Κοινωνική εργασία για τους “ποντικούς”

Του Δημήτρη Ν. Πατσάκη Κύριε Διευθυντά Οι «αποκαλύψεις» των διασταυρώσεων των ασφαλιστικών ταμείων, για τις χιλιάδες των «ξύπνιων» που απομυζούσαν μη δικαιούμενοι τις συντάξεις τεθνεώτων, συγγενών ή και όχι, αφενός καταδεικνύουν το μέγεθος του «τσίρκου» που αυτοαποκαλείται «κράτος», αφετέρου, προσφέρουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία κάλυψης απαραίτητων κενών στη λειτουργία του. Κατʼ αρχάς, απαιτείται ειδικός προς τούτο νόμος, με τον οποίο οι επί σειρά ετών εκμεταλλευόμενοι τους πόρους ενός ελλειμματικού προϋπολογισμού κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης να υποχρεούνται, πέραν της επιστροφής (εντόκως ή μη, δεν έχει σημασία για την ώρα) των όποιων ποσών, να υποχρεούνται να προσφέρουν αμισθί κοινωνική εργασία όπου υπάρχει ανάγκη, στα όρια της περιοχής διαμονής τους. Aλλωστε, η νομοθεσία (περί κατάχρησης, υπεξαίρεσης, ψευδούς δήλωσης, είσπραξης αχρεωστήτως καταβληθέντων, βαριάς αμέλειας περί την υπηρεσία κ.ά.) προβλέπει σχετικά τα πάντα. Εκτός και εάν η επίκληση του νόμου είναι a la carte. Ο θεσμός είναι ήδη εφαρμόσιμος στην περίπτωση, π.χ., των αντιρρησιών συνείδησης, για θρησκευτικούς ή και προσωπικούς λόγους, άρνησης ένοπλης ή ένστολης θητείας. Σε άλλες χώρες, ακόμη και πλημμελήματα υπάγονται σε παρόμοια αντιμετώπιση. Τα κενά και οι ελλείψεις είναι γνωστά: Καθαριότητα, φύλαξη, βοηθητικές εργασίες σε νοσοκομεία και ιδρύματα, πρόληψη δασικών πυρκαγιών, επίβλεψη χώρων ψυχαγωγίας μικρών παιδιών κ.ά. Υποθέτω ότι αντιρρήσεις στην εν λόγω πρόταση δεν πρέπει να υπάρχουν. Ιδιαίτερα από τους συνήθεις «κήνσορες» περί κοινωνικού κράτους και παροχής προνοιακής βοήθειας στους «μη έχοντες», περιμένω τη θετική τους συμβολή.