Αιώνιος καπετάνιος σου, αιώνιο ταξίδι...

Rodiaki NewsRoom

Στον Μιχαήλ-Άγγελο, φως και ρόδο, ετών 17

Γράφει ο Στάθης Φαρμακίδης

Είναι μια απέραντη σιωπή. Δοξαστική!
Περπατάνε τον διάδρομο που οδηγεί στην άβυσσο.

Μυριάδες ευλογημένοι τον περπάτησαν, κάποιοι θα τον διανύσουν και για σένα. Μπορεί πλήθος η πομπή, μπορεί μετρημένοι στα δάχτυλα. Έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, θα γνωρίσεις αναπόφευκτα το δρομολόγιο. Για τους κοντινούς δόλιχος ο διάδρομος, για τους άλλους μέτρα συμβιβασμού με την απώλεια. Όσο μικρότερο το σεργιάνι σου στην πλάση τόσο μεγαλύτερος ο πόνος και το πλήθος της πομπής.

Είναι μια απέραντη σιωπή. Δοξαστική!

Πορεύονται τον διάδρομο που οδηγεί στη γη.

Κανείς δεν βγάνει λαλιά, μονάχα σπλαχνίζεται. Τούτη την ώρα μήτε τα πουλιά τραγουδούν, έχουν ακυρώσει τη συναυλία τους και ακολουθούν την πομπή δέντρο-δέντρο. Απ΄ την εκκλησιά μέχρι να φτάσουν στο κυπαρίσσι που θα σε συντροφεύει με τον ίσκιο του. Εκεί θα θρονιάσουν, στα κλαδιά και θα περιμένουν. Ένας απέραντος κήπος η διαδρομή, μοσχοβολούν χρωματιστά μπουκέτα τα λουλούδια.

Είναι μια απέραντη σιωπή. Δοξαστική!

Ακολουθούν τον διάδρομο που οδηγεί στο χάος.

Σκυφτοί και μελαγχολικοί λοξοκοιτούν δεξιά-αριστερά τον περίβολο των νεκρών και σκιάζονται. Οι φωτογραφίες τους ξεθωριασμένες ιστορίες . Ανώφελα δικαιωμένοι, μαύρες κουκίδες στον χάρτη της απεραντοσύνης. Όλοι μοιάζουν συγγενής, όλοι νερό και χώμα. Τους θυμίζουν την αέναη κατάληξη της ανθρώπινης ύπαρξης. Βλέπουν κατάματα τη ματαιότητα, την ψυχανεμίζονται, την παζαρεύουν και την ξεπουλάνε στον πρώτο τυχόντα. Την ξεγελούν και ξεγελιούνται…

Είναι μια απέραντη σιωπή. Δοξαστική!
Σταματάνε στον διάδρομο που οδηγεί στο μυστήριο.

Ο φίλος σου ο παιδικός, μάχεται με την κραυγή που θέλει να βγει από τα στήθια του. Βογκεί σιωπηλά στα εσώψυχα . Παίζει κρυφτό στην παλιά σας γειτονιά και μπάλα στην αλάνα. Τρέχει στα διαλείμματα, διαβάζει χαράματα τα μαθήματα της σχολής και διηγείται ιστορίες του στρατού. Αγκαλιάζει το παιδί σου -το βαφτιστικό του- και τον στεφανώνει. Μοιράζεται το ουζάκι του σούρουπο στην αυλή σου. Σπίθες στο νου η αύρα σου. Φωτιά στην καρδιά η συλλογή σου. Καίγεται ολάκερος.

Σαλπίζει ο σαλπιγκτής. Κλαγγή!!
Στέκονται απάνω απ’ τον ιερό, στερνό σου τόπο.

Ο αδερφός σου ψάχνει να σε βρει στους ζωντανούς, νηφάλια απεγνωσμένος κι έρημος γύρω από πλήθος ανθρώπων. Στο ένα χέρι κρατάει μια φωνή στο άλλο το αφτί του. Τα φέρνει δίπλα στη στιγμή κι ακούει τον αδερφό του: «Κάμε όσα δεν πρόκαμα σε τούτη εδώ την πλάση κι ακόμα περισσότερα ο πόνος να περάσει».
Ευθύς εγκαρδιώνεται, πήρε το μήνυμα του. Κάνει τη θλίψη αρετή, πορεύεται για δύο, έχει φύλακα-άγγελο, μάτια σαράντα δύο…

Σαλπίζει ο σαλπιγκτής. Κλαγγή!!
Στέκονται απάνω απ΄ τον ιερό, στερνό σου τόπο.

Ανατριχίλα στα κορμιά, αντάρα στην καρδιά τους. Το πλήθος μάταια πάλλεται…
Μία φωνή σπαρακτική βροντάει στον αγέρα. Πιο σπλαχνική δεν γίνεται ν’ ακούσεις τ’ όνομά σου. Μ’ αυτό ξυπνούσε και ξυπνά μ’ αυτό και ν’ αποθάνει. Γέρνει στο φέρετρο απαλά και την ψυχή αποθέτει. Πλανταγμένα στα δέντρα τα πουλιά πιάνουν γλυκό τραγούδι, στη δόλια Μάνα να σταθούν που χάνει ένα αγγελούδι. Είναι η μήτρα που ‘φερε στο φως ένα σκοτάδι και στο σκοτάδι στέλνει φώς την άβυσσο να λάμψει. Ένα σινιάλο καρτερεί τη λάμψη ν’ ακλουθήσει.
Σαλπίζει ο σαλπιγκτής. Κλαγγή!!

Θάλασσα γίνηκε η γης κι ο τόπος σου καΐκι.
Ασάλευτος ταξιδευτής εσύ, στο άπειρο του σκότους. Ακυβέρνητο το καΐκι σου. Παράμερα πιο τραγικός έμοιαζε γέρος άντρας. Αγνάντευε τη θάλασσα,
φαντάζονταν ταξίδια, τον εγγονό σαγηνευτή, με χάρες και στολίδια.

«Εγώ θα γίνω το σκαρί, εγώ και τα κουπιά σου,
εγώ ο κωπηλάτης σου κι αέρας στα πανιά σου.
Αιώνιος καπετάνιος σου, αιώνιο ταξίδι»…