Τίτος Κάββαλος - Εκτός Σχεδίου Δόμηση: «Πατρίδα ή Θάνατος»

Rodiaki NewsRoom

Είμαστε και εμείς τριάντα τρεις (33) εκ των εκατομμυρίων πανελλαδικά ιδιοκτητών, "θύματα" της “αποφάσεως” του ΣτΕ, και της «συγκάλυψης» από το ίδιο μου το Κράτος.

Ρόδιος ιδιοκτήτης γεωτεμαχίου, όπου συμπαραστέκεται στους 33.

Ένα ακόμα θύμα της απόφασης του ΣτΕ: Χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς να το γνωρίζω από πριν, μου στερεί το ίδιο το κράτος το δικαίωμα να χτίσω, ενώ όλοι τριγύρω μου έχουν χτίσει (με τα ίδια χαρακτηριστικά γεωτεμαχίου, όπως σε όλη την Ελλάδα)… αυτό με καθιστά πολίτη δεύτερης κατηγορίας και παιδί ενός κατώτερου Θεού. Στη δική μου περίπτωση πρόκειται για γεωτεμάχιο μεγάλης οικονομικής αξίας αλλά μεγαλύτερης συναισθηματικής αξίας καθώς πρόκειται για δωρεά από τους προγόνους μου, και είναι η μόνη μου περιουσία που θα μπορούσα να αφήσω στα παιδιά μου. Έχω υποστεί κοινωνικό ρατσισμό από την ίδια μου τη χώρα για ένα δικαίωμα που είχα από το 1928.

Νέα παρέμβαση προς Μητσοτάκη και Χατζηδάκη – «Πρώτα το νέο πλαίσιο και μετά οι περιορισμοί, με μεταβατική διάταξη για προστασία της Ασφάλειας δικαίου.»

Με νέα επιστολή θεραπείας προς τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη επανέρχεται στο ζήτημα της εκτός σχεδίου δόμησης ο Τίτος Κάββαλος, εκπρόσωπος επικοινωνίας 33 ιδιοκτητών ακινήτων και ιδιοκτήτης στο Σείσι του Δήμου Αγίου Νικολάου Κρήτης.

Στη νέα του παρέμβασή του θέτει εκ νέου το ζήτημα της αναγνώρισης των κοινόχρηστων δρόμων, των συνεπειών της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας και, κυρίως, της αβεβαιότητας που –όπως φωνάζουν όλοι οι φορείς– έχει δημιουργηθεί για χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων σε ολόκληρη τη χώρα.

Η βασική θέση που διατυπώνει είναι ότι δεν μπορεί το κράτος να αλλάζει στην πράξη τους όρους αξιοποίησης μιας ιδιοκτησίας χωρίς προηγουμένως να έχει δημιουργήσει ένα πλήρες, σαφές και εφαρμόσιμο μεταβατικό πλαίσιο, για τουλάχιστον μια γενεά (30 χρόνια).

«Πριν πεινάσεις, μαγειρεύεις», σημειώνει χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι πρώτα θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί η αναγνώριση των δρόμων και το νέο πολεοδομικό πλαίσιο και στη συνέχεια να εφαρμοστούν περιορισμοί που επηρεάζουν την οικοδομησιμότητα των ακινήτων.

Ο ίδιος στρέφει μεγάλο μέρος της κριτικής όλων των ιδιοκτητών στο άδικο όπου συμβαίνει, και στη σχέση μεταξύ της νομοθετικής εξουσίας και των δικαστικών αποφάσεων που έχουν διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια το τοπίο στην εκτός σχεδίου δόμηση.

Με αφορμή την απόφαση 176/2023 του Συμβουλίου της Επικρατείας για υπόθεση στην Πάτμο, θέτει το ερώτημα μέχρι ποιο σημείο μπορεί μία δικαστική κρίση να επηρεάζει οριζόντια, και εκμηδενίζει την αξία την πραγματικότητα χιλιάδων ιδιοκτητών και ζητεί πολιτική και νομοθετική απάντηση από την κυβέρνηση και τη Βουλή**. Εκ του αποτελέσματος της αποφάσεως 26-1, ρωτάω μήπως κάποιος είχε μένος με την εκτός σχεδίου δόμηση; Πώς να εξηγήσει άλλωστε, οποιοσδήποτε, τη μειοψηφία μόνο ενός δικαστή που υπηρετεί το λειτούργημά του στο ΣτΕ;**

Το ερώτημα που διατυπώνει είναι σαφές: ποιος τελικά καθορίζει το κανονιστικό πλαίσιο για την ιδιοκτησία και την εκτός σχεδίου δόμηση και με ποιον τρόπο μπορεί το κράτος να αποκαταστήσει την ασφάλεια δικαίου για τους πολίτες;

Οι ιδιοκτήτες υποστηρίζουν, μέσω του εκπροσώπου τους κ. Κάββαλου Τίτου ότι απαιτείται πλέον ξεκάθαρη νομοθετική παρέμβαση, ώστε οι ιδιοκτήτες να γνωρίζουν με σαφήνεια ποια ακίνητα είναι οικοδομήσιμα και με ποιες προϋποθέσεις.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στο ζήτημα των κοινόχρηστων δρόμων και στον χρόνο δημιουργίας ή αναγνώρισής τους.

Με σκωπτικό τρόπο υπενθυμίζει ότι σε παλαιότερες δεκαετίες η πραγματικότητα της ελληνικής υπαίθρου ήταν εντελώς διαφορετική, με δρόμους και μονοπάτια που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες μιας εποχής κατά την οποία οι μετακινήσεις γίνονταν με ζώα, τα πόδια και γαϊδούρια.

Κατά την άποψή των ιδιοκτητών, δεν είναι λογικό το σημερινό καθεστώς οικοδομησιμότητας να εξαρτάται αποκλειστικά από δεδομένα και οδούς που ανάγονται πολλές δεκαετίες πίσω, αγωγώντας κινδυνεύουν ανώτερες αξίες της ζωής μας: η Ασφάλεια Δικαίου, η Δικαιολογημένη Εμπιστοσύνη του διοικουμένου, η Ισονομία και το δικαίωμα της Ιδιοκτησίας, για ανθρώπους που αγόρασαν, κληρονόμησαν και απέκτησαν με οποιαδήποτε νόμιμη διαδικασία, και με τη σφραγίδα του κράτους γεωτεμάχια άρτια και οικοδομήσιμα.**

Για τον λόγο αυτό προτείνει να εξεταστεί μία νεότερη και σαφώς καθορισμένη χρονική βάση για την αναγνώριση του οδικού δικτύου, αναφέροντας ενδεικτικά το 2011, χρονιά κατά την οποία θεσπίστηκε το πρώτο μεγάλο πλαίσιο για την τακτοποίηση αυθαιρέτων.

Η θέση του είναι ότι το κράτος οφείλει να προσαρμόσει τους κανόνες στη σημερινή πραγματικότητα και να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύστημα, το οποίο να μπορεί να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο σε ολόκληρη τη χώρα.

«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία», σημειώνει στην επιστολή του, θέλοντας να αναδείξει ότι η πραγματική λειτουργία και χρήση των δρόμων στο πέρασμα του χρόνου δεν μπορεί, κατά την άποψή του, να αγνοείται στη σημερινή πολεοδομική πραγματικότητα.

Παράλληλα, τονίζει ότι η εκτός σχεδίου δόμηση δεν είναι μία διαδικασία χωρίς κανόνες και περιορισμούς.

Αντίθετα, υποστηρίζει ότι οι ιδιοκτησίες που πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις και μπορούν να οικοδομηθούν καλύπτουν ένα πολύ μικρό μέρος της συνολικής εκτός σχεδίου έκτασης της χώρας. Ακόμη κατασκευάζονται δίκτυα και συντηρούνται οδοί, τα οποία χρησιμοποιούνται από το κοινό και το Κράτος όταν συντρέχει ανάγκη (θεομηνίες, πυρκαγιές κ.λπ.).

Για τον ίδιο, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι να καταργηθούν οι κανόνες, αλλά να είναι σαφείς, σταθεροί και γνωστοί εκ των προτέρων.

«Το κράτος στο οποίο ένας πολίτης έπραξε ακολουθώντας τους κανόνες του οφείλει να τον ενημερώσει πριν αλλάξει δεδομένα που επηρεάζουν καθοριστικά την περιουσία του», είναι στην ουσία το βασικό επιχείρημα που διατρέχει ολόκληρη την επιστολή.

Οι ιδιοκτήτες παράλληλα υποστηρίζουν, μέσω του εκπροσώπου τους κ. Κάββαλου Τίτου στις οικονομικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η απώλεια της δυνατότητας δόμησης για έναν ιδιοκτήτη, και για την οικονομία του κράτους του ιδίου.

Υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται μόνο για την αξία ενός γεωτεμαχίου, αλλά για περιουσίες που σε πολλές περιπτώσεις αποκτήθηκαν ή διατηρήθηκαν επί δεκαετίες από οικογένειες (1928) με την πεποίθηση ότι ίσχυε συγκεκριμένο καθεστώς αξιοποίησης.

Ταυτόχρονα, το ζήτημα συνδέεται με τη συνολική οικονομική δραστηριότητα.

Όπως είχε αναφέρει και σε προηγούμενη επιστολή του προς τον πρωθυπουργό, κάθε νέα οικοδομή δημιουργεί, κατά την άποψή του, μία σειρά από μακροχρόνια έσοδα και οικονομική δραστηριότητα, μέσω της φορολογίας της ακίνητης περιουσίας, των δημοτικών τελών, της κατανάλωσης ενέργειας και νερού, των μεταβιβάσεων, των κατασκευών και των έργων υποδομής.

Για τον λόγο αυτό χαρακτηρίζει λανθασμένη, και άνευ ηθικής την επιλογή να «παγώνουν» στην πράξη δυνατότητες δόμησης έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία αναγνώρισης του οδικού δικτύου.

Κατά την άποψη των ιδιοκτητών, η σωστή σειρά θα ήταν ακριβώς η αντίθετη: πρώτα να ολοκληρωθεί το νέο σύστημα και στη συνέχεια να γίνει η μετάβαση στους νέους κανόνες.

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται και απέναντι στο ενδεχόμενο η εκκρεμότητα να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Υποστηρίζει ότι η δημιουργία ολοκληρωμένων σχεδίων πόλης, με έτοιμους δρόμους και δίκτυα κοινής ωφέλειας σε ολόκληρη την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα, απαιτεί τεράστιους οικονομικούς πόρους και μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για αυτό ζητεί μία άμεση, ρεαλιστική και εφαρμόσιμη λύση που θα προστατεύει τόσο τον πολεοδομικό σχεδιασμό όσο και την περιουσία των πολιτών.

Στην επιστολή γίνεται ακόμη αναφορά στις εξελίξεις στα Κανάρια Νησιά και σε αποζημιώσεις που, όπως αναφέρει, συνδέθηκαν με περιορισμούς στην κατασκευή νέων ξενοδοχειακών μονάδων. Εάν δεν υπάρξει μια μεταβατική ρύθμιση θα μπούμε σε έναν σκοτεινό κυκεώνα λόγω άνισης μεταχείρισης στην έκδοση αδειών ουσιαστικά γηπέδων με τα ίδια χαρακτηριστικά, καταγγελιών παντού και αλληλοσπαραγμού (θα τρώμε τις σάρκες μας). Οι Έλληνες είμαστε αγαπημένος λαός όταν είμαστε ενωμένοι, αλλά ικανοί για το χειρότερο κακό ειδικά ο ένας απέναντι στον άλλο. ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝ ΓΕΝΙΚΑ.

Με την αναφορά αυτή επιχειρεί να θέσει στο τραπέζι και το ζήτημα των οικονομικών απαιτήσεων που μπορεί να προκύπτουν όταν κρατικές αποφάσεις μεταβάλλουν ουσιαστικά τη δυνατότητα αξιοποίησης ιδιωτικής περιουσίας.

Το μήνυμα προς την κυβέρνηση είναι ότι το πρόβλημα δεν αφορά μία μικρή ομάδα ιδιοκτητών ή μία συγκεκριμένη περιοχή της χώρας, αλλά όλους μας πανελλαδικά.

Η εκτός σχεδίου δόμηση αφορά μεγάλο μέρος της ελληνικής περιφέρειας, της Κρήτης, των νησιών και περιοχών όπου ο πολεοδομικός σχεδιασμός παραμένει επί δεκαετίες ελλιπής.

