O Μιχάλης Καρποδίνης από τη Ρόδο που κήρυξε τον πόλεμο στους… λαγοκέφαλους

Βαρβάρα Μπογδάνου

Iδρυτής της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας SEA SAFE GREECE MARINE ACTION και ερευνητής πεδίου για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος παρουσιάζει τη διάσταση του προβλήματος και αναφέρεται στις δράσεις για την αντιμετώπισή του

Κάποτε η θάλασσα ήταν ένας «τόπος» αφθονίας. Ένα δίχτυ γεμάτο ψάρια, ένας βυθός γεμάτος ζωή, μια καθημερινότητα δεμένη με τον ρυθμό της φύσης.

Σήμερα, όμως, οι άνθρωποι που ζουν κοντά της και εξαρτώνται από αυτήν βλέπουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Ο λαγοκέφαλος έχει γίνει ένας ανεπιθύμητος πρωταγωνιστής στις ελληνικές θάλασσες, ένα σύμβολο της περιβαλλοντικής αλλαγής που συντελείται μπροστά στα μάτια μας και μια διαρκής απειλή για την αλιεία και τη θαλάσσια ισορροπία.

Υπάρχουν, ωστόσο, άνθρωποι που δεν επιλέγουν να συμβιβαστούν με την εικόνα μιας θάλασσας που αλλάζει και φτωχαίνει. Ο Μιχάλης Καρποδίνης είναι ένας από αυτούς. Από τη Ρόδο, με όπλο την αγάπη του για τη θάλασσα, την εμπειρία του ψαρά και την επιμονή ενός ανθρώπου που αρνείται να παρακολουθεί αμέτοχος, ξεκίνησε μια προσπάθεια που ξεπέρασε τα όρια μιας προσωπικής πρωτοβουλίας. Σήμερα, μέσα από τη SEA SAFE GREECE, αναζητά τρόπους να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με έρευνα, συνεργασίες, νέες τεχνολογίες και συλλογική κινητοποίηση.

Δεν υπόσχεται εύκολες λύσεις ούτε ισχυρίζεται ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σώσει μόνος του τη θάλασσα. Επιμένει, όμως, ότι η αδράνεια δεν αποτελεί επιλογή. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μήνυμα της προσπάθειάς του: ότι ακόμη κι όταν οι απειλές μοιάζουν μεγαλύτερες από τις δυνάμεις μας, η αλλαγή μπορεί να ξεκινήσει από έναν άνθρωπο που αποφασίζει να δράσει. Γιατί η θάλασσα δεν χρειάζεται μόνο να την αγαπάμε. Χρειάζεται και να την υπερασπιζόμαστε.

• Κύριε Καρποδίνη, το όνομά σας έχει συνδεθεί πλέον πανελλαδικά με τον λαγοκέφαλο, ενώ η ιστορία ξεκινά από το 2004, όταν εντοπίσατε το είδος στη θαλάσσια περιοχή της Λίνδου. Πώς εξελίχθηκε αυτό το αρχικό ενδιαφέρον σε μια οργανωμένη προσπάθεια αντιμετώπισης ενός τόσο σοβαρού περιβαλλοντικού προβλήματος;

Η ιστορία ξεκίνησε από την προσωπική μου επαφή με τη θάλασσα. Όταν συνάντησα τον λαγοκέφαλο στη Λίνδο το 2004, δεν μπορούσα να φανταστώ την έκταση που θα έπαιρνε το πρόβλημα. Τα επόμενα χρόνια, ως ερασιτέχνης ψαράς, άρχισα να το βλέπω ολοένα πιο έντονα με τα ίδια μου τα μάτια. Ψαρότοποι που γνωρίζαμε από παιδιά, μέρη όπου θυμόμασταν μια πλούσια θαλάσσια ζωή, είχαν αλλάξει δραματικά.

Δεν ήταν πλέον κάτι που άκουγα απλώς από άλλους αλιείς· το ζούσα και ο ίδιος. Αυτή η εικόνα ήταν το κίνητρο για να περάσω από την προσωπική ανησυχία στην οργανωμένη προσπάθεια. Έτσι δημιουργήθηκε η SEA SAFE GREECE, για να κινητοποιήσουμε τους ανθρώπους της θάλασσας, να καταγράψουμε το πρόβλημα και να αναζητήσουμε πρακτικές λύσεις.

• Πόσο έχει αλλάξει η κατάσταση στις ελληνικές θάλασσες από τότε μέχρι σήμερα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του λαγοκέφαλου στο θαλάσσιο οικοσύστημα, αλλά και στην καθημερινότητα και την οικονομική επιβίωση των επαγγελματιών αλιέων;

Οι ζημιές σε δίχτυα, παραγάδια και αλιεύματα είναι μεγάλες και έχουν πραγματικό οικονομικό κόστος για τους ψαράδες. Για μένα, όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει μέσα στη θάλασσα. Ο λαγοκέφαλος είναι ένα ιδιαίτερα αδηφάγο, ευπροσάρμοστο ψάρι με ευρύ φάσμα τροφής. Σε γνωστούς μας ψαρότοπους η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά και πολλά από τα είδη που συναντούσαμε παλαιότερα έχουν περιοριστεί. Δεν μπορούμε να αποδώσουμε κάθε απώλεια αποκλειστικά στον λαγοκέφαλο, αλλά δεν γίνεται να αγνοήσουμε την πίεση που ασκεί.

Υπάρχει και ένας δεύτερος παράγοντας που θεωρώ κρίσιμο: η υπεραλίευση άλλων ειδών, ενδεχομένως και φυσικών εχθρών του λαγοκέφαλου, μπορεί να αφήνει περισσότερο χώρο στην εξάπλωσή του. Γι' αυτό δεν αρκεί να μιλάμε μόνο για αφαίρεση λαγοκέφαλων. Πρέπει όλοι μαζί να προστατεύσουμε τα μεγάλα αρπακτικά και να μελετήσουμε επιστημονικά ποια είδη μπορούν να λειτουργήσουν ως φυσικοί ρυθμιστές.

Και υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα που αξίζει να εξετάσουμε από τώρα: ο τουρισμός. Δεν λέω ότι οι παραλίες μας είναι επικίνδυνες ούτε ότι πρέπει να φοβούνται οι λουόμενοι. Όμως, καθώς το είδος εξαπλώνεται, χρειάζεται να παρακολουθούμε αν και πώς αλλάζει η παρουσία και η συμπεριφορά του σε ρηχές, πολυσύχναστες παράκτιες περιοχές. Δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθούν αυτές οι αλληλεπιδράσεις μακροπρόθεσμα και δεν πρέπει να υποθέτουμε ούτε ότι θα υπάρξουν περισσότερα περιστατικά ούτε ότι αποκλείονται. Για έναν τόπο που ζει από τη θάλασσα και τον τουρισμό, η πρόληψη, η ενημέρωση και η επιστημονική παρακολούθηση είναι ευθύνη όλων μας.

• Ο πρώτος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Αλιείας Λαγοκέφαλου συγκέντρωσε μεγάλη συμμετοχή και εντυπωσιακή δημοσιότητα. Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της πρωτοβουλίας και τι συμπεράσματα προέκυψαν από την ανταπόκριση των πολιτών;

Ο βασικός σκοπός δεν ήταν απλώς να ψαρευτούν λαγοκέφαλοι. Θέλαμε να δούμε πού έχει φτάσει το πρόβλημα, να συγκεντρώσουμε αναφορές από διαφορετικές περιοχές και να αποκτήσουμε μια πρώτη εικόνα για την έντασή του. Μόνο την πρώτη εβδομάδα καταγράψαμε περίπου 700 κιλά λαγοκέφαλων από ερασιτέχνες αλιείς. Σήμερα, ακόμη και χωρίς να διεξάγεται διαγωνισμός, οι συνολικές ποσότητες που μας έχουν δηλωθεί έχουν φτάσει περίπου τα 4.300 κιλά.

Το πιο σημαντικό για μένα, όμως, ήταν η συμμετοχή των παιδιών. Είδαμε νέους ανθρώπους να ενθουσιάζονται, να αναπτύσσουν έναν φιλικό ανταγωνισμό και να αντιμετωπίζουν το ψάρεμα διαφορετικά: όχι μόνο ως διασκέδαση ή για να πιάσουν ψάρια, αλλά ως μια στοχευμένη δράση με περιβαλλοντικό σκοπό. Μαζί με τους μεγαλύτερους, ενδιαφέρθηκαν ειδικά για τον λαγοκέφαλο και για το γιατί χρειάζεται να προστατεύσουμε τη θάλασσα. Αυτό το μήνυμα της συμμετοχής και της περιβαλλοντικής ευθύνης θεωρώ ότι είναι από τις πιο σημαντικές επιτυχίες του διαγωνισμού. Φυσικά, κάθε σχετική δραστηριότητα απαιτεί την κατάλληλη επίβλεψη και ασφαλή διαχείριση, επειδή ο λαγοκέφαλος είναι τοξικός και δεν καταναλώνεται.

• Πέρα από την αλίευση, πόσο σημαντική είναι η επιστημονική καταγραφή και παρακολούθηση του πληθυσμού του λαγοκέφαλου; Τι γνωρίζουμε σήμερα για την εξάπλωσή του και τι εξακολουθούμε να αγνοούμε;

Είναι απολύτως απαραίτητη. Η αφαίρεση μεμονωμένων ψαριών έχει περιορισμένη αξία εάν δεν γνωρίζουμε πού συγκεντρώνεται το είδος, πότε μετακινείται, πώς συμπεριφέρεται και πώς αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους οργανισμούς. Γνωρίζουμε ότι έχει εξαπλωθεί και ότι επηρεάζει την αλιευτική δραστηριότητα. Δεν έχουμε, όμως, επαρκή τοπικά δεδομένα για να αξιολογούμε με ακρίβεια την αποτελεσματικότητα κάθε παρέμβασης. Για εμάς η σωστή σειρά είναι παρατήρηση, καταγραφή, επιστημονική αξιολόγηση και μετά στοχευμένη δράση. Οι επαγγελματίες και ερασιτέχνες αλιείς μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά σε αυτή τη διαδικασία.

• Η αντιμετώπιση του λαγοκέφαλου αποτέλεσε την αφετηρία του οργανισμού SEA SAFE GREECE, ο οποίος πλέον διευρύνει τη δράση του. Πώς προέκυψε αυτή η εξέλιξη και ποιο είναι σήμερα το βασικό αντικείμενο και η αποστολή του;

Ο λαγοκέφαλος ήταν η αφετηρία, αλλά στη συνέχεια καταλάβαμε ότι τα προβλήματα της θάλασσας δεν αντιμετωπίζονται ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Έτσι προχωρήσαμε στη συγκρότηση της SEA SAFE GREECE MARINE ACTION ως αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας, έχοντας ολοκληρώσει τις σχετικές ενέργειες σύστασης.

Ο βασικός πυλώνας μας παραμένει η διαχείριση των εισβολικών ειδών, κυρίως του λαγοκέφαλου και του λεοντόψαρου. Όμως, μέσα από την επαφή μας με τον βυθό και τις ερευνητικές μας δραστηριότητες διαπιστώσαμε και άλλα σοβαρά προβλήματα: χαμένα και εγκαταλειμμένα δίχτυα, θαλάσσια απορρίμματα και περιοχές που χρειάζονται καθαρισμό ή συστηματική παρακολούθηση. Αποφασίσαμε λοιπόν να διευρύνουμε τη δράση μας και σε αυτά. Στόχος μας είναι μια ομάδα που να μπορεί να βρίσκεται στη θάλασσα, να καταγράφει, να ερευνά και, όπου είναι εφικτό, να παρεμβαίνει με ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Για να το πετύχουμε, αναζητούμε νέα μέλη, εθελοντές και ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν χρόνο, γνώσεις, εξοπλισμό ή υπηρεσίες. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι επιστήμονας ή δύτης για να βοηθήσει. Από την οργάνωση και την ενημέρωση μέχρι τις δράσεις πεδίου, κάθε ουσιαστική προσφορά μετράει.

• Πρόσφατα προχωρήσατε σε ερευνητικές συνεργασίες με επιστημονικούς φορείς, όπως το ΕΛΚΕΘΕ. Ποιος είναι ο ρόλος της επιστημονικής κοινότητας στην προσπάθειά σας και ποια είναι τα επόμενα ερευνητικά βήματα;

Με το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) έχουμε αναπτύξει πολύ καλή επικοινωνία και επεξεργαζόμαστε κοινά πεδία ενδιαφέροντος. Παράλληλα, μιλάμε με μεμονωμένους επιστήμονες που γνωρίζουν σε βάθος το ζήτημα των εισβολικών ειδών, αλλά και με πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ενδεικτικά, έχουμε ανοίξει συζητήσεις με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νότιας Δανίας και με το Πανεπιστήμιο Dokuz Eylül της Τουρκίας.

