Το «ημερολόγιο ταξιδίου» δύο Ροδιτών ως το Base Camp του Έβερεστ (ΦΩΤΟ&ΒΙΝΤΕΟ)

Rodiaki NewsRoom

Ο Μάριος Πετρόπουλος και ο Τάσος Τατάκης τόλμησαν ό,τι οι άλλοι φοβούνται να ονειρευτούν...

Το υψόμετρο γοητεύει εκατομμύρια ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο. Η κατάκτηση μιας κορυφής συνοδεύεται από την αίσθηση πως, εκεί ψηλά, ο καθένας μας γίνεται σχεδόν αμελητέος μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Αυτή η εμπειρία οδηγεί σε ταξίδια πέρα από όρια – γεωγραφικά, φυσικά και φαντασιακά.

Τα Ιμαλάια και το Έβερεστ αποτελούν το απόλυτο όνειρο για κάθε ορειβάτη. Μα πόσο εφικτό είναι αυτό το όνειρο για τον "άνθρωπο της διπλανής πόρτας"; Μπορεί κανείς πραγματικά να φτάσει εκεί;

Για όσους δεν γνωρίζουν, η προσέγγιση της κορυφής των 8.848μ. δεν είναι ούτε απλή ούτε άμεση. Χρειάζεται χρόνος, πειθαρχία και σωματική προετοιμασία για να προσαρμοστεί ο οργανισμός στο οξυγόνο που μειώνεται δραματικά σε μεγάλα υψόμετρα. Δεν είναι λίγες οι αποστολές που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το ταξίδι – και, δυστυχώς, κάποιες δεν επέστρεψαν ποτέ.

Το Kala Patthar, στα 5.644μ., είναι ένα από τα πιο δημοφιλή σημεία θέασης του Έβερεστ και μια ιδανική "πρώτη επαφή" με την περιοχή. Για τον Μάριο Πετρόπουλο και τον Τάσο Τατάκη, δύο Ροδίτες με αγάπη για το βουνό, αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα.

Το βίντεο του Μάριου Πετρόπουλου όταν η αποστολή έφτασε στο Base Camp 

Συναντήσαμε τον Μάριο Πετρόπουλο στα γραφεία της ΡΟΔΙΑΚΗΣ για περίπου 40 λεπτά. Αρκετός χρόνος για να μας μεταφέρει στο κλίμα του ταξιδιού του και να περιγράψει πώς κατάφερε να ολοκληρώσει τη διαδρομή χωρίς προβλήματα υγείας – ένα επίτευγμα που ενισχύει την προοπτική για επόμενες αποστολές, ίσως ακόμα πιο ψηλά, στα σύνορα Νεπάλ – Κίνας.

Ο Μάριος είναι 29 ετών, κατάγεται από τις Φάνες και ταξίδεψε στις 17 Απριλίου στο Νεπάλ, ως μέλος αποστολής υπό την καθοδήγηση του Μάριου Γιαννάκου και του Σταυρου Ξύτσα. Ο Μάριος Γιαννάκου έχει κατακτήσει την κορυφή του Έβερεστ το 2023 και εμπνέει συνεχώς νέους ανθρώπους να ξεπεράσουν τα όριά τους.

Η σχέση του Μάριου Πετρόπουλου με το βουνό ξεκίνησε από μικρή ηλικία, μέσα από την επαφή του με τη φύση λόγω του πατέρα του, που είναι κυνηγός. Έτσι γνώρισε από νωρίς τις άγριες και όμορφες πλευρές της ροδίτικης υπαίθρου.

Σήμερα, η περιπλάνηση στα βουνά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Η αποστολή στο Kala Patthar και το Base Camp του Έβερεστ, η προσγείωση στο επικίνδυνο αεροδρόμιο της Λούκλα και η πεζοπορία μέσα στα Ιμαλάια, αποτελούν για τον ίδιο μια εμπειρία ζωής.

ΦΩΤΟ: Ο Μάριος Πετρόπουλος μ' έναν από του σέρπα οδηγούς του Έβερεστ 

*Έτσι, μάς περιγράφει ο ίδιος τη σημαντική εμπειρία του, καταγεγραμμένη σ’ ένα ξεχωριστό «ημερολόγιο» ταξιδίου που δεν πρόκειται να σκονιστεί ποτέ κιτρινισμένο στο επάνω ράφι μιας βιβλιοθήκης του.

Αυτό το «ημερολόγιο» μάς …δάνεισε για λίγο στη ΡΟΔΙΑΚΗ και ιδού οι «σημειώσεις» του:

Το ταξίδι ξεκινά

"Φτάσαμε στην πρωτεύουσα του Νεπάλ, το Κατμαντού, στις 17 Απριλίου. Εκεί οργανώθηκε η αποστολή μας. Αφού τακτοποιήσαμε τις αποσκευές και ετοιμαστήκαμε για την αναχώρηση προς τα Ιμαλάια, επιβιβαστήκαμε σε οχήματα και ξεκινήσαμε ένα μακρύ, πεντάωρο οδικό ταξίδι.

Ήταν ήδη ημέρωμα όταν φτάσαμε σε μια μικρή απομονωμένη περιοχή, απ’ όπου θα παίρναμε την πτήση προς το Λούκλα — τον κόμβο για όσους επιθυμούν να προσεγγίσουν το Base Camp του Έβερεστ.

Προσγείωση στη Λούκλα: η πύλη προς το Έβερεστ

Η πτήση από το σημείο αναχώρησης μέχρι τη Λούκλα είναι σύντομη, αλλά εξαιρετικά έντονη. Το αεροδρόμιο της Λούκλα θεωρείται το πιο επικίνδυνο στον κόσμο, λόγω του κοντού και επικλινή διαδρόμου προσγείωσης, που βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω σε γκρεμό. Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία της προσγείωσης εκεί ήταν μοναδική και τοπίο που αντικρίσαμε μας έκοψε την ανάσα.

Από εκεί, ξεκινάει η πραγματική αποστολή. Δεν υπάρχουν δρόμοι ή μηχανοκίνητα μέσα – μόνο μονοπάτια. Ό,τι υπάρχει στο μονοπάτι προς το Base Camp, από οικοδομικά υλικά μέχρι τρόφιμα, έχει μεταφερθεί είτε με ελικόπτερα είτε στις πλάτες των Σέρπα, των θρυλικών ντόπιων αχθοφόρων και οδηγών.

Ένα βίντεο με εικόνες σαν από... άλλη διάσταση στα Ιμαλάια 

Ο πρώτος στόχος: Το Everest Base Camp (5.364μ.)

Η διαδρομή μέχρι το Base Camp κράτησε 9 ημέρες, και κάθε μέρα μας έφερνε όλο και πιο κοντά στον τελικό στόχο — με το οξυγόνο να μειώνεται, την καρδιά να δουλεύει πιο δυνατά και το βλέμμα να γεμίζει από εικόνες που μένουν χαραγμένες για μια ζωή.

Ημέρα 1 – Από το Λούκλα (2.610μ.) στο Phakding (2.860μ.)

Μετά την εντυπωσιακή προσγείωση στο αεροδρόμιο της Λούκλα, ξεκινήσαμε με μια σύντομη πεζοπορία 3-4 ωρών προς το χωριό Phakding, δίπλα στον ποταμό Dudh Koshi. Σκοπός της πρώτης μέρας: ήπια προσαρμογή.

Ημέρα 2 – Phakding προς Namche Bazaar (3.440μ.)

Η πρώτη απαιτητική ανάβαση. Περάσαμε από κρεμαστές γέφυρες και μπαίναμε σιγά-σιγά στην καρδιά των Ιμαλαΐων. Φτάνοντας στο Namche Bazaar, την "πρωτεύουσα των Σέρπα", νιώσαμε ότι μπήκαμε πραγματικά σε άλλο κόσμο.

ΦΩΤΟ: Ο Μάριος Πετρόπουλος με φόντο το Έβερεστ

Ημέρα 3 – Ημέρα εγκλιματισμου στο Namche Bazaar

Μείναμε μια μέρα στο Namche Bazaar για να δώσουμε στον οργανισμό μας χρόνο να προσαρμοστεί στο υψόμετρο. Το πρωί κάναμε μια ελαφριά πεζοπορία προς το Everest View Point (3.880μ.), από όπου αντικρίσαμε για πρώτη φορά την κορυφή του Έβερεστ.

Ήταν μια μαγική στιγμή — η θρυλική κορυφή του κόσμου στεκόταν επιβλητική μπροστά μας, σαν να μας καλούσε πιο κοντά.

Για πολλούς από εμάς, αυτή ήταν η πρώτη πραγματική επαφή με το όνειρο που λέγεται Έβερεστ.

Ημέρα 4 – Namche Bazaar προς Tengboche (3.870μ.)

Ανεβοκατεβήκαμε μέσα από μονοπάτια που διέσχιζαν δάση με μαύρη πεύκη και ροδόδεντρα. Φτάσαμε στο Tengboche, ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της διαδρομής, όπου επισκεφθήκαμε το φημισμένο βουδιστικό μοναστήρι, με φόντο το Ama Dablam — μία από τις πιο εντυπωσιακές και εμβληματικές κορυφές των Ιμαλαΐων. Εκεί είχαμε τη μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια βουδιστική τελετή αφιερωμένη στους ορειβάτες, ένα συγκινητικό αφιέρωμα σε όλους όσοι επιχειρούν το δύσκολο αυτό ταξίδι προς την κορυφή.

Ημέρα 5 – Tengboche προς Dingboche (4.410μ.)

Ο αέρας γινόταν αισθητά πιο λεπτός. Το τοπίο πιο αραιοκατοικημένο, πιο ωμό. Φτάσαμε στο Dingboche, όπου αρχίσαμε να νιώθουμε τον ρυθμό του υψομέτρου.

Ημέρα 6 – Ημέρα εγκλιματισμού στο Dingboche

Άλλη μια απαραίτητη ημέρα για εγκλιματισμό, ώστε να προσαρμοστούμε ομαλά στο αυξανόμενο υψόμετρο. Αυτή τη μέρα πραγματοποιήσαμε μια σύντομη πεζοπορία προς το Chukhung (4.730 μ.), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4 χιλιομέτρων από το χωριό Dingboche.

Η ανάβαση στο συγκεκριμένο σημείο είναι σημαντική για την καλύτερη προσαρμογή της ομάδας, καθώς μας βοηθά να συνηθίσουμε σταδιακά το λεπτό οξυγόνο της ατμόσφαιρας. Από εκεί, είχαμε επίσης την ευκαιρία να θαυμάσουμε τη βόρεια πλευρά του Έβερεστ

ΦΩΤΟ: Μια υπέροχη φωτογραφία από το Namche Bazaar

Ημέρα 7 – Από το Dingboche στο Lobuche (4.940 μ.)

Ο επόμενος εμβληματικός σταθμός της αποστολής μας ήταν το Lobuche, σε υψόμετρο 4.940 μέτρων.

Καθώς ανηφορίζαμε προς το Lobuche, σταματήσαμε στο Μνημείο των Ορειβατών του Έβερεστ, έναν τόπο γεμάτο συγκίνηση και σεβασμό. Εκεί τελέσαμε μια σύντομη δέηση στη μνήμη του Jason Kennison, αποτίοντας φόρο τιμής σε όσους δεν κατάφεραν να επιστρέψουν.

Φτάνοντας στο χωριό Lobuche, αρχίσαμε να διακρίνουμε την μπροστινή πλευρά του Έβερεστ, ενώ μπροστά μας απλωνόταν το τελικό κομμάτι του παγετώνα Khumbu — το πιο επιβλητικό και θρυλικό τμήμα της διαδρομής προς το Base Camp.

Ημέρα 8 – Από το Lobuche στο Everest Base Camp (5.364 μ.) μέσω Gorakshep (5.164 μ.)

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί με κατεύθυνση το Gorakshep (5.164 μ.), το τελευταίο κατοικημένο σημείο πριν το Base Camp. Εκεί αφήσαμε τα σακίδιά μας και συνεχίσαμε ελαφρύτεροι προς τον μεγάλο στόχο: το Everest Base Camp στα 5.364 μέτρα.

Η συγκίνηση όταν φτάσαμε ήταν απερίγραπτη. Αν και η κορυφή του Έβερεστ δεν είναι ορατή από εκεί, η ενέργεια του χώρου, η ιστορία που κουβαλά, και το γεγονός ότι στεκόμασταν στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκινούν οι αποστολές για την κορυφή του κόσμου, μας γέμισε δέος και ταπεινότητα. Όπως μας είπε χαμογελώντας ο Μάριος Γιαννάκου, ο επικεφαλής της αποστολής: "Εδώ είναι το χωριό των τρελών."
Και ίσως να έχει δίκιο. Αν και εγώ θα έλεγα… των ονειροπόλων και των ρομαντικών.

Ημέρα 9 – Ανάβαση στο Kala Patthar (5.644 μ.)

Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς — στις 03:30 τα ξημερώματα — για την πιο απαιτητική αλλά και συγκλονιστική ανάβαση της αποστολής μας: την κορυφή Kala Patthar, στα 5.644 μέτρα.

Η θερμοκρασία εκείνη την ώρα ήταν -20°C. Από ολόκληρη την ομάδα, μόνο έξι άτομα ξεκινήσαμε αυτή την τελική προσπάθεια. Με το φως των φακών, ξεκινήσαμε τη νυχτερινή πορεία μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και την παγωνιά. Όσο πλησιάζαμε στην κορυφή, η ανάσα γινόταν δυσκολότερη, αλλά η θέα και η προσμονή μάς κρατούσαν σε εγρήγορση.

Και τότε... ήρθε η ανατολή. Ο ήλιος ξεπρόβαλε ακριβώς πίσω από την κορυφή του Έβερεστ, φωτίζοντας το πιο εμβληματικό σημείο της αποστολής μας.

Ήταν μια στιγμή μαγική. Από το Kala Patthar είδαμε καθαρά το Έβερεστ, το Lhotse, και το Nuptse, σε όλο τους το μεγαλείο. Το σημείο αυτό ήταν το υψηλότερο στο οποίο φτάσαμε κατά την αποστολή και μας πρόσφερε την πιο επιβλητική θέα της κορυφής του κόσμου. Μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Μια εικόνα που θα μείνει χαραγμένη στην ψυχή μας για πάντα."

ΦΩΤΟ: Από το αεροδρόμιο της Λούκλα. ένα από τα πιο επικίνδυνα παγκοσμίως

Η Επιστροφή – Σιωπή, κούραση και ανασυγκρότηση

"Η κατάβαση ξεκίνησε με σώματα εξαντλημένα αλλά καρδιές γεμάτες. Οι εικόνες από το Kala Patthar και το Base Camp μάς ακολουθούσαν βήμα-βήμα, σαν να θέλαμε να κρατήσουμε λίγο ακόμα από την ενέργεια εκείνου του μαγικού τόπου. Η επιστροφή δεν ήταν εύκολη. Οι συνεχείς ώρες πεζοπορίας, η εξάντληση και η έλλειψη ύπνου μάς λύγισαν σωματικά. Η διατροφή βασιζόταν κυρίως σε απλό ρύζι, πατάτες και φακές – τοπικές τροφές που δεν έδιναν πολλά σε ενέργεια, αλλά έφταναν για να συνεχίσουμε.

Οι ημέρες της επιστροφής ήταν πιο ήσυχες. Ο καθένας περπατούσε βυθισμένος στις σκέψεις του, προσπαθώντας να επεξεργαστεί την εμπειρία. Πολλές φορές κοιταζόμασταν χωρίς να χρειάζεται να πούμε τίποτα. Το κοινό μας βίωμα είχε πλάσει ένα άρρητο δέσιμο, που μόνο όποιος βρέθηκε εκεί μπορούσε να καταλάβει.

Καθώς πλησιάζαμε ξανά στο αεροδρόμιο της Λούκλα, ο κύκλος έκλεινε. Ήμασταν άλλοι άνθρωποι — πιο ήρεμοι, πιο συνειδητοποιημένοι, ίσως και πιο ταπεινοί. Είχαμε αφήσει ένα κομμάτι του εαυτού μας στο βουνό και πήραμε μαζί μας κάτι πολύ πιο σημαντικό: τη βαθιά αίσθηση ότι φτάσαμε κάπου όπου κάποτε τολμούσαμε μόνο να ονειρευτούμε."

Από την κορυφή του Ατταβύρου με …βλέμμα στα Ιμαλάια

"Ίσως ακουστεί λίγο αστείο, αλλά μέχρι πριν την αποστολή στα Ιμαλάια, το υψηλότερο σημείο που είχα βρεθεί ποτέ ήταν η Σκούρτα, στον Όλυμπο — σε μια άσκηση που κάναμε με την Εθελοντική Ομάδα Διάσωσης (Ε.Ο.Δ). Και αν μιλήσουμε καθαρά για «κορυφή», τότε η ψηλότερη κορυφή που είχα κατακτήσει ήταν ο Αττάβυρος στη Ρόδο, στα 1.216 μέτρα. Οπότε, από τη στιγμή που προσγειώθηκα στη Λούκλα, κάθε βήμα που έκανα προς τα πάνω ήταν και μια νέα προσωπική κατάκτηση.

Το είχα αυτό συνεχώς στο μυαλό μου, και το έζησα έντονα. Δεν περίμενα να φτάσω στην κορυφή για να νιώσω ότι τα κατάφερα — κάθε μέρα, κάθε υψομετρικό μέτρο, ήταν για μένα μια ξεχωριστή νίκη. Συχνά έπιανα τον εαυτό μου να του δίνει ένα μικρό «μπράβο» μετά από κάθε δύσκολο κομμάτι της διαδρομής. Γιατί για κάποιον που ξεκινά από το επίπεδο της θάλασσας, το κάθε βήμα στα Ιμαλάια είναι κάτι μεγάλο και όμορφο."

ΦΩΤΟ: Το τελευταίο σημείο του μονοπατιού στο Base Camp κι ακολουθεί αυτό του Έβερεστ

Η πιο έντονη στιγμή απ’ όλο το ταξίδι

"Ολόκληρο το ταξίδι ήταν έντονο. Εικόνες, μυρωδιές, ήχοι και συναισθήματα που δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ από το μυαλό μου. Η ανάβαση στο Kala Patthar ήταν αναμφίβολα μια κορυφαία εμπειρία. Θυμάμαι κάθε βήμα, κάθε ανάσα, κάθε συναίσθημα που μοιραστήκαμε με τα παιδιά που ανεβήκαμε μαζί.

Όμως… το πιο έντονα φορτισμένο και συγκινητικό σημείο της διαδρομής ήταν στο Everest Memorial, όταν τελέσαμε μνημόσυνη δέηση στον Jason. Από τη στιγμή που φτάσαμε εκεί, ένιωσα μια βαριά σιωπή να πέφτει μέσα μου. Συγκίνηση. Σεβασμός.

Αυτό το μέρος έχει μια ιδιαίτερη ενέργεια. Ένιωσα να γεμίζω δύναμη, θαυμάζοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που έμειναν εκεί για πάντα — για ένα όνειρο, για την αγάπη τους για το βουνό. Ήταν μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ."

Η ώθηση για τη μεγάλη απόφαση

"Αγαπάω τα βουνά και γενικά τη φύση. Το μονοπάτι για το Base Camp του Έβερεστ είναι σίγουρα κάτι που όσοι ασχολούνται με δραστηριότητες στη φύση θα ήθελαν κάποια στιγμή να ζήσουν. Από εκεί και πέρα, για μένα δεν ήταν κάτι που το είχα σχεδιάσει ή προγραμματίσει. Δεν ήταν στο πλάνο μου.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένας φίλος μού πρότεινε να το κοιτάξω και να μάθω πληροφορίες για την αποστολή. Πήρα τηλέφωνο τον Μάριο (Γιαννάκου), για να ρωτήσω λεπτομέρειες. Και πριν καν προλάβω να καλέσω πίσω τον φίλο μου, είχα ήδη κλείσει τη θέση μου. Ήταν μια απόφαση αυθόρμητη, σχεδόν αστραπιαία. Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι."

Η περίοδος «προσαρμογής» σωματικά και ψυχολογικά

"Η αλήθεια είναι ότι δεν άλλαξα τίποτα στην καθημερινότητά μου. Δεν έκανα κάποια ειδική προετοιμασία. Ούτως ή άλλως περπατάω αρκετά συχνά στα βουνά της Ρόδου, οπότε είχα ήδη μια καλή φυσική κατάσταση. Ψυχολογικά, το πήρα όπως έρχεται — με ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Ήξερα ότι θα είναι απαιτητικό, αλλά ήθελα να το ζήσω χωρίς άγχος και υπερβολικό σχεδιασμό."

ΦΩΤΟ: Ένας από τους σέρπα του Έβερεστ κουβαλά στην πλάτη του βαριές σιδερόβεργες

Η κυριαρχία του βουνού κι ο απόλυτος σεβασμός

"Δεν ένιωσα φόβο ή αμφιβολία σε κάποια στιγμή. Θεωρώ πως απλώς στάθηκα τυχερός — το βουνό δεν με έβαλε σε τέτοιες διαδικασίες. Εκεί πάνω, το βουνό κάνει κουμάντο. Εμείς απλώς ακολουθούμε, με σεβασμό."

Η αλλαγή οπτικής μετά απ’ αυτή την εμπειρία;

"Απλά... νιώθω ότι γύρισα πιο ήρεμος. Με περισσότερο σεβασμό για τα απλά πράγματα και ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε και θεωρούμε δεδομένα. Εκεί πάνω όλα είναι πιο καθαρά — όχι μόνο ο αέρας, αλλά και η σκέψη σου. Η καθημερινότητα μάς παρασέρνει, αλλά μια τέτοια εμπειρία σε επαναφέρει."

