Η Ροδίτισσα μάνα του Τούρκου δημάρχου της Αττάλειας

Η Σερτσίν Τουρέλ βρέθηκε στη Ρόδο όπου έζησε μέχρι τα νεανικά της χρόνια και δήλωσε χαρούμενη για την αρμονική συμβίωση των Τούρκων Μουσουλμάνων

Ήθελα να τη γνωρίσω εκείνο το βράδυ του γάμου τη μάνα του παντοδύναμου δημάρχου της Αττάλειας Μεντερές Τουρέλ που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του! Όλοι έλεγαν ότι ίσως ήταν η πιο όμορφη που έζησε στη Ρόδο γι αυτό την ερωτεύτηκε το 1950 ο Τούρκος δημοσιογράφος που ήρθε απ΄ την Αττάλεια καλεσμένος σ΄ ένα γάμο. Την πήρε μαζί του, νύφη στα 15 της, έκαναν δυό παιδιά, έχουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια, αλλά το σημαντικότερο ο γιός της είναι ισχυρός πολιτικός παράγοντας της Τουρκίας.

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής ήταν και πάλι στη Ρόδο που αγάπησε, κι ήταν συγκινημένη η Σερτσίν Τουρέλ για την αρμονική συμβίωση. Που είδε ότι «είναι αδέλφια, περνούν καλά» και χάρηκε πολύ.
Ο γιός της την έβαλε να κάτσει ανάμεσα στον ίδιο και στο δήμαρχο της Ρόδου Φώτη Χατζηδιάκο, δείγμα του πόσο τη σέβεται, κι εκείνη αρχόντισσα, με τα ζαφείρια και τα διαμάντια της, μου απαντούσε στα ελληνικά που δεν ξέχασε, για το νησί που γεννήθηκε και όπου και να ταξιδέψει είναι στην καρδιά της.

Είστε Ροδίτισσα!
Γεννήθηκα εδώ. Μαμά, πατέρας στη Ρόδο. Έμεινα έκανα σχολείο εδώ και παντρεύτηκα στην Αττάλεια.

Πότε φύγατε για την Αττάλεια;
Το 1950 έφυγα, 15 χρονών ήμουν. Ο άντρας μου είχε έρθει στη Ρόδο και με είδε. Ήταν δημοσιογράφος σημαντικός, ο αδελφός του ήταν υπουργός επί Ντεμιρέλ. Στην Αττάλεια έβγαζε την εφημερίδα “iLERi”. Σήμερα που ο άντρας μου δεν ζει είμαι εγώ η εκδότρια, κι έχω και κόρη δημοσιογράφο.

Έχετε δύο παιδιά. Ο Μεντερές Τουρέλ ο γιός σας είναι ισχυρός πολιτικός παράγοντας της Τουρκίας!
Είναι δήμαρχος της Αττάλειας και πριν ήταν βουλευτής της Τουρκίας. Πρώτα για 12 χρόνια έγινε πρόεδρος στο Εμπορικό Επιμελητήριο, μετά δήμαρχος για πέντε χρόνια, μετά βουλευτής με το κόμμα του Ερντογάν, τώρα πάλι είναι δήμαρχος.

Βλέπω σας έχει πολύ αδυναμία, όλο το βράδυ σας προσέχει!
Ήρθα με το ζόρι αυτή τη φορά, μ΄ έφερε ο γιός μου. Ήρθαμε για το γάμο με το αεροπλάνο το δικό μας. Έχω κάποια προβλήματα υγείας και ήθελα να το αποφύγω, αλλά ο Οσμάν είναι συγγενής μας, μεγάλωσε στο σπίτι μας και σήμερα έμαθα ότι ήμουν συμμαθήτρια με τον παππού της Αισέλ, τον Αρίφ Πιχιβέ. Είναι οικογένειά μας.

Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια, πού ήταν το σπίτι σας στη Ρόδο, σήμερα υπάρχει;
Ήταν στον Αη Γιάννη πάνω από τη Σχολή Χωροφυλακής (Πανεπιστήμιο Αιγαίου σήμερα). Ωραία ήταν στη Ρόδο κι οι Ροδίτες ήταν αδέλφια μου, εμένα μου έδωσαν γάλα, θήλασα από Ροδίτισσα μάνα. Υπάρχει το σπίτι, αλλά εμείς το πουλήσαμε πια. Δεν πήγα να το δω, ήρθαμε το μεσημέρι για το γάμο και θα φύγουμε αύριο το μεσημέρι (περασμένης Κυριακής). Σε περιμένω στην Αττάλεια. Χάρηκα πολύ που ήρθα. Είδα Έλληνες και Τούρκους αδέλφια και χάρηκα πολύ. Τώρα είναι καλύτερα από πριν, είδα την ελληνοτουρκική φιλία και χάρηκα πολύ, είμαι συγκινημένη που είδα να περνούνε καλά.

Ο Μεντερές Τουρέλ, ο παντοδύναμος δήμαρχος της Αττάλειας πώς αισθάνεται που είναι μισός Ροδίτης;
Ά, πολύ ωραία, την αγαπά τη Ρόδο ερχόμαστε τα τελευταία 10 χρόνια. Μέσα στο σπίτι μας στην Αττάλεια μεγάλωσε μαζί με τον Οσμάν. Ο Οσμάν έφυγε από τη Ρόδο και ήρθε με υποτροφία και φοίτησε εσωτερικός σε σχολείο στην Αττάλεια, στο ίδιο που πήγε αργότερα κι ο Μεντερές που είναι μικρότερος. Νομίζω ήτανε 1965. Παίζανε με το Μεντερές έφερνε μουσικά όργανα στο σπίτι εκείνος, το διασκέδαζαν. Έκανε τρία χρόνια στο εσωτερικό σχολείο και μετά για τέσσερα χρόνια έμεινε στο σπίτι μας και πήγαινε σε άλλο σχολείο.

Έλεγα στο Μεντερές «αν δεν το φας θα το φάει ο Οσμάν», κι ο Μεντερές άνοιγε το στόμα του. Όταν ο γιός μου πήγε μαζί με 10 δημάρχους από την Τουρκία στο Καστελόριζο, σε ένδειξη φιλίας τους είπε από το μικρόφωνο για μια φορά που ήταν μικρός κλείστηκε στο μπάνιο και έπεσε κάτω το κλειδί. Φώναξα εγώ τότε τον Οσμάν που ήταν στο σχολείο και του μίλησε ήρεμα πίσω από την πόρτα «Πιάσε το κλειδί, βάλτο στην κλειδαριά, γύρισέ το λίγο…»… Κι η πόρτα άνοιξε από το Μεντερές τέτοια σχέση είχανε.

Τη σκέφτεστε τη Ρόδο, νοσταλγείτε τα χρόνια εκείνα;
Κάθε μέρα τη σκέφτομαι, μεγαλώνοντας όλο και πιο πολύ. Όταν τρώμε σταφύλια στην Αττάλεια λέω «νόστιμα σαν της Ρόδου…»!…