Η δική μας δύναμη είναι η παρουσία στο πεδίο και η πρακτική γνώση της θάλασσας. Η δύναμη των επιστημόνων είναι να οργανώνουν σωστά την έρευνα, να αξιολογούν τα δεδομένα και να αποδεικνύουν τι πραγματικά λειτουργεί. Θέλουμε αυτά τα δύο να συναντηθούν.

• Ένα από τα σημαντικότερα εγχειρήματα είναι η ανάπτυξη καινοτόμων αλιευτικών παγίδων. Πώς λειτουργούν, τι αποτελέσματα έχουν δείξει οι πρώτες δοκιμές και κατά πόσο μπορούν να αποτελέσουν μια αποτελεσματική και περιβαλλοντικά ασφαλή λύση;

Έχουμε ήδη πραγματοποιήσει δικές μας δοκιμές σε δύο διαφορετικά μοντέλα παγίδων. Το πρώτο ήταν ένα πολύ μικρό μοντέλο, για τους μικρόσωμους λαγοκέφαλους που αποκαλούμε «νανολαγοκέφαλους». Το δεύτερο ήταν μεγαλύτερο, σχεδιασμένο για λαγοκέφαλους κανονικού μεγέθους. Και στις δύο περιπτώσεις, τα πρώτα αποτελέσματα που παρατηρήσαμε ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικά. Τώρα προσπαθούμε να εξελίξουμε ένα μεγαλύτερο και αποδοτικότερο σύστημα, που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά στο πεδίο. Πρέπει όμως να πω κάτι σημαντικό: οι δοκιμές που κάναμε μας έδωσαν πολύτιμη πρακτική εμπειρία, αλλά δεν συνοδεύτηκαν από την οργανωμένη επιστημονική καταγραφή που απαιτείται για να αποδείξουμε την αποτελεσματικότητα των παγίδων.

Γι' αυτό το επόμενο βήμα είναι να καταγράφουμε συστηματικά τι συμβαίνει, με κάμερες, μετρήσεις και επιστημονική αξιολόγηση. Μόνο έτσι θα μπορούμε να μιλήσουμε τεκμηριωμένα για την απόδοση και την επιλεκτικότητα ενός συστήματος που δεν θα εγκλωβίζει άσκοπα άλλα είδη. Σε αυτό ακριβώς το στάδιο αναζητούμε και υποστήριξη. Βρισκόμαστε σε θετικές συζητήσεις με μια μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα στη νότια Ρόδο για τη χρηματοδότηση συγκεκριμένου αριθμού πειραματικών παγίδων στη θαλάσσια περιοχή μπροστά από τις εγκαταστάσεις της, πάντοτε με τις απαραίτητες άδειες και επιστημονικές προϋποθέσεις.

Εφόσον οριστικοποιηθεί η συμφωνία και υλοποιηθούν οι δράσεις, η μονάδα θα μπορεί να λάβει από εμάς βεβαίωση για τις συγκεκριμένες πιλοτικές ερευνητικές ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν στην περιοχή της, όχι βεβαίωση ότι το πρόβλημα έχει εξαλειφθεί.

Αυτό είναι ένα μοντέλο συνεργασίας που θα θέλαμε να επεκτείνουμε. Καλούμε ξενοδοχεία, μικρότερα τουριστικά καταλύματα, τουριστικές επιχειρήσεις, καταστήματα και κάθε ενδιαφερόμενο να στηρίξουν τις δράσεις μας.

Η υποστήριξη μπορεί να είναι οικονομική χορηγία, κάλυψη του κόστους μιας ή περισσότερων παγίδων, εξοπλισμός ή άλλες πρακτικές παροχές. Η θάλασσα είναι κομμάτι της ταυτότητας και της οικονομίας του τόπου μας και η προστασία της χρειάζεται τη συμμετοχή όλων. Για τις τουριστικές επιχειρήσεις αυτό δεν είναι απλώς μια ευγενική χορηγία· είναι επένδυση στην υγεία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από το οποίο εξαρτάται η ίδια η δραστηριότητά τους.

• Μία ακόμη σημαντική δράση σας αφορά τον εντοπισμό και την ανάσυρση εγκαταλελειμμένων διχτυών, γνωστών ως δίχτυα-φαντάσματα. Πόσο σοβαρή είναι αυτή η απειλή για τη θαλάσσια ζωή και πώς πραγματοποιείται η επιχείρηση απομάκρυνσής τους;

Τα εγκαταλειμμένα δίχτυα μπορούν να συνεχίσουν να παγιδεύουν ψάρια και άλλους θαλάσσιους οργανισμούς για πολύ καιρό μετά την απώλειά τους. Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, που συναντάμε και στους δικούς μας βυθούς. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να προχωρήσουμε πέρα από τον εντοπισμό τους. Βρισκόμαστε σε συζητήσεις με πανεπιστήμια και κατασκευαστές τηλεχειριζόμενων υποβρύχιων οχημάτων (ROV), με σκοπό να εξελίξουμε ένα ρομποτικό σύστημα που θα μπορεί να προσεγγίζει το χαμένο δίχτυ, να το ασφαλίζει ή να το προετοιμάζει για ανάκτηση και, σε συνεργασία με κατάλληλα εξοπλισμένο σκάφος περισυλλογής, να βοηθά στην ανύψωσή του στην επιφάνεια χωρίς να απαιτείται κάθε φορά η παρουσία δυτών στον βυθό.

Πρόκειται για τεχνολογία που αναπτύσσουμε ως στόχο, όχι για έτοιμο σύστημα που ήδη εκτελεί τέτοιες αποστολές. Θέλουμε η ανάκτηση να γίνεται με ασφάλεια, με εκτίμηση των συνθηκών και χωρίς να προκαλείται μεγαλύτερη ζημιά στον βυθό.

• Πόσο καθοριστική είναι η αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών, όπως τα υποβρύχια μη επανδρωμένα οχήματα και τα εξειδικευμένα συστήματα καταγραφής, στην προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος; Ποια νέα εργαλεία σχεδιάζετε να εντάξετε στη δράση σας;

Η τεχνολογία μάς επιτρέπει να καταγράφουμε πράγματα που ο άνθρωπος δυσκολεύεται να παρατηρήσει απευθείας, ιδιαίτερα σε βάθος ή σε περιοχές με περιορισμένη ορατότητα. Εξετάζουμε τηλεχειριζόμενα υποβρύχια οχήματα (ROV), ηχοβολιστικά συστήματα εντοπισμού, αυτόνομες κάμερες, πλωτήρες με αισθητήρες και τεχνητή νοημοσύνη για την ανάλυση εικόνων.

Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ανάπτυξη ρομποτικών εξαρτημάτων για την ασφαλή διαχείριση χαμένων διχτυών και, μελλοντικά, εφαρμογών για τον εντοπισμό και την επιλεκτική απομάκρυνση λεοντόψαρων. Το ζητούμενο δεν είναι να αποκτήσουμε εντυπωσιακά μηχανήματα, αλλά να δημιουργήσουμε εργαλεία χρήσιμα, οικονομικά και αξιόπιστα στο πεδίο.

• Ποια είναι η ανταπόκριση της Πολιτείας στις προτάσεις και τις παρεμβάσεις σας; Υπάρχει οργανωμένη και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση των εισβολικών ειδών και των υπόλοιπων απειλών για τις ελληνικές θάλασσες;

Η Πολιτεία μάς έχει παραχωρήσει άδεια για την πιλοτική ερευνητική μας προσπάθεια, κάτι που ασφαλώς αναγνωρίζουμε ως σημαντικό. Πέρα από αυτό, όμως, μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει κάποια ουσιαστική πρακτική ή οικονομική βοήθεια για να υλοποιήσουμε τις δράσεις που προτείνουμε. Και εδώ υπάρχει ένα οξύμωρο: από τη μια πλευρά μάς ζητείται —και σωστά— επιστημονική τεκμηρίωση για κάθε νέα μέθοδο. Από την άλλη, δεν υπάρχει η αναγκαία στήριξη ώστε να γίνουν οι οργανωμένες δοκιμές που θα παράγουν αυτή την τεκμηρίωση. Αν δεν χρηματοδοτήσουμε τις δοκιμές, πώς θα αποκτήσουμε τα στοιχεία που όλοι ζητούν;

Η δική μου αίσθηση είναι ότι υπάρχει συχνά καχυποψία ή υπερβολική επιφυλακτικότητα απέναντι σε οτιδήποτε καινούριο. Δεν ζητάμε να εφαρμοστεί μια μέθοδος ανεξέλεγκτα· ζητάμε να μας δοθεί η δυνατότητα να την ελέγξουμε στην πράξη, με κανόνες, επιστημονική εποπτεία και μετρήσιμα αποτελέσματα. Ενδεχομένως, όταν παρουσιαστούν συγκεκριμένα αποτελέσματα, η Πολιτεία να αποφασίσει να ασχοληθεί πιο ενεργά. Όμως ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει επ' αόριστον την πρωτοβουλία μεμονωμένων ανθρώπων. Η προστασία της θάλασσας, της αλιείας και, τελικά, της οικονομίας των νησιών χρειάζεται οργανωμένη και διαρκή πολιτική.

• Η Μεσόγειος αντιμετωπίζει κοινές περιβαλλοντικές προκλήσεις, οι οποίες δεν γνωρίζουν σύνορα. Υπάρχουν προοπτικές διεθνών συνεργασιών και συμμετοχής σε ευρωπαϊκά ερευνητικά προγράμματα, ώστε η εμπειρία που αποκτάται στη Ρόδο και στην ευρύτερη περιοχή να αξιοποιηθεί και σε άλλες χώρες;

Οι απειλές για τη Μεσόγειο δεν σταματούν στα σύνορα, άρα ούτε οι λύσεις πρέπει να περιορίζονται σε ένα νησί ή σε μία χώρα. Γι' αυτό έχουμε αφιερώσει μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας στην αναζήτηση επιστημονικών και τεχνολογικών συνεργασιών εκτός Ελλάδας. Έχουμε ανοίξει πραγματικούς διαύλους επικοινωνίας με το Πανεπιστήμιο της Νότιας Δανίας, το Πανεπιστήμιο Dokuz Eylül της Τουρκίας και το Ουγγρικό Πανεπιστήμιο Γεωπονίας και Βιοεπιστημών. Έχουμε ακόμη επικοινωνήσει με ερευνητές στην Ιρλανδία και με το Ινστιτούτο Θαλασσίων Επιστημών του ισπανικού ερευνητικού οργανισμού CSIC (Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας).

Παράλληλα, συζητούμε με τεχνολογικούς φορείς, όπως η EMA / BlueTraker της Σλοβενίας για συστήματα αλιευτικής πληροφόρησης και παρακολούθησης και η Deep Trekker του Καναδά για υποβρύχια ρομποτική. Οι επαφές αυτές αφορούν διαφορετικά ερευνητικά σχέδια και πρακτικές τεχνολογικές λύσεις. Δεν σημαίνουν ότι έχουμε υπογράψει συμφωνίες με όλους αυτούς τους φορείς· δείχνουν όμως πόσο συστηματικά δουλεύουμε για να διαμορφώσουμε συνεργασίες με πραγματικό αντικείμενο.

Διερευνούμε παράλληλα συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα για τα εισβολικά είδη, την παρακολούθηση της βιοποικιλότητας και την ανάκτηση εγκαταλειμμένων αλιευτικών εργαλείων. Η φιλοδοξία μας είναι η Ρόδος να μη μείνει ένας τόπος που απλώς αντιμετωπίζει τις συνέπειες των προβλημάτων της θάλασσας, αλλά να γίνει πεδίο ανάπτυξης και δοκιμής λύσεων που θα μπορούν να αξιοποιηθούν και σε άλλες χώρες.

Αυτό απαιτεί ανθρώπους, τεχνογνωσία και χρήματα. Έχουμε τη διάθεση να δουλέψουμε, έχουμε ανοίξει τις διεθνείς επαφές και έχουμε συγκεκριμένες ιδέες. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ουσιαστική υποστήριξη, ώστε η προσπάθεια να περάσει από τον σχεδιασμό στην εφαρμογή.