Μαρία Καρίκη: Αθόρυβοι «ήρωες»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη

Ψυχολόγος, Msc

Μέσα στη βαβούρα αυτού του κόσμου, κάπου ανάμεσα στους θορυβώδεις ανθρώπους, υπάρχουν και εκείνοι οι σιωπηλοί, καθημερινοί μαχητές που δεν έχουν ανάγκη καμία προσοχή, καμία επιβράβευση, γιατί αυτό που επιλέγουν να κάνουν, τους είναι ήδη αρκετό... Και είναι πολλοί ανάμεσά μας...

Είναι, καταρχήν, οι γονείς που κάνουν δύο δουλειές για να διασφαλίσουν το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους. Αφήνουν τον εαυτό τους στην άκρη για να προσφέρουν την ποιότητα ζωής που θεωρούν ότι αξίζει στην οικογένειά τους. Με θυσίες, στερήσεις και περιορισμούς αισθάνονται περήφανοι που καταφέρνουν να παρέχουν στην επόμενη γενιά το ελάχιστο που δικαιούται: αξιοπρεπείς παιδικές αναμνήσεις!

Είναι, επίσης, οι απανταχού εθελοντές αυτής της «βάρβαρης» εποχής, όπου η ευαισθησία αποθαρρύνεται ως «αδυναμία». Στο παρόν κυρίαρχο ατομικιστικό και υλιστικό καθεστώς το να διαθέτεις τον εαυτό σου και το χρόνο σου για έναν «ανώτερο» σκοπό που υποστηρίζεις, μπορεί να σε κάνει να μοιάζεις «εκτός εποχής». Το να θες να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς κέρδος θεωρείται «περίεργο» στις μέρες μας, ως και χάσιμο χρόνου..!

Σημαντικοί αθόρυβοι «ήρωες» είναι και οι εκπρόσωποι των μονογονεϊκών οικογενειών. Μπορεί σε μερικούς να φαίνονται ελλιπείς στον αριθμό, αλλά μέσα τους ξυπνάει μια δύναμη τόση, που δεν ήξεραν καν ότι διέθεταν. Την ανακάλυψαν όταν ένιωσαν την ευθύνη να τους βαραίνει διπλά και όταν συνειδητοποίησαν ότι ο αγώνας καθημερινά είναι η μόνη τους επιλογή!

Έμπνευση αποτελούν και όσοι ανώνυμα και κρυφά βοηθούν τον διπλανό τους: ένα φαγητό, ένα ρούχο, λίγη παρέα, μια καλή κουβέντα, ένα νοιάξιμο..! Η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη δεν χρειάζονται ούτε ονόματα, ούτε φωτογραφίες, ούτε χειροκρότημα, ούτε λεζάντες. Λειτουργούν καλύτερα, όταν γίνονται χωρίς όλα αυτά. Κυλούν αυθεντικά, αβίαστα, αυτονόητα.

Σιωπηλοί «ηρωες» είναι και εκείνοι που ενώ έχουν πολλά να κάνουν, έχουν πάντα χρόνο να ακούσουν τον πόνο του φίλου τους, του συγγενή τους, του συνανθρώπου τους. Έχουν πάντα χρόνο να σηκώσουν το τηλέφωνο και να σε ρωτήσουν αν είσαι καλά. Είναι δίπλα σου στις λύπες σου και στα δύσκολά σου. Σε προσκαλούν πάντα, ειδικά όταν ξέρουν ότι είσαι μόνος. Δεν σου παραπονιούνται γιατί χάθηκες. Δεν θέλουν να τους απολογηθείς. Θέλουν απλά να ξέρεις ότι είναι εδώ για σένα...!

Υπέρβαση, σήμερα, κάνουν και εκείνοι που έχουν το θάρρος να ερωτευτούν, να αγαπήσουν παρά το ρίσκο να πληγωθούν. Δεν τους πειράζει να κάνουν το πρώτο βήμα, να εκφραστούν, να εκτεθούν, να διεκδικήσουν. Υπερασπίζονται τα συναισθήματά τους και δεν επιλέγουν να προσποιούνται κάτι που δεν είναι. Θέλει τόλμη να είσαι ο εαυτός σου και να μη φοβάσαι να το δείξεις...

Κάπου ανάμεσα στα παιδιά και στους εφήβους μας υπάρχουν ακόμα εκείνοι που δεν θα ανεχτούν ο φίλος ή η φίλη τους να γίνεται στόχος «πλάκας», κοροϊδίας ή εκφοβισμού! Είναι τα παιδιά που η ηθική τους δεν τους αφήνει να μείνουν στη σιωπή. Θα υπερασπιστούν το δίκαιο! Θα υπερασπιστούν τον φίλο τους, θα μιλήσουν εκεί που πρέπει και θα δείξουν σε όσους χρειάζεται ότι δεν είναι μόνος του!

Αφανείς καθημερινοί «ήρωες» είναι και οι άνθρωποι που αγαπούν τη φύση και τα ζώα και, χωρίς φανφάρες, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους να προστατεύσουν οτιδήποτε είναι ζωντανό και ανυπεράσπιστο. Η συνείδησή τους δεν επαναπαύεται και είναι πάντα σε εγρήγορση για να συνδράμουν, έστω και με κάτι «μικρό», αλλά εξίσου σημαντικό. Δεν μπορούν να ησυχάσουν αν δεν βγάλουν το πλαστικό μπουκάλι από τη θάλασσα ή αν δεν σταματήσουν το αυτοκίνητο για να βοηθήσουν το αδέσποτο ζώο που είναι στη μέση του δρόμου...

Κάθε είδους απόκλιση από τα συνηθισμένα μοτίβα και στερεότυπα μπορεί να κρύβει πίσω της ανθρώπους που διαφοροποιούνται και αναζητούν κάτι πιο αυθεντικό, πιο ειλικρινές και πιο διακριτικό. Χωρίς προσδοκίες για δικό τους όφελος, θέλουν απλά να κάνουν το «ηθικά» σωστό. Έτσι, γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς! Αυτό είναι μέσα τους και αυτό μπορούν μόνο να κάνουν!

Και πόσοι άλλοι καθημερινοί αγωνιστές υπάρχουν, που δεν αναφέρθηκαν... Άνθρωποι με έργα και πράξεις τόσα μεγάλα, που δεν έχουν ανάγκη τις λέξεις για να τα περιγράψουν ή να τα εξηγήσουν... Νιώθουν πλήρεις, γεμάτοι και ικανοποιημένοι που μπορούν να στέκονται ως άνθρωποι ο ένας απέναντι στον άλλο και να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους!

Ίσως, τελικά, στην εποχή μας η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι το να καταφέρεις να παραμείνεις άνθρωπος: ταπεινός, αλληλέγγυος, δίκαιος, χρήσιμος, βοηθητικός, συλλογικός...!