Φ. Κωστόπουλος: Για τον φίλο μου, Φώτη Χατζηδιάκο, όπως τον έζησα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Φώτης Κωστόπουλος

Με τον Φώτη, βρεθήκαμε και ήρθαμε πιο κοντά το 1997-1998, κατά την πορεία συγκρότησης της Ανεξάρτητης Νομαρχιακής παράταξης που ονομάσαμε «ΔΥΝΑΜΗ ΕΛΠΙΔΑΣ», που στις Νομαρχιακές Εκλογές του 1998, όντας πραγματικά ανεξάρτητη, κατέγραψε ένα πρωτοφανές ποσοστό, κοντά στο 27%.

Εγώ είχα ήδη μια πορεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση 15 ετών, από το 1982. Ο Φώτης, μέχρι τότε, δεν είχε ασχοληθεί με τα κοινά και στην πρότασή μου, αρχικά ήταν διστακτικός, όμως, με την επιμονή μου και την παραίνεση κοινών φίλων πείστηκε και συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο και βέβαια στις εκλογές που ακολούθησαν τον Οκτώβριο του 1998, εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος.

Μαζί συγκροτήσαμε μια παράταξη, που να υπηρετεί το τοπικό συμφέρον και όχι κομματικές ή μικροκομματικές σκοπιμότητες ή προσωπικές επιδιώξεις μιας ετερόκλητης πλειοψηφίας συμβούλων.
Από τότε, άρχισε η οικοδόμηση μιας φιλίας, που όσο περνούσε ο καιρός γινόταν όλο και πιο δυνατή, ενώ το προσωνύμιο μας στο Νομαρχιακό Συμβούλιο ήταν «οι Φώτηδες».

Εκεί κατάλαβα τη δύναμη της σκέψης και την ορμητικότητα του Φώτη. Πάντα ακούραστος. Όταν έφτιαχνε προγράμματα επισκέψεών μας στα χωριά και τα νησιά, κουραζόσουν μόνο από την περιγραφή, ήταν παντού «παρών».
Επεξεργαζόταν τα θέματα που αναλάμβανε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο μέχρι και τελευταίας λεπτομέρειας, γι’ αυτό και ενώ ήμασταν παράταξη μειοψηφίας, πολλές προτάσεις μας γίνονταν δεκτές από την πλειοψηφία, λόγω συγκροτημένηςς επεξεργασίας.

Με την πάροδο του χρόνου, διαπιστώσαμε και από τους δυο μας, ότι είχαμε ταυτόσημες σκέψεις σε πολλά ζητήματα, χωρίς προηγουμένως να έχουμε συζητήσει.
Όταν το 2002 ανακόπηκε η πορεία μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, από τα τότε κομματικά κονκλάβια, ο Φώτης και με τη δική μου παραίνεση, συνέχισε.

Έγινε Πρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου και μετά Χωρικός Αντιπεριφερειάρχης Δωεκανήσου, θέση από την οποία αναδείχθηκαν οι ηγετικές του ικανότητες.
Η εκλογή του στον δήμο της Ρόδου ως Δήμαρχος ήταν μια κορυφή, που την κατέκτησε με την αξία και την εργατικότητά του.
Δε θα ξεχάσω τη στιγμή που πήγα στο γραφείο του, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, δίνοντάς του δώρο έναν στυλό.
Αγκαλιασθήκαμε αρκετά λεπτά χωρίς να μιλάμε, αλλά εκείνη η σιωπή ήταν γεμάτη συναισθήματα.

Σήμερα, πλέον, αποτελεί κοινό τόπο ότι η θητεία του Φώτη ως Δημάρχου, ήταν επιτυχημένη, εφάρμοσε ένα πρωτοποριακό σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων και η πόλη και το νησί δεν ήταν ποτέ καθαρότερα. Δρομολόγησε πολλά έργα και πρόλαβε να υλοποιήσει πολλά από αυτά.

Αλήθεια, ποια θα ήταν σήμερα η εικόνα του «Ήχος και Φως», της Ροδιακής Έπαυλης της Νέας Αγοράς κ.ά τοπόσημων, εάν ο Φώτης συνέχιζε την παρουσία του στον δήμο της Ρόδου;
Σκοπός αυτού του σημειώματος δεν είναι να κάνω αποτίμηση του δημαρχιακού του έργου, αυτό μπορούν καλύτερα να το κάνουν οι συνεργάτες του στον δήμο.

Εγώ θέλω να αναδείξω την προσωπικότητα τού Φώτη, ενός ανθρώπου οραματιστή, ορμητικού (όχι παρορμητικού), που έβαζε στόχους και είχε τη δυνατότητα να τους υλοποιεί, αφού, όπως είναι γνωστό, η πολιτική κρίνεται από το αποτέλεσμα.
Ήταν τέτοια η δύναμη της ψυχής του, που ακόμα και στο τέλος, προσπαθούσε να μας εμψυχώσει αντί να εμψυχώνουμε εμείς αυτόν.
Φίλε, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.