Ο λόγος περί Εθνικού Θεάτρου και ο…γρύλος! Μια άλλη άποψη

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

Επειδή Έλληνες εσμέν, ολιγάριθμοι και ανάδελφοι είμαστε και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, δύο και μόνον λόγια επιθυμώ να καταγράψω στο άψυχο χαρτί.
Επί παντός του επιστητού άπαντες έχουμε άποψη (αλίμονο αν είχαμε!). Έτσι λοιπόν σ’ αυτό το ευγενές σπορ που αρεσκόμαστε, προσωπικά διακρίνω τρεις κατηγορίες εχόντων άποψη:
1.- Εκείνοι που συμφωνούν,
2.- Εκείνοι που διαφωνούν, κι
3.- Εκείνοι που αγωνίζονται να φέρουν σε πέρας το όποιο επιστητό.

Αξίζει, βεβαίως, να σημειώσουμε πως οι δεύτεροι είναι οι περισσότεροι, οι πρώτοι είναι οι λιγότεροι και οι τρίτοι είναι εκείνοι που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όσοι εργάζονται δηλαδή.

Πρέπει δε να σημειώσουμε απαραιτήτως ότι στους συμφωνούντες και διαφωνούντες, είναι αναγκαίο να συμπεριλάβουμε και τους ηλίθιους με άποψη που έτσι κι εμφανιστούν είναι να κάνεις στην άκρη. Αλλά ας είναι. Αυτό είναι μια ξεχωριστή συζήτηση.
Αυτό που εγώ με παρρησία θέλω να καταθέσω -για όσα διαβάζω αυτές τις ημέρες για το ταλαίπωρο Εθνικό μας Θέατρο, αφού προηγουμένως καταλογίσω στον εαυτό μου τις όποιες ευθύνες μου αναλογούν, αφού κι εγώ πέρασα από τα κοινά, και αφού συμφωνήσω τουλάχιστον με την αγωνία των αγωνιούντων-, είναι η ακόλουθη σκέψη μου:

Επειδή, όπως ανέφερα πιο πάνω, στην κουλτούρα μας, το έχουμε να μη συμφωνούμε πουθενά και με τίποτα, η κάθε Δημοτική Αρχή ξεκινά με καλές προθέσεις να αποκαταστήσει αυτό το θαυμάσιο θέατρο που το ονομάσαμε Εθνικό, καταθέτει τις απόψεις της, τα σχέδια και τις μελέτες της με τους προϋπολογισμούς και σε μηδέν χρόνο αρχίζουν άπαντες οι απέναντι των εδράνων της Δημοτικής Αρχής -και καμιά φορά και του έναντι κτιρίου του Δημοτικού Μεγάρου- να διαφωνούν με στεντόρεια φωνή και ύφος οργίλο ότι «είναι λάθος όλα τούτα και η δική μας άποψη είναι η σωστή». Και μερικές φορές μάλιστα ανακαλύπτονται και υποκρυπτόμενα σκάνδαλα ολκής και πολλών μεγατόνων. Κι όταν η διαφωνούντες ανέβουν στον Δημαρχιακό θώκο την επόμενη τετραετία, τότε οι ρόλοι αλλάζουν απλώς πρόσωπα.

Αμ έτσι σύντροφοι, ποτέ δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, αφού η κάθε Δημοτική Αρχή απέναντι σ’ αυτό το «παιχνίδι» κομπιάζει, δειλιάζει κι αρχίζει και σκέφτεται «βρε λες να βρεθώ και στις δικαστικές αίθουσες;». Να σας θυμίσω πόσοι και ποιοι Δήμαρχοι ταλαιπωρήθηκαν επί έτη πολλά ως ότου αθωωθούν και πόση ψυχική οδύνη και πόσο οικονομικό βάρος επιφορτίστηκαν; Παροικούντες είμαστε και γνωρίζουμε.
Αν επομένως δεν σταματήσει αυτό το «επιτραπέζιο παιχνίδι κλέφτες κι αστυνόμοι», αν δεν υπάρξει στρογγυλό τραπέζι για συζήτηση και ομόφωνες αποφάσεις, κανένα έργο δεν πρόκειται να περατωθεί.

Κι όσοι παρά ταύτα μέχρι σήμερα τόλμησαν να πάρουν από μόνοι τους αποφάσεις για να πάει τούτος εδώ ο τόπος μπροστά, το πλήρωσαν πάρα πολύ ακριβά και με τη τσέπη τους και με την υγεία τους. Κι όταν κάποιες φορές συμβαίνει να τελειώνει ένα έργο, πραγματοποιείται με τέτοιες χρονικές καθυστερήσεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται, που εμένα μου θυμίζει το ανέκδοτο με τον γρύλο (για να το φαιδρύνουμε και λιγάκι): Ένας τύπος μένει από λάστιχο μέσα στο δάσος μαύρα μεσάνυχτα και δεν έχει γρύλο για να σηκώσει το αυτοκίνητο. Βλέπει ένα αγροτόσπιτο στα 500 μέτρα και ξεκινάει.
Όσο περπατάει σκέφτεται και μονολογεί:

Αγροτόσπιτο είναι, σίγουρα θα έχει εργαλεία. Δε μπορεί, ένα γρύλο θα έχει. Για φαντάσου να έχει γρύλο και να μη τον δίνει. Εγώ να το δανειστώ για μισή ώρα θέλω, δεν θα του τον πάρω. Ρε τον αρχιτσιγκούναρο. Σιγά ρε φίλε μη σου φάω το γρύλο. Αλλά πρέπει να πέσεις εσύ στην ανάγκη μου να σου φτιάξω εγώ τη γραβάτα. Μα τι μάρκα άνθρωπος είν’ αυτός; Βραδιάτικα να μη βοηθάει, που κανονικά θα ’πρεπε αυτός να έρθει και να αλλάξει το λάστιχο, ο σαχλαμάρας. Αλλά φταίω εγώ που κάθομαι και παρακαλώ.
Χτυπάει την πόρτα και μόλις ανοίγει ο χωρικός, του λέει:
-Ρε άι σιχτίρ κι εσύ κι ο γρύλος σου.

Κλείνοντας και ψέγοντας αυτή την αλληλοφαγομάρα που δυστυχώς έχει εγκατασταθεί στο DNA μας, να πω προς όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν ότι στην Ελβετία, όταν συνεδριάζει το ολιγομελές υπουργικό συμβούλιο σε ένα τοπικό Καντόνι, η συνεδρίαση δεν περατώνεται αν δεν ληφθεί ομόφωνη απόφαση.
Μπορούμε να κατανοήσουμε πόση απόσταση έχουμε να διανύσουμε για να φτάσουμε την

Ευρώπη και τους Ευρωπαίους; Αν αυτό το καταλάβουμε επιτέλους, τότε θα φτιάξουμε όχι μόνο το Εθνικό μας Θέατρο, αλλά και όλα τα άλλα έργα υποδομής που λείπουν από αυτήν πόλη και από αυτό το νησί.
Υγ.: Κάπως έτσι, για να μην πω πανομοιότυπα, λειτουργούμε και σε κυβερνητικό επίπεδο, δυστυχώς. Ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό.