Παιδεία και Μόρφωση (Βιώματα της καθημερινότητας)

Παιδεία και Μόρφωση (Βιώματα της καθημερινότητας)

Παιδεία και Μόρφωση (Βιώματα της καθημερινότητας)

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1966 ΦΟΡΕΣ

Γράφει o
Ελευθέριος Ζήφιας

Δύο έννοιες αλληλένδετες και συν ταυτόσημες, αλλά διαφορετικές επί της ουσίας που θα πρέπει οπωσδήποτε να συνυπάρχουν στην ανθρώπινη οντότητα.

Η λέξη «παιδεία», ως γνωστόν, είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω» που σημαίνει διδάσκω, εκπαιδεύω και η λέξη παιδεία αναφέρεται, επίσης στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός παιδιού, η οποία επιτυγχά-νεται κυρίως, μέσω της εκπαίδευσης και ενσωματώνει τη δήλωση τόσο της πνευματικής καλλιέργειας όσο και του πνευματικού πολιτισμού .

Και με τον όρο παιδεία εννοούμε συνήθως την απασχόληση με το παιδί και κυρίως την παιδαγωγική ενέργεια την οποία καταβάλλει η οικογένεια και συμπορεύεται, υποτίθεται, η πολιτεία, δια της εκπαιδεύσεως, αποσκο-πώντας από κοινού, και οι δύο φορείς, στην μόρφωση του παιδιού.

Επίσης με τον ευρύτερο όρο παιδεία εννοούμε εκτός από την πνευματική μόρφωση, και την ηθική μόρφωση η οποία πλάθεται και επιτυγχάνεται με την καλλιέργεια των ηθικών αξιών, που αποσκοπεί στην ορθή διάπλαση του χαρακτήρα και στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς, η οποία αντλείται και εντρυφήσετε μέσα από την ανάπτυξη των ηθικών κελευσμάτων από το περιβάλλον του.

Την ουσιαστική παιδεία λοιπόν, μπορούμε να την αποκτήσουμε και να την θεμελιώσουμε όχι μόνο μέσα από τα βιώματα μας, αλλά και μέσα από την ευρύτερη πνευματική μας μόρφωση, οποιουδήποτε μορφωτικού επιπέδου, με τις συναναστροφές μας, με τις κοινωνικές μας δραστηριότητες, είτε πρόκειται στον χώρο της εργασίας, είτε πρόκειται στον χώρο του ευρύτερου κοινωνικού μας περιβάλλοντος, έτσι ο άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη προσωπικότητα μόνο με την αποκλειστική πνευματική μόρφωση, αλλά θα πρέπει παράλληλα να αποκτήσει και την πραγματική ηθικοπλαστική παιδεία.

Επίσης μέσα από την παιδεία μας, εξαρτάται η ηθική και η νοητική μας υπόσταση, καθότι μέσα απ αυτούς τους πυλώνες θα επέλθει η ατομική ευτυχία, η κοινωνική ευημερία και η καταξίωση μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Δύο είναι τα στάδια που διέρχεται ο άνθρωπος, για την ηθική του διάπλαση, η αγωγή και η εκπαιδευτική διδασκαλία, οι οποίες και οι δύο μορφές εκπαίδευσης, είναι ειδικές και συστηματικές διαδικασίες επηρεασμού και μορφοποίησης και είναι ικανές να αλλάξουν το στάτους στο ηθικό και κοινωνικό πεδίο.

Η αγωγή, λοιπόν, για τον άνθρωπο, ξεκινάει από τα πρώτα βήματα της ζωής του, από το σπίτι, από την «φωλιά» της οικογένειας, την οποία, (αγωγή) θα πρέπει να την εμφυσήσουν οι γονείς, και στη συνέχεια με την γενικότερη εκπαίδευση, στα θρανία των σχολικών αιθουσών και των τριών βαθμίδων, όπου θα οδηγήσει τους ανθρώπους στην απόκτηση γνώσεων, αξιών, δεξιοτήτων, κτλ. κ.λ.π. Είναι μια επίπονη και επίμονη διαδικασία μετάδοσης και δημιουργίας συνθηκών για την απόκτηση και την εσωτερίκευση συγκε-κριμένων ηθικών αξιών και ερεθισμάτων, που μέσα από την ανάπτυξη δεξιο-τήτων και με συγκεκριμένους τρόπους δράσης, θα μπορεί να αφομοίωση στην πράξη και στην θεωρία, την ηθική του καταξίωση.

