Εις μνήμη Παύλου Μαριά
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 423 ΦΟΡΕΣ
Από τη Ροδιακή την εφημερίδα ξεκίνησε μέχρι η διαδρομή του έφτασε στην έκδοση της δικής του δωδεκανησιακής εβδομαδιαίας εφημερίδας της ΔΡΑΣΙΣ
Έφυγε για το αιώνιό του ταξίδι ο άρχοντας, ο δάσκαλος, ο πρύτανης της δημοσιογραφίας ο δικός μας άνθρωπος ο αγαπητός μας Παύλος Μαριάς.
Είναι ευτυχία και σταθμός στη ζωή σου να έχεις γνωρίσει το Παύλο Μαριά. Η αρχοντική του μορφή, η πείρα για τη δημοσιογρφία, η αγάπη του για τον τόπο, η στάση ζωής του, χωρίς ξεπούλημα, διαπλεκόμενα, εκβιασμούς, φτήνεια, κάτι που έχουνε κάνει πολλούς στο χώρο της δημοσιογραφίας να έχουνε πλουτίσει και όχι μόνο...
76 χρόνια έζησε ανάμεσά μας ο Παύλος Μαριάς. Ένας άρχοντας. Από καλούς γονείς και χριστιανική οικογένεια της Ψίνθου. Γνώρισα τον δάσκαλο αδελφό του Μανόλη Μαριά στη Θεσσαλονίκη.
Αιωνία του η μνήμη. Σεμνός, ευγενής, υπόδειγμα αξιοπρέπειας και προσφοράς. Σημάδεψε τη διακονία μου και το λειτούργημά μου σαν δασκάλου.
Με τέτοια βιώματα από γονείς, αδέλφια, από ένα χωριό που λάτρεψε την Ψίνθο και τους καλούς της ανθρώπους, ο Παύλος Μαριάς πέρασε σαν ένας όμορφος ζωγραφικός πίνακας στη ζωή μας.
Από τη Ροδιακή την εφημερίδα ξεκίνησε μέχρι η διαδρομή του έφτασε στην έκδοση της δικής του δωδεκανησιακής εβδομαδιαίας εφημερίδας της ΔΡΑΣΙΣ.
Πάνω από 53 χρόνια μια ζωή στο χώρο της δημοσιότητας. Γιατί δεν ήτανε δημοσιογράφος, άπιαστος και εκδότης. Ήτανε και δημόσιο πρόσωπο. Παντού αγαπητός και σεβαστός από όλους.
Έχω προσωπική εμπειρία. Γνωριμία και φιλία πολλών χρόνων. Με υποστήριξε από λαϊκός στα δημοσιεύματα σε ανακοινώσεις μέσα από την εφημερίδα του η ΔΡΑΣΙΣ.
Φίλος του μακαριστού παππού μου παπαΚυριάκου Μανέττα, που μιλούσε για τη μορφή του με θαυμασμό. Γνωστός και φίλος του μακαρίτη πατέρα μου Αναστάση Μανέττα, από το ξενοδοχείο των Ρόδων που ήταν προϊστάμενος στο ΡΟΔΑ διευθυντής και στο ραδιοφωνικό σταθμό Ρόδου ΕΡΑ σαν εκφωνητής ειδήσεων.
Μιλούσε με θαυμασμό πως παρέδωσε το κλειδί της νομαρχίας Δωδεκανήσου μετά την απελευθέρωση στο ναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη το 1948.
Ο αγαπημένος μας Παύλος Μαριάς καταξιώθηκε στη Ροδιακή και δωδεκανησιακή κοινωνία με την αξιοπρέπεια, την ευγένεια, τον χαρακτήρα του και την καλή του οικογένεια.
Αξιώθηκε μιας ονειρεμένης ζωής κοντά στην αφοσιωμένη και αριστοκράτισσα γυναίκα του τη Δέσποινα. Του στάθηκε σαν την πιστή Πηνελόπη της αρχαιότητας. Τον αγάπησε πιστά μέχρι θανάτου σαν σύζυγο, σαν πατέρα ανεπανάληπτο στα δύο παιδιά του την Τσαμπίκα και τον Μιχάλη, στον μακαριστό γαμπρό του Νικόλαο Τριανταφύλλου, που τον αγάπησε σαν παιδί του και στάθηκε και ξόδεψε και πόνεσε τη μάχη του με τη ζωή και τον θάνατο.
Λάτρεψε τα δυο του εγγόνια σαν σπλάχνα του, την Παυλίνα, άριστη δικηγόρο και τον Πανάγο Τριανταφύλλου με ειδική μόρφωση που δουλεύει στην εφημερίδα ΔΡΑΣΙΣ μαζί με τη μητέρα τιου και τον θείο του. Αγάπη που απέδειξε για τα εγγόνια του το λαϊκό ρητό «των παιδιών μου, τα παιδιά δυο φορές παιδιά μου». Δικαίως και αναζητούν όλοι την παρουσία του ανάμεσά τους.
Στήριζε πονεμένους στη ζωή του ήτανε καλός άνθρωπος και καλός χριστιανός. Μελετούσε, την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, τους ύμνους, τα τροπάρια και γνώριζε πολλά ήθη, έθιμα, παραδόσεις και εμπειρίες παιδικών του χρόνων. Αγαπούσε πολύ τον ανεπανάληπτο και αριστοκράτη μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα τον Συνοδινό (1951-1988) που επί 38 χρόνια ποίμανε τη μητρόπολη Ρόδου και τα 6 νησιά πριν αποσπαστούν από αυτή. Επίσης τον αξιολάτρευτο όπως έλεγε πρωτοσύγκελλο Ρόδου Αλέξανδρο Θεοδωρακόπουλο (1951-1982), που δεν ξαναπέρασε σαν εκείνο άλλος λειτουργός στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού Ρόδου.
Αφού γνωρίσαμε αυτούς έλεγε, δεν χρειάζεται άλλους. Η γνώμη του και η άποψή του είχανε μεγάλη βαρύτητα ακόμα και σε χώρους αντίθετης άποψης δημοσιογρφικώς. Μεγάλος δάσκαλος και δημοκράτης. Πρόβαλλε, προώθησε και δίδαξε γενεές νέων δημογράφων. Έντιμος, αγωνιστής, μαχητής για το δίκαιο και την αναξιοκρατία. Πρόεδρος επί σειρά ετών της Πανελλήνιας Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.
Συναναστράφηκε με βασιλείς, πρωθυπουργούς, τον γέρο Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Κωστή Στεφανόπουλο, τον Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου, βουλευτές, υπουργούς Κωτιάδη, Ζίγδη, τοπικούς άρχοντες δήμων και κοινοτήτων, μα τον αγάπησε και με δάκρυα το απέδειξε στην κηδεία του όπως ο Παύλος Μαριάς το ίδιο, ο αγαπημένος μας αριστοκράτης δήμαρχος Ροδίων Γιώργος Γιαννόπουλος.
Μπορεί να πήγες ψηλά στην αιωνιότητα φίλε αγαπημένε Παύλο Μαριά. Δεν πέθανες αλλά ζεις. Και ενώ πέρασαν 15 ημέρες από τον φευγιό σου, σε εμάς θα μείνεις πάντα ζωντανός. Η κυρά Δέσποινα, η Τσαμπίκα, ο Μιχάλης, η Παυλίνα, ο Πανάγος, οι συνεργάτες σου πίνουμ μαζί καφέ και νερό.
Και γνωρίζω ότι αγωνιάς και θα είσαι δίπλα σε όλους αυτούς. Υποκλίνομαι ευλαβώς για όσα πρόσφερες στον τόπο μας. Σου εύχομαι παραδεισένια την αιώνιά σου ζωή. Να μας θυμάσαι και εμείς δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Ποτέ. Να το γνωρίζεις αυτό.
Αιωνία σου η μνήμη.
Πρωτοπρεσβύτερος
Κυριάκος Μανέττας
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
