Αγαπητός Ξάνθης: Μπούχτισα, φτάνει πια…

Αγαπητός Ξάνθης: Μπούχτισα, φτάνει πια…

Αγαπητός Ξάνθης: Μπούχτισα, φτάνει πια…

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 51 ΦΟΡΕΣ

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Ξεφυλλίζω μια τοπική εφημερίδα για τη γεύση της πληροφορίας και ενημέρωσης για τον τόπο μας. Γεμάτη από καταγγελίες, αναφορές, απολογίες, διαμάχες με πηγαίους τίτλους ατόμων και συνθηκών. Στη γωνία επίσης υπάρχουν και «σφηνωμένες» φωτογραφίες από την ανακαίνιση του Εθνικού Θεάτρου μας, από τη διαδικασία για την κατασκευή του «ογκολο_θεραπευτικού» στη Ρόδο, την κατασκευή γηπέδου στην Απολακκιά και η υποψηφιότητα της περιφέρειάς μας για παγκόσμια γαστρονομική πρωτεύουσα. Πολύ Ευτυχία.

Δυο διαφορετικά πρόσωπα στο ίδιο το νησί.

Το πρώτο κυρίαρχο και σε συνδυασμό με το μείζον επεισόδιο με το «κ. Χωριάτικο» αφήνει τη Ρόδο σε μια φάση αναταραχής και ηθικής κατάπτωσης. Οι αντοχές της Ρόδου αρχίζουν να πτοούνται και υπάρχει ανάγκη άμεσου αντίδοτου. Η Ρόδος του ’70 που άνοιγε τα φτερά της στην παγκόσμια αγορά του τουρισμού προσφέροντας τα αγαθά της αλλά και το πνεύμα φιλοξενίας έχει συρρικνωθεί μέσα στο στενωπό των δικαστικών αιθουσών και των εξωδίκων. Φτάνει πια.

Η Ρόδος των προγενέστερων δεκαετιών ήταν μια περιοχή προόδου και αλληλεγγύης, ορθού λόγου και ντομπροσύνης. Η πολλαπλότητα των σημερινών δράσεων και η πληθώρα των «εισπράξεων» κατόρθωσαν και χαλιναγώγησαν τον αυθορμητισμό και τη γνησιότητα της συμπεριφοράς μας. Η χειραγώγηση της ελευθερίας και το στένεμα της κοινωνίας σε μια μόνο κατεύθυνση δημιούργησαν τη μόνη «μια αλήθεια», πράγμα που δεν μπορεί να βρίσκεται στην ευρεία αντίληψη της μεγάλης κανονικότητας.

Αυτή η αναφερόμενη κανονικότητα είναι ένα κοινωνικό σύστημα που δομείται γύρω από μια «κοινή λογική» που συνιστά τι είναι δέον και ορθολογικό. Αυτά κτίζονται από τις εκάστοτε κοινωνικές διαδικασίες και εναρμονίζονται από τις παραγωγικές σχέσεις με τις ανάλογες ανθρώπινες σχέσεις και εντός των ορίων που η ίδια η κοινωνία χαράσσει [βλ. σχετ. Ψαρίδης, Τ. (2023). Χειραγωγική Ελευθερία, Αθήνα: εύμαρος].

Το όλο κλίμα στη Ρόδο οδηγείται από μια τάση αγωνίας και συγκρητισμού στο πεδίο της ατομικής ευμάρειας. Η ατομική επίδειξη γίνεται μάχη της υπόκλισης προς τα μερικά αφήνοντας τα πολλά να διοχετεύονται σε μερικά υποσύνολα που μέσω της εξουσίας κατορθώνουν να οικειοποιούνται την ισχύ της θέλησης. Ο καθημερινός κοινωνικός καταναγκασμός που μας υπαγορεύεται σ’ ένα βαθμό μας στερεί το άρωμα της αισθητικής και της προσέγγισης του ωραίου σε μια μονόχρωμη αρένα ατομικής επιτυχίας και νεοπλουτισμού.

Η αυθεντικότητα και το αυτόνομο εγώ μπορεί και πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο ως ηθικό ιδεώδες απαλλαγμένο από εργαλειακά συνθήματα-γεγονότα της εποχής και να παρουσιαστεί χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Η διαβίωση μέσα από «οριζόντιες σημασίες» μας σπρώχνουν στην εξαφάνιση των επιθυμιών μας και στην παράλληλη αντικατάσταση με τα λαμπερά, τα πομπώδη, τα φανταχτερά, τα δήθεν.

Η σημασία του μικρού, του ενδιαφέροντος ταπεινού, του σπουδαίου ελάχιστου καταβροχθίζονται από τον μετασχηματισμό τους σε εικόνες στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα για την κατάληψη των αριθμών των «like».

Η Ρόδος του λόγου και της ντομπροσύνης του χθες έχει αντικατασταθεί από τη Ρόδο, της αμφισβήτησης και της υπόνοιας. Κάθε λέξη στις παρέες γίνεται «υπόκριση» στις ορέξεις των αμφισβητιών όχι από την πλευρά της δημιουργίας αλλά από την πλευρά της κατεδάφισης και του ξεριζωμού. Όλα στο βωμό της κερδοφορίας.

Σε μια εποχή όπου ανοίγεται μπροστά μας με τις μηχανές να έρχονται να επιτελούν σειρά εργασιών, πλησιάζει το ερώτημα ποια θα είναι η νέα ταυτότητά μας. Σε αυτή την καινούργια διάσταση είμαστε υποχρεωμένοι να αντλήσουμε από τις βαθύτατες ικανότητές μας-λογική, άξιες, παράδοση- τη δράση μας στη βάση της ανθρώπινης υπόστασης στα χνάρια μιας κοινής ηθικής.

Αυτή η κοινή ηθική που μιλάει, που αξιολογεί, που ρυθμίζει και τέλος πάντων αυτή που καθορίζει την αρετή όχι με το «μέσον» αλλά με την αξιοσύνη και τη γνώση, με τον κόπο και την ευθύνη για το κοινό καλό.

Οι σημερινές κυβερνοεπιθέσεις δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού στον τομέα της ασφάλειας, ακόμη και στο χώρο του τουρισμού (βλ. καθυστερήσεις πτήσεων λόγω χακαρίσματος απειλής σχετικών δρομολογίων). Η πολυπλοκότητα των γεγονότων που γίνεται πλέον καθεστώς φτιάχνει κινδύνους, φόβο. Και δεν μας μένει άλλο παρά η κατανόηση της όποιας συνεργασίας και της συνύπαρξης έστω και με τις «μηχανές». Ο κόσμος αλλάζει και οφείλουμε και εμείς να αλλάξουμε, με αίσθημα ατομικής ευθύνης για τα παιδιά μας και όχι για την «πάρτη» μας μόνο.

Στο μικρόκοσμο που ζούμε οφείλουμε να χαρούμε με αυτά που γίνονται, που δομούνται, που ανεγείρονται και να βελτιώσουμε τη κριτική μας σκέψη απελευθερωμένοι από κομματικές παρωπίδες, εγωπάθειες, αποκούμπια και βέβαια από «σωτήρες» του τόπου.

Σωτήρες είμαστε εμείς με τη συμμετοχή μας και την παρουσία μας.

Η Ρόδος το αξίζει…

Διαβάστε ακόμη

Μανώλης Κολεζάκης: Θρύλοι και παραδόσεις των μνημείων της Ρόδου

Ηλίας Καραβόλιας: Μια εικόνα, ένας πλανήτης, ο νέος κόσμος

Κοσμάς Σφυρίου: Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων: Οι Ροδίτες και οι Δωδεκανήσιοι αξιώνουν αποτελεσματική πολιτική αποτροπής

Κυριάκος Μ. Χονδρός: Μια ματιά στο ροδιακό παρελθόν

Τι πρέπει να κάνουμε για να λυτρωθεί η χώρα από το βάρος της ακριβής ενέργειας;

Γιάννης Παρασκευάς: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ= ΜΝΗΜΕΣ και ΔΙΔΑΧΕΣ

Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Δημήτρης Προκοπίου: Η σημασία του περιβάλλοντος στον τουρισμό