Ζαχαρίας Παρασκευάς: O δήμος Ρόδου και η τραγωδία του Οιδίποδα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Ζαχαρίας Παρασκευάς
Μηχ. Η/Υ & Πληροφορικής - Επιχειρηματίας | zapar64@gmail.com

Σύμφωνα με τον μύθο του Οιδίποδα, η Σφίγγα, ένα τέρας με κεφαλή γυναίκας από τη μέση και πάνω και σώμα λιονταριού από τη μέση και κάτω, στάλθηκε από την Ήρα, να φρουρεί την είσοδο της Θήβας και να αναγκάζει τους κατοίκους ή τους περαστικούς να δώσουν σωστή απάντηση στον γρίφο της, ο οποίος έλεγε: «Ποιο ον στην αρχή στέκεται στα τέσσερα, έπειτα στα δύο και προς το τέλος της ζωής του στα τρία;». Όποιος δεν έδινε την σωστή απάντηση, η Σφίγγα τον θανάτωνε.

Από αυτό το μαρτύριο, γλίτωσε τους Θηβαίους ο Οιδίποδας, ο οποίος απάντησε σωστά στο ερώτημα λέγοντας: «Ο άνθρωπος είναι εκείνο τον ον, που το ξημέρωμα της ζωής του κινείται στα τέσσερα, το βράδυ της ζωής του στα τρία, με τη βοήθεια του μπαστουνιού, ενώ στο μεσοδιάστημα (μεσημέρι) της ζωής κινείται με σιγουριά στα δύο». Ο Οιδίπους έλυσε το αίνιγμα και η Σφίγγα αυτοκτόνησε. Σε ανταμοιβή, έλαβε τον θρόνο της Θήβας.

Στην πόλη μας ευτυχώς δεν υπάρχει κάποια Σφίγγα που η τρομακτική της παρουσία να μας κρατάει έγκλειστους και απομονωμένους από τον υπόλοιπο κόσμο. Η απουσία όμως της Σφίγγας δεν συνιστα και απουσία του ερωτημάτος που πρέπει να τίθεται σε εκείνους που θέλουν να ηγηθούν στον δήμο της πόλης μας. Γιατί το υπαρξιακό ερώτημα του Οιδίποδα «Ποιος είμαι;» πρέπει να προβληματίσει τους επίδοξους διεκδικητές του δημαρχιακού θόκου.

Κάποιοι αποφεύγουν να θέσουν το ερώτημα, άλλοι χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα προσπαθούν να το αποφύγουν. Όμως η άγνοια και η αποφυγή απλώς μεταθέτουν χρονικά τη λύση του γρίφου που η ίδια η πραγματικότητα θα θέσει σε μελλοντικό χρόνο ακόμη πιο επιτακτικά.

Ο υποψήφιος δήμαρχος σε ένα νησί όπως είναι η Ρόδος, καλεί τον εαυτό του να βρεθεί στην πιο απαιτητική και δύσκολη θέση που θα μπορούσε κάποιος δημότης αυτής της πόλης να βρεθεί. Οι ευθύνες που επωμίζεται είναι μεγάλες και οι απαιτήσεις της πόλης ακόμη μεγαλύτερες.

Η δημιουργία μιάς ομάδας ικανών στελεχών με γνώση της πολυπλοκότητας των αντικειμένων και διαδικασιών που θα κλειθούν να διαχειριστούν, είναι η ελάχιστη προυπόθεση στο δρόμο για τη διεκδίκηση του δήμου.
Η επιτελική αυτή ομάδα όμως δεν συστήνεται λίγους μήνες πριν τις εκλογές, ούτε μπορεί να βασίζεται μόνο σε καλές προθέσεις και βολονταριστικές αντιλήψεις(«αφού θέλουμε, άρα μπορούμε»). Χρειάζεται προετοιμασία ετών ώστε να μπορεί με γνώση να διεκδικεί με πλήρη ενσυναίσθηση τον ρόλο που θα κληθεί να υπηρετήσει.

Ακολουθώντας τον δρόμο της αυτογνωσίας και του ρεαλισμού θα έπρεπε να επισκεφτεί όλους τους προισταμένους των διαφόρων υπηρεσιών του δήμου, να καταγράψει τα προβλήματα να μιλήσει με τους εργαζομένους, να γνωρίσει την πραγματικότητα από μέσα.

Το ίδιο πρέπει να κάνει για κάθε οργανισμό και για κάθε δομή του δήμου. Να μιλήσει με όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις, τα τοπικά λόμπι και τις ομάδες συμφερόντων ώστε να αποκτήσει σφαιρική γνώση των προβλημάτων και των αντιφάσεων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει.

Αφού αποκτήσει αυτή την γνώση των διαδικασιών, των προβλημάτων και των ανθρωπων που καθημερινά τα συνθέτουν, μόνο τότε θα έχει μια ρεαλιστική απόψη τόσο για την δημοτική μηχανή όσο και για τα αντικρουόμενα συμφέροντα που τις περισσότερες φορές συνθέτουν γόρδιους δεσμούς.

Πάνω σε αυτή την πραγματικότητα πρέπει να σχεδιάζονται τα προγράμματα και οι στόχοι τόσο οι άμεσοι οσο και οι μακροπρόθεσμοι για να είναι ρεαλιστικοί και όχι αποτέλεσμα του πολιτικού marketing.
Στην τραγωδία του Οιδίποδα μόλις ο μοιραίος ήρωας του Σοφοκλή διαπιστώνει την αλήθεια, ότι δηλαδή είχε σκοτώσει τον πατέρα του χωρίς να το γνωρίζει, ξεσπάει σε λυγμούς και αναφωνεί «Όλα τα λάθη μου τα έκανα σωστά».

Ο χορός που δεν συμμερίζεται τις απόψεις του Οιδίποδα τραγουδά: «Η αλαζονεία γεννάει τυράννους και όταν παραφουσκώσει φτάνει σε μεγάλα ύψη κι εκεί γκρεμοτσακίζεται». Αυτή είναι η μοίρα όσων από αλαζονεία αγνοούν την πραγματικότητα ή την αποφεύγουν επειδή δεν τους βολεύει.