Το πανεπιστήμιο ως κέντρο ελεύθερης άποψης και δημοκρατίας ενάντια στις άναρχες φωνές

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Πριν από λίγες ημέρες παρακολουθήσαμε στα κανάλια τον 20χρονο φοιτητή των οικονομικών επιστημών της ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα σε δηλώσεις του ότι έχει προπηλακισθεί από τρεις υποτίθεται που πρόσκεινται στον δήθεν αντιεξουσιαστικό χώρο ως αντίδραση στην έκφραση άποψής του υπέρ της πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Η συνέχιση της βιαιότητας μέσα στον χώρο των ιδρυμάτων αποτελεί μια μάστιγα στο πεδίο της ανώτερης εκπαίδευσης. Η φίμωση της διακίνησης ελεύθερων απόψεων και θέσεων από «κουκουλοφορεμένες μειονότητες» είναι έγκλημα κατά συρροή.

Από το κτίσιμο της πόρτας εισόδου γραφείου καθηγητή στο πανεπιστήμιο Κρήτης έως τα σπρωξίματα σε καθηγητή της Παντείου, σημερινό υφυπουργό, αλλά και την κατάληψη μόνιμου γραφείου στη φιλοσοφική σχολή από αναρχικούς έως τη διαπόμπευση του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου, μερικά Ιδρύματα έχουν καταντήσει χρονικές φορές «σκοτεινά σταυροδρόμια» παιδείας και βανδαλισμού, ανομίας και α-σοβαρότητας.
Και όλο αυτό το σκηνικό ξεκινάει από την ασύμμετρη «εισβολή» των κομματικών σχηματισμών στους φοιτητικούς συλλόγους πριν από χρόνια.

Η δεκαετία του ’80 όταν και παρέχεται η δυνατότητα συμμετοχής των φοιτητικών συλλογών στις λήψεις αποφάσεων των πανεπιστημίων σαν μια δημοκρατική ανοιχτή διαδικασία, ένα καιρώ εκφυλίστηκε με τη μετατροπή των συλλόγων σε προκάλυμμα αναρχικών στοιχείων ξένων με τον αρχικό σκοπό των υγιών εκλεγμένων συλλόγων.

Μερικά υπόγεια σχολών έχουν μετατραπεί σε εστίες άνομων εγκαταστάσεων με την ανοχή των «ιθυνόντων» αλλά και με την πρόφαση «δεν βαριέσαι» προκαλώντας το λαϊκό αίσθημα και κυρίως τον υποβιβασμό της παιδείας μέσα από αντικοινωνικές κινήσεις στο όνομα της «πάλης των τάξεων» ή της αστικής ανισότητας.
Επίσης τα απαίσια γκράφιτι, η αισθητική βιαιότητα στις όψεις των κτηρίων των πανεπιστημίων ως εκδήλωση αντίστασης αμαυρώνουν τη χαρά της «επικοινωνίας» του ιδρύματος με τον περαστικό, με το κοινό, με τον λαό.

Αυτό το κακόγουστό γαϊτανάκι καλά κρατεί δεκαετίες ρίχνοντας ο ένας στον άλλο τις ευθύνες επιβολής της τάξης και ηρεμίας εντός του πανεπιστημίου, με το υποτιθέμενο θεσμοθετημένο ειδικό σώμα φύλαξης να βρίσκεται ακόμη σε επίπεδο προπαρασκευής για τον επόμενο χρόνο-2022 (?).

Το χειρότερο είναι ότι η ίδια η κοινωνία δεν αντιδρά, δεν εναντιώνεται αποδεχόμενη τα εξτρεμιστικά αυτά γεγονότα ως μια μορφή κανονικότητας παρά τις όποιες διαμαρτυρίες των θυμάτων.
Η αδιαφορία που αντιμετωπίζουμε εμείς αυτά τα φαινόμενα βίας μάλλον είναι πιο επικίνδυνη από την ίδια την πράξη.

Η σιωπή γίνεται ενοχή και η ενοχή γίνεται δημόσια θηλιά.

Ο ωχαδελφισμός έχει γίνει ρουτίνα στα τσιμπήματα των «τραμπούκων-σφηκών» εμποτίζοντας τη συνείδηση του ωραίου και του εύρυθμου με πλούσιο δηλητήριο.

Είναι το χειρότερο για μια πολιτισμένη κοινωνία να ξεστομίζει κανείς το «δεν πειράζει», «δεν αγγίζει το σπίτι μου». Αυτός ο μενεφρεγισμός γίνεται θηλιά πνιγμού στις αξίες του ανθρωπισμού που στηρίζεται στην παιδεία και την καλλιέργεια του πνεύματος στην κατεύθυνση της αλληλεγγύης και συν-ευθύνης.

Χωρίς αυτές τις ηθικότητες δεν μπορεί να υπάρξει ομαλότητα και κυρίως η συνεχής δράση εναντία στις αντικοινωνικές και βίαιες συμπεριφορές.

Η μετατροπή του γεγονότος από μεμονωμένο συμβάν μέσα από τα δίκτυα, μέσα από φωνές των πολλών όπως έγινε και με το κίνημα #me Too ενάντια στη γενετήσια προσβολή και τη σεξουαλική παρενόχληση, είναι μία μορφή δυναμικής απάντησης στην κοινωνικοποίηση των ακραίων «σκοτεινών» συμβάντων στο πεδίο των Πανεπιστημίων.

Όσο αφήνουμε να διαιωνίζεται η μη λήψη λελογισμένων μέτρων μέσα στο πλαίσιο της αναγνώρισης του Πανεπιστημίου ως Κέντρο μάθησης, ανταλλαγής ελεύθερων ιδεών, διαλόγου και επικοινωνίας αλλά και της απομάκρυνσης των «μπαχαλάκιδων» που βρίσκουν καταφύγιο εντός, εκτιμώ ότι έτσι το Πανεπιστήμιο απομειώνεται και βλάπτεται το κύρος του ως παρεμβατικός φορέας της εξύψωσης ιδανικών του παναθρωπισμού.
Η ισορροπία της κρατικής βίας και της βίας όποιων ομάδων (κρυφών ή όχι) δεν υφίσταται. Ο εκμαυλισμός της αξίας της ατομικής αξιοπρέπειας από την «κουκούλα» δεν μπορεί να γίνει πράξη συνηθείας αλλά πράξη κατάκρισης και απόρριψης.

Η βία ως μορφή αντίδρασης από όπου και να εμφανίζεται είναι καταδικαστέα και δεν προάγει το αίσθημα του «πολιτεύεσθαι» με την ευρεία έννοια.
Αυτή τη σπίθα του ενεργού, φανερού πολίτη του γεννιέται μέσα από τα Πανεπιστήμια ας μην την αποσβέσουμε με τη σχετική αδιαφορία μας αλλά ας την συντηρήσουμε ως πυρσό αέναης λάμψης και πνευματικού φωτισμού.