Γιώργος Σακελλαρίδης: Με σεβασμό σε όλους τους καλλιτέχνες

Γιώργος Σακελλαρίδης: Με σεβασμό σε όλους τους καλλιτέχνες

Γιώργος Σακελλαρίδης: Με σεβασμό σε όλους τους καλλιτέχνες

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1429 ΦΟΡΕΣ

Γράφει o
Γιώργος Σακελλαρίδης
Μουσικοπαιδαγωγός, διευθυντής Χορωδιών δήμου Ρόδου

Οι «επώνυμοι» καλλιτέχνες που έρχονται (συνήθως) από το λεγόμενο κέντρο προς την «περιφέρεια» για εκδηλώσεις, αρκετές φορές προσφέρουν στο κοινό ποιοτική δουλειά. Θεατές – ακροατές συνωστίζονται για να απολαύσουν τα καλλιτεχνικά τους δρώμενα. Η καλλιτεχνική, αισθητική, παιδαγωγική και συναισθηματική «προσφορά» αυτών των «έντιμων» και ικανών καλλιτεχνών που περιοδεύουν είναι αναμφισβήτητα μεγάλη και απολύτως επιθυμητή.


(Δεν θα αναφερθούμε σε περιπτώσεις καλλιτεχνών και καλλιτεχνικών ομάδων που απαξιώνουν και τους εαυτούς τους και τους θεατές- ακροατές τους). Από την άλλη πλευρά έχουμε τους ανθρώπους κάθε μορφής τέχνης που ζουν και δραστηριοποιούνται σε κάθε πόλη, (ή και χωριό), στην περιφέρεια. Συνήθως αυτούς τους «εργάτες» της τέχνης που παιδαγωγούν άτομα κάθε ηλικίας, οι τοπικές κοινωνίες τους θεωρούν δεδομένους και τους «τοποθετούν» – οι περισσότεροι- σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τους από το «κέντρο» ερχόμενους καλλιτέχνες.


Οι δεύτεροι έχουν πάνω τους τα «φώτα». Οι πρώτοι, οι τοπικοί καλλιτέχνες, φέρουν το βάρος της ευθύνης του καθημερινού καλλιτεχνικού και παιδαγωγικού «μπολιάσματος» παιδιών και ενηλίκων.
Οι δάσκαλοι της τέχνης ενός μικρότερου τόπου είναι επιφορτισμένοι με την ίδια ευθύνη, αν όχι και με μεγαλύτερη, με εκείνη των καλλιτεχνών που περιστασιακά «ξεδιπλώνουν» το έργο τους στον τόπο που επισκέπτονται.


Επομένως, ο πολιτισμός ενός περιφερειακού τόπου οφείλει τα μέγιστα πρωτίστως, στο έργο και την αγάπη για τον άνθρωπο και την τέχνη, των καλλιτεχνών – πολιτών που ζουν και δραστηριοποιούνται εκεί.
Ο σεβασμός, η αναγνώριση, η εκτίμηση προς όλους τους καλλιτέχνες, είτε δρουν περιστασιακά είτε μόνιμα σε ένα τόπο, πρέπει να είναι -τουλάχιστον- του ίδιου μεγέθους.


Η πολιτιστική «άνθιση» λοιπόν ενός μικρότερου τόπου οφείλεται πρωτίστως στους «δικού» του καλλιτέχνες (τους ανθρώπους της καθημερινότητας ) και δευτερευόντως στους υπόλοιπους αξιόλογους ή και σπουδαίους «επισκέπτες» καλλιτέχνες ή καλλιτεχνικές ομάδες. Αν και όλοι έχουν να βάλουν ένα «λιθαράκι» κάποιοι ίσως βάζουν διαχρονικά και ουσιαστικά «λιθαράκια» σε σχέση με μια τέχνη που δεν τέρπει μόνο άλλα και παιδαγωγεί και «θεραπεύει». Εν πάση περιπτώσει καθένας, καθεμιά δικαιούται και πρέπει να έχει άποψη πάνω στο θέμα που διαπραγματευόμαστε σήμερα εδώ. 

Διαβάστε ακόμη

Αργύρης Αργυριάδης: Οι μαθητές σε τάξη, η κοινωνία σε αταξία

Κοσμάς Σφυρίου: Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και η ανάγκη εθνικής στρατηγικής μακράς πνοής

Εμμανουήλ Ν. Κολεζάκης: Ρόδος και άυλη πολιτιστική κληρονομιά: χοροί και τραγούδια

Ηλίας Καραβόλιας: «Χαμένοι» στις συντεταγμένες της εσωτερικής μας (α)συμφωνίας

Σωτήρης Ντάλης: Μια αισιόδοξη Κυριακή

Χρ. Γιαννούτσος: Δεν υπάρχει νησιωτική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική στεγαστική πολιτική και τηλεϊατρική

Κώστας Φάλαγγας: Ανάλυση δεδομένων στα ξενοδοχεία: όταν οι αριθμοί γίνονται στρατηγική

Θανάσης Καραναστάσης: Η μία και η άλλη Ελλάδα