Ο Τίτος Κάββαλος και όλοι οι ιδιοκτήτες, πανελλαδικά ζητούν από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να υπάρξει πολιτική πρωτοβουλία, ώστε να δοθεί οριστική λύση και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στο κράτος.

«Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας είμαστε εμείς», αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι η προστασία της ιδιοκτησίας και η ασφάλεια δικαίου δεν αποτελούν ζήτημα που αφορά μόνο όσους βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με το πρόβλημα.

Η επιστολή καταλήγει ουσιαστικά σε μία απαίτηση προς την Πολιτεία: να καθορίσει επιτέλους καθαρούς κανόνες, να αποσαφηνίσει το ζήτημα των δρόμων και να μη μεταφέρει στους ιδιοκτήτες το κόστος μιας πολεοδομικής εκκρεμότητας που δημιουργήθηκε και διαιωνίστηκε επί δεκαετίες.

Ο κ. Κάββαλος καλεί ειδικά τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη να παρέμβει για την εξεύρεση λύσης, επιμένοντας ότι το ζήτημα της εκτός σχεδίου δόμησης δεν μπορεί να παραμένει άλλο σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας. Μέρη και ολόκληρες περιοχές αλλά και νησιά (όπως Κάρπαθος, Κάσος, Καστελλόριζο, Τήλος, Σύμη, Χάλκη και (ογδόντα) 80 ακόμα, που χρειάζονται στήριξη ώστε να μην ερημώσουν, η αδυναμία αξιοποίησης της γης θα λειτουργήσει ως «ταφόπλακα» για την ανάπτυξη και την παραμονή των κατοίκων.

Για τους τριάντα τρεις (33) ιδιοκτήτες που εκπροσωπεί, αλλά και για πολλούς ακόμη πολίτες με αντίστοιχες ιδιοκτησίες σε όλη τη χώρα, το βασικό αίτημα συνοψίζεται σε λίγες λέξεις: σαφείς κανόνες, μεταβατική προστασία και μία λύση που θα προηγείται των περιορισμών και όχι θα ακολουθεί τις συνέπειές τους.

Εν κατακλείδι:

Το μεγαλύτερο ζήτημα δεν είναι μόνο να προστατεύσουμε την ελληνική γη, αλλά να προστατεύσουμε την εμπιστοσύνη, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που την κατέχουν, και το ίδιο το κράτος εν τέλει.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο και τη συνδρομή σας.

«οὐ μόνον ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσιν, ἀλλὰ καὶ ἀρχὴν ἀνήρ»

Τίτος Κάββαλος

Εκπρόσωπος επικοινωνίας τριάντα τριών (33) ιδιοκτητών ακινήτων, ιδιοκτήτης στο χωριό Σείσι Τ.Κ. Βραχασίου, Δήμου Αγίου Νικολάου Κρήτης. email: kavvalostitos@gmail.com

Υ.Γ.1: Οι πολίτες ευημερούν όταν ευημερεί η κοινωνία, ποτέ το αντίστροφο, μας έμαθε ο κ. Γιάννης Χρονάκης στο γυμνάσιο στη Νεάπολη.

Υ.Γ.2: «Τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσιν.» (Ισοκράτης) Ερμηνεία: Το ήθος ολόκληρης της πολιτείας (του κράτους) γίνεται ίδιο με το ήθος εκείνων που την κυβερνούν. Αν οι άρχοντες είναι δίκαιοι, το κράτος ευνομείται.

Υ.Γ.3: Η επιστολή Εκτός Σχεδίου Δόμηση: «Πατρίδα ή Θάνατος», στάλθηκε σε όλους τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου στις 09/09/2026.

Υ.Γ. 4: «Τον άρχοντα τριών δει μεμνήσθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.» – Αγάθων, 400 π.Χ. ................ (και) ο νοών νοείτω.

Η ελεύθερη απόδοση του ρητού του Αγάθωνα είναι η εξής: «Αυτός που εξουσιάζει πρέπει να θυμάται τρία πράγματα: Πρώτον, ότι κυβερνάει ανθρώπους. Δεύτερον, ότι πρέπει να κυβερνάει σύμφωνα με τους νόμους. Τρίτον, ότι δεν θα εξουσιάζει για πάντα.» ... και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...