Οι Ανεμόμυλοι - υδρόμυλοι της Ρόδου

Σε επίσκεψή μου στο νησί της Πάτμου, διεπίστωσα ότι η αρμόδια Δημοτική ή Περιφερειακή Αρχή, αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο, προγράμματα και χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που έχουν να κάνουν με τη διατήρηση και αξιοποίηση της Παραδοσιακής Πολιτιστικής κληρονομιάς, αφού οι συγκεκριμένοι μύλοι, κοσμούν την κορυφή βουνού της Πάτμου, αλλά συν τοις άλλοις είναι και λειτουργικοί.

Η Ρόδος, και εννοώ ολόκληρο το νησί, διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό μύλων στην πόλη της Ρόδου, αλλά και στις Κοινότητες, στα χωριά μας, τους οποίους χρησιμοποιούμε για το άλεσμα του σιταριού αλλά και άλλων δημητριακών, ήτο δείγμα προόδου της εποχής και της περιοχής αφού έκαναν αυτό που βιομηχανικοί μύλοι αξιοποιούσαν με μέσον κίνησις το ρεύμα ή το πετρέλαιο των χωριών μας όμως με αέρα.

Αυτοί οι διάσπαρτοι μύλοι, μερικοί σε καλή κατάσταση όπως αυτός στο χωριό Βάτι, μύλος “Παπαγιώργη” πινακίδα που τοποθέτησε ο πρώην Δήμος Νότιας Ρόδου, διατηρούν όλο τον εξοπλισμό τους, και είναι έτοιμος, έτοιμοι να λειτουργήσουν με μικρές αναγκαίες ειδικές προσεκτικές παρεμβάσεις που όμως απαιτείται άδεια από την αρμόδια υπηρεσία κλασικών ή νεοκλασσικών παραδοσιακών κτισμάτων, μετά τη σχετική μελέτη, απαγορευομένης της προσωπικής παρέμβασης του ιδιοκτήτη.

Όλοι λοιπόν οι ανεμόμυλοι αλλά και υδρόμηλοι όπου υπάρχουν πρέπει να αποτελέσουν πρόγραμμα δημοτικού έργου συνολικά, να συντηρηθούν, να εξωραϊσθούν, να αναδειχθούν, αρχής γενομένης από την πόλη της Ρόδου, για τους μύλους του Μανδρακίου, του λιμανιού, της περιοχής παραλίας, κοντά στο Ενυδρείο, στο Παλιό Νοσοκομείο και αλλού, αφού ο καθένας έχει την μοναδική ιστορική και παραδοσιακή του αξία.

Ιδιοκτήτες μύλων των Κοινοτήτων είναι διατεθειμένοι κάτω από απλές αλλά σύννομες διαδικασίες “δωρεάν παραχώρηση για χρήση ορισμένου ή αορίστου χρόνου” να παραχωρηθούν μέσω των τοπικών κοινοτήτων συμβουλίων στο δήμο Ρόδου προκειμένου να αξιοποιηθούν και να αποτελέσουν επισκέψιμα τουριστικά χώρους, γιατί είναι ανάγκη να αναδείξουμε τα χωριά μας και τη δική μας πολιτιστική κληρονομιά.

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου