνει; Μέσα από συζητήσεις, λογοτεχνία και TikTok, το ντοκιμαντέρ ψάχνει τι συμβαίνει με μια ολόκληρη γενιά που, αν και μοιάζει να έχει τα πάντα, παγιδεύεται στην πίεση της επιτυχίας και το άγχος του μέλλοντος.

Η Hannah Jandl είναι σκηνοθέτις από τη Βιέννη και σπουδάζει Ντοκιμαντέρ και Τηλεοπτική Δημοσιογραφία στο HFF Μονάχου από το 2019. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ όπως τα DOK.fest Munich και Kasseler Dokfest, ενώ η πιο πρόσφατη μικρού μήκους ταινία της συμμετείχε στο πρόγραμμα Berlinale Special.

Η Lea Tama Springer είναι σκηνοθέτις και μοντέρ από το Μόναχο. Σπουδάζει επίσης στο HFF Μονάχου και εργάζεται για περισσότερα από δέκα χρόνια στο μοντάζ τηλεοπτικών και κινηματογραφικών ντοκιμαντέρ. Οι ταινίες της έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ όπως τα DOK.fest Munich, Max Ophuls Film Festival και Duisburg Film Week.

Mε σκισμένες κουρτίνες, Βάλια Χατζηχριστοδούλου, Ελλάδα, 2026, Παγκόσμια Πρεμιέρα, 25’: Πώς δημιουργεί εικόνες ένα εκ γενετής τυφλό άτομο; Ένα ατμοσφαιρικό ντοκιμαντέρ για τον Κωνσταντίνο, ο οποίος αντιλαμβάνεται χρώματα και σχήματα πέρα από την όραση, μυρίζει το πράσινο, αισθάνεται το φως και μας ξεναγεί στη δική του, βαθιά ποιητική οπτική για τον κόσμο.

Η Βάλια Χατζηχριστοδούλου είναι φοιτήτρια Κινηματογράφου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αυτή την περίοδο εργάζεται πάνω στη διπλωματική της εργασία με έμφαση στην παραγωγή και τη σκηνογραφία, ενώ έχει ήδη εργαστεί ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος σε φοιτητικές ταινίες. Το ενδιαφέρον της εστιάζει στον ντοκιμαντέρ και τον πειραματικό κινηματογράφο, επιδιώκοντας να συνδυάσει τα δύο είδη για να αναδείξει την ποιητική διάσταση της καθημερινής ζωής. Τα όνειρα και τα εφιαλτικά ονειρικά τοπία αποτελούν κεντρικά θέματα της καλλιτεχνικής της αναζήτησης και συνδέονται άμεσα με τη διπλωματική της εργασία. Έχει συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων (CFF) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νέων Σκοπέλου (SIFFY). Το «Με Σκισμένες Κουρτίνες» είναι το πρώτο της ντοκιμαντέρ μικρού μήκους.

Για περισσότερες  πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.beyondborders.gr ή να επικοινωνήσετε με το Φεστιβάλ στη διεύθυνση info@beyondborders.gr.

Διοργάνωση: Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔΙΣΜΕ).

Υπό την Αιγίδα

Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας
Υπουργείου Εξωτερικών

Κύριος Θεσμικός Εταίρος

Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ)

Υποστηρικτές

Βουλή των Ελλήνων
Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ)
Ίδρυμα Λάτση

Χορηγοί Βραβείων

ΕΡΤ
ZDF

ΓΓΑΕΔΔ

Χορηγός Τεχνικής Κάλυψης & Καταλόγου

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ)

Χορηγοί Υποτιτλισμού

Πρεσβεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα
Πρεσβεία της Σλοβακίας στην Αθήνα

Πρεσβεία της Νορβηγίας στην Αθήνα
Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος