Ανδρέας Δεμάτης: «Δοξάζω τον Θεό για δύο λόγους. Ο ένας που με έφερε στη Ρόδο κι ο δεύτερος που γνώρισα τη σύζυγο της ζωής μου»

Μιχάλης Μαστής

Ο… καβγάς στα βασιλικά ανάκτορα με τον διάδοχο Κωνσταντίνο για μια αληθινή μπάλα

Μια ζωή γεμάτη δουλειά, δυσκολίες, δυνατές αναμνήσεις αλλά και δύο μεγάλες «ευλογίες», όπως ο ίδιος τις χαρακτηρίζει, ξεδίπλωσε στη «Ροδιακή» ο συνταξιούχος σιδηρουργός Ανδρέας Δεμάτης, ο οποίος έφθασε στη Ρόδο το 1966 και τελικά έμελλε να ριζώσει για πάντα στο νησί.

«Δοξάζω τον Θεό που με έφερε σ’ αυτό το νησί και που μπήκε αυτή η γυναίκα στη ζωή μου», λέει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στη σύζυγό του, με την οποία συμπορεύονται εδώ και 57 χρόνια.

Ο Ανδρέας Δεμάτης έφθασε στη Ρόδο το 1966, ημέρα Παρασκευή, με το πλοίο «Κανάρης», προκειμένου να υπηρετήσει στο Λιμεναρχείο. Όπως αφηγείται, η πρώτη κιόλας βραδιά στο νησί αποδείχθηκε καθοριστική για ολόκληρη τη ζωή του.

Βγήκε μόνος του για μια πρώτη βόλτα στην Παλιά Πόλη και κοντά στο σιντριβάνι γνώρισε τη γυναίκα που λίγο αργότερα θα γινόταν η σύζυγός του. Ήταν Ροδίτισσα και μόλις είχε επιστρέψει από την Ιταλία. Η γνωριμία εκείνης της βραδιάς εξελίχθηκε σε μια σχέση ζωής.

Μετά την απόλυσή του από τη στρατιωτική του θητεία το 1968, παντρεύτηκαν το 1969 και ξεκίνησαν μαζί, όπως τονίζει, «από το μηδέν».

«Δεν βρήκα τίποτα ούτε από τους δικούς μου ούτε από τους δικούς της. Μας έδωσαν τις ευχές τους και ξεκινήσαμε», αναφέρει στη συνέντευξή του, μιλώντας με συγκίνηση για τη γυναίκα που, όπως λέει, στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια στο πλευρό του.

Η Ρόδος για τον ίδιο δεν υπήρξε απλώς ο τόπος στον οποίο έτυχε να βρεθεί για τη θητεία του. Έγινε η πατρίδα που επέλεξε, ο τόπος στον οποίο δημιούργησε οικογένεια και επαγγελματική πορεία.

«Η Ρόδος είναι διαμάντι», υπογραμμίζει, εκφράζοντας παράλληλα την αγάπη αλλά και την αγωνία του για τη σημερινή εικόνα του νησιού.

Ο Ανδρέας Δεμάτης είναι παραδοσιακός σιδηρουργός. Μπήκε στη δουλειά μόλις οκτώ ετών, όταν η μητέρα του τον πήγε σε έναν παλιό τεχνίτη στον Πειραιά για να μάθει την τέχνη. Μάλιστα, όπως θυμάται, η ίδια πλήρωνε τέσσερις δραχμές την εβδομάδα προκειμένου να μαθητεύσει.

Στα 15 του χρόνια κατασκεύασε την πρώτη του πόρτα και έκτοτε το σίδερο έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Στη Ρόδο εργάστηκε αρχικά ως λιμενεργάτης και στη συνέχεια ακολούθησε τον δρόμο της τέχνης που γνώριζε από παιδί, δημιουργώντας αργότερα το δικό του εργαστήριο.

Ο καυγάς όταν ήταν 8 ετών με τον διάδοχο του θρόνου

Ανάμεσα, ωστόσο, στις πολλές ιστορίες που κουβαλά από μια ολόκληρη ζωή, υπάρχει και μία που ξεχωρίζει. Ένα περιστατικό από τα παιδικά του χρόνια, όταν βρέθηκε στα βασιλικά ανάκτορα και, όπως αφηγείται, διαπληκτίστηκε με τον τότε πρίγκιπα Κωνσταντίνο, τον μετέπειτα βασιλιά της Ελλάδας.

Ήταν μόλις οκτώ ή εννέα ετών. Η μητέρα του, προσπαθώντας να εξασφαλίσει βοήθεια για την οικογένειά της μετά τον θάνατο συγγενικού τους προσώπου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, είχε απευθυνθεί με επιστολή στη βασίλισσα Φρειδερίκη και κλήθηκε στα Ανάκτορα.

Πήρε μαζί της τον μικρό Ανδρέα. Εκεί, στην αυλή, το παιδί αντίκρισε κάτι που μέχρι τότε δεν είχε ξαναδεί στη ζωή του: μια πραγματική μπάλα.

Μέχρι εκείνη την ημέρα, όπως διηγείται, τα παιδιά της γειτονιάς έφτιαχναν μπάλες από πανιά και χαρτιά. Όταν λοιπόν η κανονική μπάλα κύλησε προς τα πόδια του, την πήρε στα χέρια του και άρχισε να την κοιτάζει με θαυμασμό.

«Την έφερα στο πρόσωπό μου και τη χάζευα», θυμάται.

Τότε ένα άλλο παιδί, περίπου στην ηλικία του, τού ζήτησε να του επιστρέψει την μπάλα. Ο μικρός Ανδρέας τού ζήτησε να τον αφήσει να τη χαρεί για λίγο ακόμη, επειδή δεν είχε ξαναδεί ποτέ πραγματική μπάλα.

Σύμφωνα με την αφήγησή του, ακολούθησε ένταση μεταξύ των δύο παιδιών και ο Ανδρέας αντέδρασε, χωρίς να γνωρίζει ποιος βρισκόταν απέναντί του.

Λίγο αργότερα έμαθε ότι το παιδί με το οποίο είχε διαπληκτιστεί ήταν ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος.

Η ιστορία πήρε ακόμη πιο απρόσμενη τροπή όταν η μητέρα του, ακούγοντας τη φασαρία, κατέβηκε για να δει τι είχε συμβεί. Όταν της είπαν πως ο γιος της είχε χτυπήσει τον πρίγκιπα, εκείνη, όπως θυμάται σήμερα ο κ. Δεμάτης, αντέδρασε αυθόρμητα λέγοντας ουσιαστικά πως «παιδιά είναι», υπερασπιζόμενη τον γιο της. «Πού να το ξέρει το παιδί μου ότι ήταν ο πρίγκιπας; Το γράφει στο κούτελό του μήπως; Κι εμένα πρίγκιπας είναι το παιδί μου» – είπε η μητέρα του στους στρατιωτικούς που ακόμα τον κρατούσαν απομονωμένο. Μια παιδική σύγκρουση για μια μπάλα που, δεκαετίες αργότερα, παραμένει μία από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις του.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια διαδρομή πολλών δεκαετιών, ο Ανδρέας Δεμάτης δεν στέκεται τόσο στις δυσκολίες και στις περιπέτειες που πέρασε, όσο στους ανθρώπους και στις στιγμές που καθόρισαν τη ζωή του. Και πάνω απ’ όλα, στη Ρόδο που έγινε ο τόπος του και στη γυναίκα που γνώρισε σχεδόν αμέσως μόλις πάτησε στο νησί, με την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα να μοιράζεται τη ζωή του.