Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 77 ΦΟΡΕΣ

Του Ηλία Καραβόλια

«Το χρήμα στον λαιμό σας» λέει ένα σύνθημα στα Εξάρχεια. Φαίνεται όμως ότι το άτιμο, λίγους λαιμούς τυλίγει τελικά.

Μόλις δέκα όμιλοι σηκώνουν τις καταθέσεις των Ελλήνων (μεγάλων και μικρομεσαίων) ως δανεική ρευστότητα για τις μπίζνες τους, είπε ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ (και αυτό εμείς το λέμε πιστωτική επέκταση).

Μας πήρανε χαμπάρι μέχρι και οι μονεταριστές τραπεζίτες στη Φρανκφούρτη που υποτίθεται ότι εποπτεύουν (όχι ρυθμίζουν, έχει διαφορά) την παραγωγική κυκλοφορία του ευρωπαϊκού τραπεζικού χρήματος.

Όμως να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι κρατικές - και δεν πρέπει να γίνουν. Και γιατί δεν πρέπει;

Πρώτον, είμαστε ακόμα σε καπιταλιστικό καθεστώς (δεν μας κατέκτησε η Κίνα, εξ όσων γνωρίζουμε, δυστυχώς ή ευτυχώς).

Δεύτερον, γιατί όσα δήθεν άριστα βιογραφικά και αν μανατζάρουν δημόσιες τράπεζες, οι όποιες διορισμένες αυτές κρατικές διοικήσεις θα κάνουν τελικά ό,τι έκαναν και εκείνες τα πρώτα 15-20 χρόνια της μεταπολίτευσης: έδιναν δάνεια εκεί που ήθελαν, παρέχοντας εξουσία και δικαιοδοσία χορηγήσεων μέχρι και στον τραπεζικό διευθυντή της γειτονιάς που «ήξερε» τον κομματάρχη κατασκευαστή, τον μηχανικό της αντιπαροχής, τον ελεύθερο επαγγελματία που έφερνε ζεστό χρήμα από την αγορά στο τραπεζικό κατάστημα (και ψήφους στο κόμμα).

Σήμερα, το υπερχρεωμένο κόμμα της εξουσίας μπορεί να μην διοικεί τις σχεδόν ξένων συμφερόντων τράπεζες, όμως έστησε μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης μια δομική συνθήκη της αγοράς τέτοια, όπου τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια σε συγκεκριμένους κλάδους επιβιώνουν έναντι των νοικοκυραίων μικρομεσαίων.

Η υπερσυγκέντρωση των δανείων όμως - αυτή που θίγει η ΕΚΤ - σε μια χούφτα μεγάλων ομίλων, είναι όχι μόνο αποτέλεσμα της υπερσυγκέντρωσης της οικονομίας και των κλάδων παραγωγής.

Είναι και αποτέλεσμα της υπερχρέωσης ελληνικών επιχειρήσεων και μικρομεσαίων που ξεκίνησε πολύ πριν τα μνημόνια.

Με τεράστια ευθύνη και των τραπεζικών διοικήσεων και των μονοκομματικών ισχυρών κυβερνήσεων που τις χρησιμοποιούσαν (για δάνεια σε ημέτερους - μικρούς και μεγάλους).

Σήμερα, μετά τις ανακεφαλαιοποιήσεις που επιβάρυναν και όσους δεν χρωστούσαν ποτέ, κάποιοι νοικοκυραίοι διαμαρτύρονται δικαίως για τα funds, τα κόκκινα δάνεια, τη μη βιώσιμη κατάσταση των οφειλών τους.

Και κάποιοι, που εκμεταλλεύτηκαν πονηρά την υπερπιστωτική επέκταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος με την έλευση του ευρώ, νόμιζαν ότι μπορούν να φτιάξουν περιουσίες με τα δανεικά (δηλαδή με τις καταθέσεις των άλλων), αλλά πεισματικά συνεχίζουν να χρωστάνε, επαναστατούν, διαμαρτύρονται, και φυσικά δεν τους ένοιαζε αν γινόταν κούρεμα καταθέσεων στα μνημόνια (αφού δεν ήταν δικές τους - αυτοί χρέη είχαν).

Και μάλιστα μιλάνε για «αδικία», διότι δεν έχουν, λέει, δικαίωμα να εξαγοράσουν πάμφθηνα την οφειλή τους όπως τα funds.

Αλλά αναρωτιέται κανείς: αφού έχουν λεφτά να αγοράσουν π.χ. στο 20% το δάνειό τους, γιατί δεν πλήρωναν τόσα χρόνια (έστω τώρα που υποτίθεται ότι βρήκαν τα λεφτά) ένα μέρος των καθυστερούμενων δόσεών τους;

Κατά βάθος, θέλουν να μην πληρώσουν ποτέ, ονειρεύονται σεισάχθεια και κουρέματα μεγάλα, ενώ θα χρησιμοποιήσουν και το σημερινό δημοσίευμα λέγοντας «ιδού πού πάνε τα δάνεια, σε 10 ομίλους, και γι' αυτό δεν μπορούμε να δανειστούμε και εμείς ως μικρομεσαίοι».

Αλλά κύριοι, δεν είναι έτσι: για κάθε έναν μικρομεσαίο που μπορούσε έστω και μερικώς να πληρώνει (ή μπορεί πλέον να ρυθμίσει αλλά δεν το κάνει περιμένοντας γενική λύση), ένας άλλος που μπορεί και πρέπει να δανειστεί, γιατί έχει καταθέσεις, τζίρους και δεν έχει χρέη, πολύ απλά δεν δανείζεται εύκολα.

Και τελικά, καταλήξαμε στο να δανειστούν όσοι λίγοι έστησαν ως χορηγοί ισχυρές σχέσεις με την εξουσία, με τις κοινοτικές ροές, με το ξεκοκκάλισμα του Ταμείου Ανάκαμψης, δηλαδή οι δέκα αυτοί όμιλοι.

Διότι αν είσαι μέτοχος των ελληνικών τραπεζών όπως η Fairfax, ο Paulson και άλλοι 5-6 ξένοι θεσμικοί, μπορεί να σε φεσώσουν π.χ. 2-3 όμιλοι, αλλά θα τους πάρεις μετοχές, θα τους κατασχέσεις συμβόλαια, τζίρους και projects (ή θα τους κρατάς ζωντανούς μέχρι να σε ξεπληρώσουν).

Τους εκατοντάδες και χιλιάδες νεοέλληνες μικρομεσαίους (ήδη χρεωμένοι με κόκκινα δάνεια πολλοί εξ αυτών), αν τους δανείσεις για βίλες και Airbnb ή καφετέριες, εστιατόρια και start-ups φαντασιώσεων, και τύχει να σε χρεώσουν, τι ακριβώς θα τους πάρεις πίσω;

Αυτή είναι η οδυνηρή πραγματικότητα. Η κυβέρνηση μπορούσε, χωρίς να κρατικοποιήσει τις τράπεζες, να εθνικοποιήσει το Ταμείο Ανάκαμψης και να μοιράσει λεφτά σε φερέγγυους - και μόνο - χιλιάδες μικρομεσαίους, ως εγγύηση για προσεκτικό και βιώσιμο τραπεζικό δανεισμό.

Τώρα, όσοι μιλούν για αφελληνισμό των τραπεζών (με 6-7 δισ., θυμίζω, κατέληξε μεγάλο μέρος τους το 2016 σε 8-10 ξένους θεσμικούς), όσοι πιστεύουν στον «κοινωνικό ρόλο» των τραπεζών για ένα «νέο παραγωγικό μοντέλο», ας ακούσουν το τραγούδι του Βασίλη («Χαιρετίσματα στην εξουσία») για να παρηγορηθούν μέχρι τη σεισάχθεια εποχή.

Και ας καταλάβουν ότι η παλιά «πολιτική» δεν μπορεί να νικήσει τη νέα οικονομία, και κυρίως ας κατανοήσουν ότι ένας μικρός μεταπρατικός και υπερχρεωμένος λαός (όπου ένα μέρος του επιμένει να καλοπερνά ενώ χρωστά) δεν μπορεί να νικήσει τον καπιταλισμό: ειδικά τον διεθνή τραπεζικό καπιταλισμό, σε αυτόν ανήκουμε αν δεν το ξέρουμε.

Πάνω να χτυπιούνται, κάτω να χτυπιούνται, ας το χωνέψουν μερικοί: οι ιδιωτικές τράπεζες είναι νόμιμοι σαράφηδες που τις ευνοούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις να καναλιζάρουν το χρήμα σε μεγάλους χορηγούς τους.

Και ο ξένος τραπεζίτης, που ήλθε και πήρε μετοχές εδώ, προτιμά πάντα να έχει ένα-δύο μεγάλους μπαταξήδες στο χαρτοφυλάκιό του, και όχι τους κουτοπόνηρους της αντιπαροχής, του μικρομάγαζου ή του οικογενειακού real estate...

Διαβάστε ακόμη

Δημήτρης Προκοπίου: Η σημασία του περιβάλλοντος στον τουρισμό

Κώστας Φάλαγγας: Οι «αθόρυβοι» δείκτες: τα KPIs που ξεχωρίζουν την ώριμη ξενοδοχειακή διοίκηση

Χρήστος Γιαννούτσος: Να συσταθεί υπουργείο «Made in Greece» για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

Αγαπητός Ξάνθης: Λίγες σκέψεις από τα συμπεράσματα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα νησιά μας

Θάνος Ζέλκας: Τα ιδανικά στον καθρέφτη του χρόνου

Γιάννης Σαμαρτζής: Το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών ως διαχρονικός «καθρέφτης» της Ελληνικής Οικονομίας

Μανώλης Κολεζάκης: Το μεταναστευτικό πρόβλημα στη Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα

Τίτος Κάββαλος_Εκτός Σχεδίου Δόμηση: ΠαραμυθιάΣτΕ, μας…