Μ. Καρίκη: Ακολουθώντας μια «στεγνή» ρουτίνα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Είναι θεμιτό και βοηθητικό, θα έλεγε κανείς, να υπάρχει ένα στοιχειώδες πρόγραμμα στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Τόσο ώστε να μη χαώνεται και να μπορεί να «χωρέσει» χρονικά στην καθημερινότητά του και αυτά που «πρέπει» και αυτά που «επιθυμεί».

Οι ισορροπίες δεν είναι πάντα εύκολες. Θα υπάρχουν φορές που θα καταφέρει να τα ισοσταθμίσει, αλλά και φορές που θα αποτύχει. Αυτό, ωστόσο, είναι σύνηθες, γιατί κάθε περίοδος είναι διαφορετική και μοναδική ανάλογα με τα γεγονότα, τις συνθήκες και τα απρόοπτα που προκύπτουν. Τι συμβαίνει, όμως, όταν σταδιακά η ρουτίνα αποτελείται από όλο και περισσότερες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες και καθήκοντα; Αναγνωρίζει, άραγε, ο άνθρωπος έγκαιρα ότι έχει χάσει τον έλεγχο και ότι απλώς ακολουθεί μηχανικά μια «μπουκωμένη» ρουτίνα; Αναγνωρίζει ότι παραμελεί βαθιές ψυχικές ανάγκες και επιθυμίες και αυτό θα του «στοιχίσει» κάπου παρακάτω;

Σε έναν κόσμο που λειτουργεί με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς και που σου φορτώνει ολοένα και περισσότερους ρόλους, νιώθεις ότι σιγά σιγά βαραίνεις, αλλοτριώνεσαι, εγκλωβίζεσαι και ασφυκτιάς. Προσπαθείς να τα προλάβεις όλα, αλλά και πάλι κάτι μένει πίσω. Δίνεις προτεραιότητα κάπου, αλλά και πάλι νιώθεις ότι έχεις παραμελήσει άλλα εξίσου σημαντικά. Αναρωτιέσαι αν είσαι μόνο εσύ έτσι ή το αισθάνονται κι άλλοι. Όχι, δεν είσαι ο μόνος ή η μόνη. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να μην είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή που ζουν, έτσι όπως την ζουν. Εντοπίζουν, αργά ή γρήγορα, ότι κάτι κάνουν λάθος. Άλλα ονειρεύονταν, άλλα κάνουν. Άλλα πράγματα τους έχουν λείψει, σε άλλα εστιάζουν. Το κενό μέσα τους μεγαλώνει και δεν ξέρουν το γιατί.

Ενώ, τυπικά, κάνουν αυτά που προστάζει η κοινωνία...
Η ανθρώπινη οντότητά μας δεν απαρτίζεται μόνο από ένα σώμα και μια λογική. Είμαστε πολλά περισσότερα από αυτό. Είμαστε σκέψεις, συναισθήματα, ένστικτα, ανάγκες, όνειρα, επιθυμίες. Είμαστε το συνειδητό μας και το υποσυνείδητό μας. Είμαστε το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον μας. Είμαστε οι εμπειρίες και οι άνθρωποι που έχουν περάσει από τη ζωή μας. Είμαστε τα ταλέντα και οι ικανότητές μας. Είμαστε ένας εαυτός με πνευματικές και υπαρξιακές ανησυχίες. Πώς, λοιπόν, θα περιοριστεί όλο αυτό σε μια αυτοματοποιημένη και άκαμπτη ρουτίνα; Και για πόσο μπορεί ένας ψυχισμός να αρκεστεί σε αυτό, όταν «διψάει» για κάτι πολύ μεγαλύτερο;

Αργά ή γρήγορα στη ζωή μας θα προκύψουν κομβικά διλήμματα, όσο κι αν θέλουμε να τα αποφύγουμε ή να τα αναβάλλουμε: να μείνω ή να φύγω; Να προσπαθήσω κι άλλο ή να παραιτηθώ; Να ακολουθήσω αυτό που έχτισα ή να το ανατρέψω όλο, γιατί δεν με εκφράζει πια; Να τολμήσω να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω ή να αρκεστώ στο οικείο και το ασφαλές; Να διεκδικήσω αυτό που τόσο ποθώ ή να φοβηθώ μήπως «φάω τα μούτρα μου»; Να συμβιβαστώ με όλα όσα έχω γύρω μου ή να ρισκάρω και να ακούσω αυτό που μου λέει ο βαθύτερος εαυτός μου, ο οποίος έχει κουραστεί να καταπιέζεται και να φιμώνεται;

Δεν υπάρχουν οδηγίες, ούτε εγγυήσεις. Ο δρόμος του καθενός μας θα τα εμπεριέχει τα παραπάνω διλήμματα. Πρόκειται για μια εσωτερική πάλη κάθε φορά. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι πόσο κοντά είσαι ή πόσο απομακρύνεσαι από τον αληθινό, αυθεντικό εαυτό σου. Λάθος επιλογές και λάθος αποφάσεις θα γίνουν αναπόφευκτα. Το ζήτημα είναι τι μαθαίνουμε μέσα από κάθε λάθος και πώς αυτό το αποκωδικοποιούμε για να βελτιώσουμε την ποιότητα της ζωής μας.

Η στεγνή ρουτίνα, λοιπόν, δεν είναι καλό σημάδι. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μιας ζωής με πληρότητα και ουσία. Θα υπάρχει, φυσικά, σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν θα πρέπει να κυριαρχεί ως μοντέλο διαβίωσης. Το πρόγραμμα είναι απαραίτητο, γιατί σε βοηθάει να συμπεριλαμβάνεις πολλά και να διεκπεραιώνεις μεθοδικά τους στόχους σου, αλλά χρειάζεται προσοχή να μην επισκιάσει τα υπόλοιπα εξίσου σημαντικά για σένα πράγματα. Να μην προγραμματίζεις μόνο, αλλά και να ζεις. Να νιώθεις παρών, ζωντανός και να απολαμβάνεις τις στιγμές με τον εαυτό σου και τους άλλους.

Να ακούς την εσωτερική φωνή σου, που είναι η επικοινωνία με όλο το ψυχικό υλικό που έχεις μέσα σου. Να μην αφήνεις πίσω όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις γεμάτος, πλήρης και ελεύθερος. Γιατί, αλλιώς, θα μαζευτούν πολλά παράπονα, απωθημένα, ανεκπλήρωτα όνειρα και επιθυμίες που θα σε φθείρουν και θα σε κάνουν να νιώθεις σχεδόν μόνιμα ψυχικά εξαντλημένος...