Η δυναμική μέσα στην ομάδα και οι ισχυροί δεσμοί με κάποια άτομα

"Για αυτό φρόντισαν από την αρχή ο Μάριος και ο Σταύρος. Δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης, ασφάλειας και αλληλεγγύης. Από εκεί και πέρα, κάθε μέλος της ομάδας έβαλε τη δική του πινελιά. Πιστεύω πως εκεί, στο βουνό, όλα γίνονται πιο απλά και ουσιαστικά — δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή τι κάνεις στην καθημερινότητά σου. Το βουνό είναι ο κυρίαρχος, και μπροστά του γινόμαστε όλοι ίσοι.

Ίσως γι’ αυτό και δένεσαι τόσο με τους άλλους. Γινόμαστε όλοι μια ομάδα για λίγες μέρες, με έναν κοινό στόχο. Νιώθω ευγνώμων που γνώρισα αυτά τα άτομα και που μοιραστήκαμε μαζί αυτή την εμπειρία ζωής.

Και ίσως, πιο έντονα, με τα παιδιά που ανεβήκαμε μαζί στο Kala Patthar — στις 03:30 τα ξημερώματα, με -20 βαθμούς, αγκαλιά με την ανάσα μας. Αυτή η ανάμνηση θα μας ενώνει για πάντα. Είναι μια σιωπηλή συμφωνία, ένα βλέμμα που λέει "το ζήσαμε μαζί".

Ο νέος στόχος και η επόμενη κορυφή

"Ο επόμενος στόχος δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Όπως πήγαμε βήμα-βήμα από τη Λούκλα έως το Kala Patthar, έτσι το βλέπω κι εγώ: κάθε βήμα είναι μια μικρή κατάκτηση. Για αρχή, θα ήθελα να περάσω τα 6.000 μέτρα. Είναι ένα προσωπικό όριο που θα ήθελα να ξεπεράσω.

Ερωτεύτηκα αρκετές κορυφές εκεί πάνω, αλλά η πιο όμορφη απ’ όλες ήταν η Ama Dablam — στα 6.800 μέτρα. Σίγουρα θα ήθελα κάποια στιγμή να σταθώ στην κορυφή της. Έχει κάτι το απόλυτα γοητευτικό, σχεδόν ποιητικό.

Και φυσικά, το Έβερεστ... αναμφίβολα βρίσκεται στο φόντο των σκέψεών μου. Ίσως μια μέρα — ποιος ξέρει; Μπορεί να φτάσουμε."

Η εντύπωσή σου για τους Σέρπα και ο ρόλος τους στην αποστολή

"Οι Σέρπα είναι η ψυχή του βουνού. Χωρίς αυτούς, τίποτα απ’ όσα ζήσαμε δεν θα ήταν δυνατό. Είναι άνθρωποι αθόρυβοι, ταπεινοί, με μια δύναμη σχεδόν υπεράνθρωπη — όχι μόνο σωματική, αλλά και ψυχική.

Τους χρωστάμε ένα κομμάτι από κάθε βήμα μας στο βουνό. Για εμένα, η λέξη "σεβασμός" απέκτησε άλλο νόημα χάρη στους Σέρπα. Ο Rupesh και ο Lakpa είναι δύο από τους Σέρπα που σημάδεψαν την ανάβασή μας. Ήταν πάντα εκεί, αθόρυβα, διακριτικά, αλλά με παρουσία που έδινε σιγουριά.

Καλοσύνη και μια απλότητα που σε κάνει να ντρέπεσαι για την οποιαδήποτε γκρίνια σου. Είναι οδηγοί, υποστηρικτές, φύλακες. Αν το Έβερεστ είναι το «βουνό των ονείρων», εκείνοι είναι οι ήρωες που το κρατούν ζωντανό και προσιτό για όλους εμάς."

Και το επιμύθιο αυτής της μυσταγωγικής συνάντησης…

"Θα έλεγα στον κόσμο να αφεθεί στη ροή της φύσης και στις αισθήσεις που εκείνη απλόχερα προσφέρει. Να την παρατηρεί με σεβασμό και να παραδειγματίζεται από τη σοφία και την απλότητά της.

Να μην φοβάται να δοκιμάσει, να κάνει το πρώτο βήμα προς τους στόχους του, ακόμη κι αν δεν είναι σίγουρος πού θα τον οδηγήσει. Ίσως να μην πετύχουν όλα — και τι έγινε; Το ταξίδι αξίζει από μόνο του. Κάθε βήμα είναι κέρδος, κάθε εμπειρία δώρο. Το πιο σημαντικό είναι να ζούμε, να νιώθουμε και να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε."