Τα «Τέμπη» της Ρόδου: Πάνω από 300 οι νεκροί τα τελευταία 10 χρόνια στα νησιά μας

Rodiaki NewsRoom

Χωρίς τέλος το θανατικό της ασφάλτου στα νησιά μας. Το 19χρονο κορίτσι που άφησε χθες την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο της Ρόδου, ήταν το 6ο θύμα για φέτος, του ακήρυχτου πολέμου, που εδώ και χρόνια θερίζει ανθρώπινες ζωές.

Ενός «πολέμου», που έχει στερήσει πάνω από 300 ζωές τα τελευταία 10 χρόνια στα νησιά μας. Που έχει ξεριζώσει τα όνειρα, το μέλλον, τα νιάτα και τα χαμόγελα από χιλιάδες ανθρώπους, από εκατοντάδες οικογένειες.

Σε ένα κύριο οδικό δίκτυο 200 χιλιομέτρων που αντιστοιχεί στη Ρόδο και σε άλλα 150 που αντιστοιχούν στα υπόλοιπα νησιά μας, το σύνολο των νεκρών που καταγράφονται, προκαλεί ανατριχίλα τουλάχιστον.

Είναι ένας διαρκής εφιάλτης, μέρος του οποίου εν δυνάμει μπορεί να αποτελέσει ο καθένας μας. Πρωταθλητές σε όλη τη χώρα είμαστε πλέον στα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα. Με δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες κάθε χρόνο.

Είναι τα δικά μας, Τέμπη, με δεκάδες ανίκανους ή επικίνδυνους «σταθμάρχες» να τριγυρνούν και να περιφέρονται ανάμεσά μας όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να μπορούν να λάβουν ουσιαστικά μέτρα που θα αλλάξουν όλο αυτό που σήμερα μας πληγώνει και μας σκοτώνει στην κυριολεξία.

Τι άλλο θα πρέπει να περιμένουμε άραγε, για να καταλάβουμε όλοι μας (οδηγοί, αρχές, πολιτικοί μας εκπρόσωποι) ότι η Ρόδος και τα Δωδεκάνησα, κινούνται σε ράγες θανάτου πλέον και ότι κάποιος οφείλει να πατήσει το κουμπί του συναγερμού για να το σταματήσει ή να το μετριάσει όλο αυτό;

Υ.Γ. : Για τους «καννακομουτσινάδες», που ως γνωστόν, όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, επιμερίζοντας ανεξαιρέτως τις ευθύνες παντού (και άρα πουθενά και σε κανέναν) να σημειώσουμε ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι και τοπικοί μας εκπρόσωποι, τα... είπαν όλα αυτά. Τα λένε. Τα έγραψαν, τα γράφουν, τα φώναξαν και τα ούρλιαξαν εδώ και πολλά χρόνια. Κι αυτό θα συνεχίζουν να κάνουν μέχρι σε αυτό τον τόπο να βγαίνουμε στο δρόμο, να κρατάμε το τιμόνι και να μην τρέμουμε για το αν θα επιστρέψουμε ζωντανοί ή όχι στα σπίτια μας..!

Θα αναρωτηθούμε άραγε ποτέ, ποιοι δεν τα άκουσαν;