Εργασιακές σχέσεις και ο κοινωνικός τους ρόλος

Γράφει ο N. Μυλωνάς Mε αφορμή την πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση των ξενοδοχοϋπαλλήλων λέγαμε ότι δεν είναι δυνατό μετά από τόσα και τόσα βήματα ανάπτυξης στο νησί μας και τόσες δημόσιες επενδύσεις στον τομέα του τουρισμού, οι εργαζόμενοι στον χώρο να βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση οικονομικού στριμώγματος και επαγγελματικής υποτίμησης τέτοιου βαθμού που τους οδηγεί στην αλλαγή επαγγέλματος. Υπηρξε απάντηση ότι δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε και ότι υπάρχουν σοβαρές εξαιρέσεις. Μακάρι να υπάρχουν εξαιρέσεις και καλό θα ήταν να τις γνωρίζαμε. Ο τουρισμός θεωρείται η βαρειά μας εθνική βιομηχανία. Οι τοπικές επιχειρήσεις είναι κοινωνικές προϊόντα. Επιχειρήσεις και εργαζόμενοι παράγουν το τοπικό τουριστικό προϊόν στηριζόμενοι στην εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου του νησιού μας. Περα από τον ανταγωνισμό και τις ταξικές διαφορές υπάρχει ένα επίπεδο συν-ευθύνης για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στο νησί. Α. Σήμερα που έχουμε σοβαρά τοπικά οικονομικά προβλήματα οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες που δραστηριοποιούνται στο νησί της Κω μπορούν να δείξουν αυξημένη επαγγελματική ευαισθησία με συγκεκριμένες πράξεις ως προς τους εργαζόμενους. Η δημιουργία εργασιακού κλίματος συνεργασίας και τόνωσης της συμμετοχής τους και της συνυπευθυνότητας τους θεωρείται το πιο επιτυχημένο μοντέλο αύξησης της παραγωγικότητας. Ο Γερμανός εργάτης, (διαβάζουμε και ακούμε), στην ΒΜW για την δουλειά του απολαμβάνει ένα επίπεδο υποστήριξης που του δημιουργεί αισθήματα περηφάνιας και σιγουριάς. Αυτή η αίσθηση λείπει από τις δικές μας μεγάλες επιχειρήσεις. Β. Οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες μπορούν να δείξουν αυξημένη κοινωνική ευαισθησία για την κοινωνία του νησιού μας. 1. Μμπορούν να τονώσουν τον πρωτογενή τομέα, εάν δεσμευτούν ότι μπορούν να προμηθεύονται προϊόντα από τους παραγωγούς του νησιού, τουλάχιστον όσα παράγονται εδώ. 2. Να σεβαστούν το περιβάλλον. Να χρησιμοποιήσουν ήπιες μορφές ενέργειας, να κάνουν ανακύκλωση, να βάλουν μετρητές στις γεωτρήσεις τους και να πληρώνουν με βάση τις κατανάλωσης τους (και τα χρήματα να δεσμευτούν για επενδύσεις διαχείρισης του νερού).. 3. Να δημοσιεύεται κατ έτος κατάλογος κοινωνικής προσφοράς των τοπικών επιχειρήσεων με ευθύνη του Δήμου ώστε να γίνεται γνωστή η προσφορά τους και να λειτουργεί ως κίνητρο ανάδειξης του ευρύτερου κοινωνικού τους ρόλου. 4. Ο δήμος με βάση τον κοινωνικό του ρόλο πρέπει να βρει τρόπους άσκησης πίεσης στις επιχειρήσεις στα θέματα της εργασίας και του περιβάλλοντος εκμεταλλευόμενοι το θεσμικό καθεστώς και κυρίως την πολιτική του ισχύ. Πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν. Λείπει όμως η πολιτική γνώση και η αντίστοιχη πρωτοβουλία