«Πολλές φορές σκέφτομαι ότι με ξέχασε και ο Θεός» - Ο Αποστόλης από την Κρεμαστή, παλεύει να σταθεί και πάλι όρθιος

Pοδούλα Λουλουδάκη

Μεγάλη εκστρατεία βοήθειας ξεκινούν οι κάτοικοι της Κρεμαστής και όλης της Ρόδου

Είναι μόνο 29 χρονών αυτό το παλληκάρι, ο Αποστόλης Στρογγυλός από την Κρεμαστή, και δυόμιση χρόνια τώρα, τα καλύτερα του χρόνια, τρώει το ένα χαστούκι μετά το άλλο, από τη ζωή.

Ένα τροχαίο, μια μετεγχειρητική περίοδος κακή, και μετά μια απόφαση που έπρεπε να πάρει μέσα σε πέντε λεπτά: το πόδι του ή τη ζωή του!

Από αυτό το καλοκαίρι, ζει, μια κουβέντα είναι το «ζει», όπως τον βλέπετε, γιατί τα χρήματα για να αγοραστεί το πρόσθετο πόδι, δεν υπάρχουν! Δεν υπάρχουν μέχρι αυτή τη στιγμή που θα διαβάσετε γι’ αυτόν. Θα διαβάσουν οι Σύλλογοι, στους οποίους γίνεται έκκληση για ανάληψη δράσης, οι πολίτες, όλοι εμείς οι άνθρωποι που σταθήκαμε τυχεροί και δεν δοκιμαστήκαμε έτσι.

Κάποιοι… καλοί άνθρωποι, μου ζήτησαν να πάω στο σπίτι του, για να μου πει την ιστορία του.

Την προσωπική του ιστορία, που διηγείται -το βλέπετε άλλωστε- με το βλέμμα του, τη γύμνια του, τη στάση του κορμιού του.

«Ένα βράδυ με μηχανάκι μικρού κυβισμού και κατεύθυνση το Παραδείσι, ήρθα αντιμέτωπος με το λάθος κάποιων τουριστών που επέβαιναν σε ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο», μου λέει. «Μου έκλεισαν τον δρόμο, έπεσα πάνω τους και στο νοσοκομείο που με μετέφεραν με ασθενοφόρο, διαπιστώθηκε “ολική ρήξη σπλήνας και συντριπτικό κάταγμα μηριαίου οστού”». Και συμπληρώνει «Ήτανε Μάρτιος του 2023, την επόμενη μέρα θα ξεκινούσα δουλειά σε ξενοδοχείο, κι αντί γι αυτό νοσοκομεία, χειρουργεία, διαγνώσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να κινδυνέψω να χάσω τη ζωή μου και για να μη γίνει αυτό στο νοσοκομείο της Ρόδου, να μου ακρωτηριάσουν το πόδι, από πολύ ψηλά».

Υπήρχε αυτό ως ενδεχόμενο από την αρχή; Σου είπαν ότι μπορεί να χρειαστεί να σου κόψουν το πόδι;

Το αντίθετο. Εκείνο το βράδυ, μου αφαίρεσαν αμέσως τη σπλήνα και μετά από επτά μέρες χειρούργησαν το πόδι μου. Για ένα μικρό διάστημα φαινόταν ότι όλα έπαιρναν το δρόμο τους ωστόσο η επούλωση δεν γινόταν σωστά! Ανά εβδομάδα πήγαινα στο νοσοκομείο της Ρόδου, στο γιατρό που με χειρούργησε, αλλά ήταν καθησυχαστικός. Έτσι πέρασαν εννέα μήνες και όταν η κατάστασή μου χειροτέρεψε, μου έγραψε εξετάσεις οι οποίες έδειξαν ότι κόλλησα «νοσοκομειακό μικρόβιο». Χρυσίζων σταφυλόκοκκο, που χτυπάει τα κόκκαλα, τα σαπίζει. Τότε μ’ έστειλε στο ΚΑΤ όπου νοσηλεύτηκα για ένα μήνα, χειρουργήθηκα, μου έβγαλαν τα σίδερα και μου είπαν ότι σε ενάμιση χρόνο θα φαινόταν αν θα σωζόταν το πόδι μου! Εκεί ήταν η πρώτη φορά που άκουσα ότι υπήρχε ενδεχόμενο να το χάσω.

Τι σκέφτηκες τότε;

Το θετικό σενάριο. Τα νιάτα βλέπεις…

Πότε δυσκόλεψαν τα πράγματα και ξαναμπήκες στο νοσοκομείο;

Το καλοκαίρι του 2025 ανέβασα πυρετό. Πήγα σε Κέντρο Υγείας, εδώ στη Ρόδο, μου είπαν ότι έχω «ασθματική βρογχίτιδα» και μου έδωσαν αντιβίωση. Λάθος διάγνωση. Έπαιρνα την αντιβίωση για τη βρογχίτιδα ενώ η φλεγμονή στο πόδι, προχωρούσε. Δημιουργήθηκαν κι άλλα προβλήματα. Είχα λιποθυμίες, έχανα αίμα, ευτυχώς η μάνα μου στο σπίτι κάλεσε ασθενοφόρο- καλά κι η μάνα μου όλα αυτά τα χρόνια- με ανέλαβε αγγειοχειρούργος και επτά μέρες μετά, μπαίνοντας στο δωμάτιο, μου είπε ότι η μόνη λύση που είχαμε ήταν «να ακρωτηριαστεί το πόδι». Σε πέντε λεπτά με το ρολόι έπρεπε να τους πω, να προχωρήσουν στον ακρωτηριασμό. Σε πέντε λεπτά… Νευρίασα, φώναζα, τους είπα ότι θέλω να μιλήσω με τους γιατρούς του ΚΑΤ. Μου είπαν ότι εκείνα τα λεπτά της συζήτησης μαζί τους, θα πέθαινα. Μπήκα στο χειρουργείο, κι από τότε με πήρε εντελώς από κάτω. Δεν είχα φυσικούς πόνους, πονούσε η ψυχή. Γονάτισα.

Κι άλλαξε η καθημερινότητά σου. Πώς τα καταφέρνεις να κινείσαι μέσα στο σπίτι; Βλέπω κρατάς «Πι».

Άλλαξε η ζωή μου, ριζικά. Από υπερκινητικός ως παιδί, από τα αθλήματα, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, πρέπει να ισορροπήσω σ’ ένα πόδι. Δεν είμαι πια αισιόδοξος, κρατάω μικρό καλάθι. Δεν έχω να δώσω χρήματα για να αγοραστεί το πρόσθετο πόδι και αυτό με ρίχνει όλο και πιο πολύ. Στην αρχή προσπάθησα να προσαρμοστώ, στο σπίτι. Να αλλάξω τη διαρρύθμιση, να αφαιρέσω πόρτες… Να μάθω τον τρόπο που θα ξαπλώνω, που θα σηκώνομαι, που θα κάνω αλλαγές στο τραύμα μου, που θα ανέβω ένα σκαλί, πώς θα μπω στο αυτοκίνητο, πώς θα πάω στο νοσοκομείο… Στο μπάνιο μου με βοηθάει η μάνα μου.

Και βέβαια δεν ξαναπήγες για δουλειά!

Δεν πήγα για δουλειά και τρέχουν τα ενοίκια, τα ρεύματα…

Ζεις ξανά με τη μητέρα σου.

Ναι, η οποία αν και έχει περάσει δύο εγκεφαλικά, αν και έχει καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο, χρειάζεται να δουλεύει για τη σεζόν για να έχουμε ένα εισόδημα, κάτι που επιδεινώνει την κατάστασή της. Αλλά η μάνα μου είναι βράχος δίπλα μου.

Ο πατέρας σου;

Με τον πατέρα μου είναι πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα, αλλά εντάξει, προτιμούμε να είναι έτσι.

Με το πρόσθετο πόδι, το οποίο θα αγοράσεις από εδώ, από τη Ρόδο, πώς είναι τα πράγματα, Αποστόλη; Τι γίνεται με τα χρήματα που χρειάζονται; Χρειάζονται 14.000 ευρώ!

Πολλά λεφτά, δεν ξέρω πώς θα βρεθούν! Είναι μεγάλα διαστήματα που δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, και τότε βουλιάζω στην απελπισία. Είναι κι άλλες μέρες που κάτι γίνεται και λέω «δεν θα μ’ αφήσουν να χαθώ». Να, σήμερα μου πήραν μέτρα για τη θήκη που θα έχει το πρόσθετο πόδι, και μετά ήρθατε εσείς, γι’ αυτή τη συνέντευξη. Αλλά είναι διαστήματα που σκέφτομαι ότι με ξέχασε κι ο Θεός.

Και τότε είναι που σκέφτεσαι «γιατί σ’ εμένα»;

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί. Μου λένε, «υπάρχουν και χειρότερα», αλλά εμένα αυτό δεν με βοηθάει γιατί υπάρχουν και καλύτερα οπότε για ποιον λόγο να ανήκω στα χειρότερα; Πέρασα και τα πέντε στάδια του πένθους. «Ο φοίνικας, αναγεννιέται από τις στάχτες του», κι αυτό μου το έχουν πει, όπως και το ότι «ο καθένας λαμβάνει μέχρι εκεί που μπορεί να το αντέξει»… Τώρα, το ότι μπορείς να το αντέξεις σημαίνει ότι μπορεί και να σου συμβεί;

Τι περιμένεις τώρα;

Περιμένω οικονομική βοήθεια για να αγοράσουμε το πρόσθετο πόδι, να σταθώ πάλι όρθιος. Ευτυχώς που έχω φίλους, με παίρνουν τηλέφωνο, έρχονται με βρίσκουν… Είναι δίπλα μου κι ο Σύλλογος «Παναγιά η Ελεημονήτρια» της Κρεμαστής, αλλά δεν φτάνει. Μακάρι να με βοηθήσουν κι άλλοι Σύλλογοι, κι άλλοι άνθρωποι. Μέσα στο σπίτι κρατάω την καρέκλα του υπολογιστή που έχει ροδάκια, τη σπρώχνω με το ένα πόδι, για να μετακινηθώ από το ένα σημείο, στο άλλο, ή κρατάω τη μάνα μου… Ακόμα και να τα καταφέρουμε, να με βοηθήσει ο κόσμος να αγοραστεί το πρόσθετο πόδι, είναι πολλά που πρέπει να μάθω. Αλλά σκεφτείτε πώς ζω τόσους μήνες χωρίς αυτό. Τις τελευταίες μέρες προσπαθώ να δοκιμάσω με πατερίτσες, που μου φάνηκε πολύ δύσκολο στην αρχή. Προσπαθώ να δίνει εντολή ο εγκέφαλος στο ακρωτηριασμένο σημείο, μήπως και βρεθώ πιο έτοιμος όταν με το καλό έρθει το πόδι. Όταν πια θα είμαι αυτόνομος και στέκομαι στα πόδια μου, για να συνεχίσω τη ζωή μου από εκεί που σταμάτησε.

Χαϊδεύει το σκυλάκι τους τη Μόλλυ, βράχος κι η Μόλλυ στα δύσκολα, όπως η μάνα του και σκέφτομαι πως είναι ένας έξυπνος, νέος άντρας που χρόνια τώρα που ζει στον εφιάλτη, όλο σκέφτεται, τα ξανασκέφτεται και πού θα πάει αυτό…

Είχε ένα προαίσθημα όλη του τη ζωή ότι «κάποια στιγμή θα του συμβεί κάτι ακραίο…», μου εξομολογείται..

Φεύγω μέσα στη νύχτα και σκέφτομαι ότι συχνά οι άνθρωποι μέσα τους βαθιά, ξέρουν…