Γιάννης Παρασκευάς: «Διαίρει και βασίλευε»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Γνωστή η ρήση, σε πολλούς τόπους και χρόνους χρησιμοποιήθηκε, σε πολέμους για την επιλογή πολεμικής τακτικής και ως μέθοδος κοινωνικού ελέγχου, για τη διατήρηση και ενίσχυση της εξουσίας.

Αποδίδεται εσχάτως στον Νίκο Μακιαβέλι και το σχετικό θέσφατο κάνει την εμφάνισή του, στο βιβλίο του, τον Ηγεμόνα.

Κάποιοι ιστορικοί ερευνητές θεωρούν, ότι πρώτος εφάρμοσε αυτήν την αρχή ο Φίλιππος ο Β και μετά ο Μέγας Αλέξανδρος και ως τακτική πολέμου και ως πολιτική.

Ο πλέον διαβολεμένος ηγεμόνας και μαέστρος της τότε εξωτερικής πολιτικής, μεγέθυνε αντιθέσεις, διέλυε συμμαχίες και έθετε τους αντιπάλους του τον ένα εναντίον του άλλου και κινούσε τα νήματα κατά το δοκούν.

Πολλοί σήμερα και στα δικά μας μικρά και μεγάλα ζήλωσαν τη δόξα του Μακιαβέλι και με τον τρόπο τους, οικονομολόγοι, οικονομολογούντες και πολιτικοί αναλυτές (οι πιο πολλοί είναι πληρωμένες γραφίδες) προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το διαίρει και βασίλευε, για τη στήριξη του πλέον διεφθαρμένου συστήματος που κυβέρνησε ποτέ τη χώρα.

Συνεχής είναι η υποδαύλιση και μεγέθυνση της αντίθεσης:

• Δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων (γιατί αυτοί τόσα και οι άλλοι τόσα)
• πολιτικού προσωπικού και πολιτών

-Κέντρου και περιφέρειας

-Συνδικαλιστών και πολιτών

-Κοινωνικών ομάδων με μικρά αντιτιθέμενα συμφέροντα

-Εκκλησίας και πολιτείας

-Μισθωτών και Συνταξιούχων

-Οφειλετών σε τράπεζες και δημόσιο και καλοπληρωτές

(κορόιδα και έξυπνοι)

• Δήμων και δημοτών

-Φίλων και ψηφοφόρων άλλων κομμάτων

Μία είναι η στόχευσή τους, να ασχολείται ο κόσμος με τις δευτερεύουσες αντιθέσεις που υπάρχουν στην κοινωνία και να μην ασχολούνται με το κύριο πρόβλημα της πολιτικής και οικονομικής κατεύθυνσης που θα πρέπει να έχει η χώρα.

Η οποιαδήποτε άλλη επιλογή οικονομικής κατεύθυνσης και αναπτυξιακού σχεδιασμού, δεν μπαίνει στο τραπέζι, για την υλοποίησή τους απαιτούνται πόροι ισχυρίζονται οι αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί, απαιτούνται κεφάλαια, απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις που θα παράγουν πλούτο και ψίχουλα του θα διανεμηθούν στον πολύπαθο κοσμάκη.

Η μεθοδολογία γνωστή χρόνια τώρα, μας ταΐζουν με το ίδιο παραμύθι.

ΝΑΙ απαιτούνται κεφάλαια για μια πραγματική αναπτυξιακή πολιτική, υπάρχουν τρόποι, υπάρχουν δρόμοι, για την εξεύρεσή τους, εν αρχή, είναι αδήριτη ανάγκη η επίλυση των προβλημάτων Δημοσίου και ιδιωτικού χρέους.

Για λίγες δεκάδες εκατομμύρια το σύνολο των χρεών πλησιάζει το ένα τρις, όπως διατείνονται οι κυβερνώντες, το δημόσιο χρέος με όχημα τις υπερφορολογήσεις είναι ελέγξιμο (ξεχρεώνουν και εμπρόθεσμα, τρομάρα τους, ποιων εντολές εκτελούν;), για το ιδιωτικό χρέος, επαναλαμβάνουν τις ίδιες κουταμάρες εδώ και χρόνια.

Η οποιαδήποτε πρόταση επίλυσης του προβλήματος των ιδιωτικών χρεών προσκρούει στην προτεσταντική Ηθική, χρωστάς πρέπει να πληρώσεις, είναι ηθικό χρέος και επιταγή.

Γιατί να διευκολυνθεί ο οφειλέτης εις βάρος του συνεπή δανειολήπτη, στήνουν ένα φράχτη μεταξύ αυτών των δύο κοινωνικών ομάδων, για να στηρίξουν τον ανορθολογισμό τους.

Οικονομολόγοι και οικονομολογούντες προτάσσουν διάφορες δικαιολογίες που τις εδράζουν στις νομοθετικές ρυθμίσεις που έγιναν όπως έγιναν και ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να γίνει οτιδήποτε που να αντιστρατεύεται το δικό τους νομοθετικό πλαίσιο, που διέπει τις λειτουργίες των Τραπεζών.

Με Νόμους των κατά περιόδους Ελληνικών Κυβερνήσεων θεσμοθετήθηκαν τα FUNTS, (όλες κυβερνήσεις είναι υπεύθυνες), με νόμους των Ελληνικών Κυβερνήσεων μας ξεζουμίζουν οι Τράπεζες με αυτά που μας χρεώνουν, για την κάθε υποχρεωτική συναλλαγή μας.

Υπάρχει μια βασική αρχή

Ό,τι θεσπίζεται με νόμο καταργείται με νόμο

Ποιος τους εμποδίζει να θεσπίσουν διαφορετικούς Νόμους, όταν από τα χρήματα που δήθεν μας δόθηκαν με τα διάφορα μνημόνια ένα μεγάλο μέρος τους μπήκε στα ταμεία των τραπεζών για την ανακεφαλαιοποίησή τους.

Αυτά όσα είναι, ίσως κοντά στα 100 δις, σήμερα ποιος τα χρωστά, ποιος καλείται να τα πληρώσει, είναι δημόσιο χρέος και θα πληρωθεί από τους πολίτες αυτού του κράτους.

Αυτά δεν είναι χρέος των τραπεζών προς τους πολίτες, δεν είναι ηθικό χρέος το οποίο πρέπει να πληρωθεί, όπως τα χρέη των πολιτών προς τις τράπεζες;

Μάλλον ισχύει άλλη ηθική για τις τράπεζες και άλλη για τους πολίτες, λένε οι μεγάλοι οικονομολόγοι, οι πολίτες που δανείστηκαν όπως δανείστηκαν έκαναν λάθος, οι Τράπεζες που χρεοκόπησαν δεν έκαναν λάθος;

Οι Τράπεζες τα τελευταία χρόνια εμφανίζουν κέρδη και μοιράζουν μεταξύ τους μερίσματα δύο, τρία, πέντε δις, πώς τα κερδίζουν αυτά τα χρήματα;

Ένας είναι ο τρόπος και η μέθοδος, αυτή της υποχρεωτικής αφαίμαξης του καθενός από εμάς, με τη θεσμοθέτηση των υποχρεωτικών συναλλαγών μας μέσω Τράπεζας.

• Μισθοί και συντάξεις στις τράπεζες

-Εξοφλήσεις λογαριασμών δημοσίων
αγαθών στις τράπεζες

-Εξοφλήσεις τιμολογίων στις τράπεζες

-Τέλη, παράβολα, πρόστιμα, ασφάλειες
στις τράπεζες

Για όλα εισπράττουν Κερατιάτικα, ποιες
είναι οι καθαρά τραπεζικές τους εργασίες;

Ποια η συμβολή τους στην όποια
αναπτυξιακή προσπάθεια;

Όσο είμαστε δέσμιοι αυτών των συστημάτων
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ

Ρόδος 3/9/26

ΥΣΤ.: 52 χρόνια από την ημέρα που το όνειρό μας έκανε πολίτες και όχι υπηκόους.