Η ηθική αγωγή είναι μια διαδικασία προσανατολισμού, που κατευθύνει τους ανθρώπους να συγκροτήσουν και να αξιολογήσουν την ηθική τους υπόσταση, το ιδικό τους υπόβαθρο, μέσα από τις εμπειρίες τους με ένα γενικό καθορισμένο τρόπο.

Κατά την κοινή, λοιπόν πρακτική και κατά την λεγόμενη κοινωνική εμπειρία, διαλαμβάνομαι ότι έχει επικράτηση, εσφαλμένα, στις κοινωνίες, ότι παιδεία και μόρφωση είναι έννοιες, ισότιμες, ισάξιες, συνταυτίσιμες, αλληλένδετες, αδιαχώριστες και ενιαίες.

Είναι λάθος, η διαφορά, είναι τεράστια, διότι η απουσία της παιδείας, ενός ατόμου από οποιαδήποτε βαθμίδα μόρφωσης και αν προέρχεται, απο-τελεί έλλειψη ηθικού ερείσματος, η οποία είναι συνάρτηση του εγωκεντρι-σμού και του ναρκισσισμού, και έχει να κάνει με ανεξέλεγκτους ηθικούς φραγμούς, οι οποίοι, φραγμοί, συνδέονται με προσωπικά συμφέροντα και με προσωπικές δοξασίες ή φιλοδοξίες κοινωνικής υφής, που αποσκοπούν στην υποτιθέμενη ανύψωση της προσωπικότητας του, και διακατέχεται από έντονο συναίσθημα ανωτερότητας και υπεροψίας με ναρκισσιστική συμπεριφορά, για να επιφέρει, στο περιβάλλον του, την δήθεν κοινωνική του καταξίωση.

Η «παιδεία», που διαπλάθει το ήθος, είναι έμφυτη και επίκτητη, δεν δωρίζεται και δεν χαρίζεται, δεν δανείζεται και δεν μπορεί να «κλαπεί», αλλά, μόνο καλλιεργείται σε πνευματικά μη στείρα εδάφη και σε συνάρτηση με την γενεαλογική δομή του ατόμου, που είναι συνυφασμένη με το DNA του , ενώ η μόρφωση αποκτάτε μόνο με μεγάλη προσπάθεια, δια της φοιτήσεως σε εκπαιδευτικά «φυτώρια» δίχως η ηθικοπλασία του ατόμου πολλές να ευρίσκει εύφορο περιβάλλον για την ανάπλαση και την τελική εγκατάσταση στην ψυχική του ιδιοσυγκρασία με αποτέλεσμα να αποβάλλεται.

Η ψυχική, λοιπόν, απογύμνωση των ανθρώπων είναι ορατή και οφθαλμοφανέστατη, όταν απουσιάζουν οι ηθικές αξίες που καλλιεργούνται μόνο με την παιδεία και όχι δια της μoρφώσεως , η οποία μόρφωση, όταν είναι αποκομμένη από την ηθικοπλασία, δεν συγκρίνεται με την παιδεία και δεν μπορεί η μόρφωση, από μόνη της, να καλύψει το κενό της παιδείας.

Συνεπώς οι λέξεις παιδεία με ηθικό υπόβαθρο και παιδεία με πνευματική υπόσταση, δεν είναι έννοιες που συνταυτίζονται μεταξύ τους και δεν είναι αλληλένδετες, διότι παιδεία και μόρφωση, έχουν διαφορετικές διαδρομές στην εσωτερική εγκατάσταση του ψυχικού κόσμου, του κάθε νοήμονος συνανθρώπου μας. Ο μορφωμένος, μπορεί να μην διακατέχετε από το αίσθημα της παιδείας που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της εντιμότητας και να μην έχει ηθικά ερείσματα ενώ, ο ηθικά διαπαιδαγωγημένος, που είναι καλλιεργημένος ηθικολογικά, άσχετα αν η μόρφωσή του είναι ανεπαρκής το υπόβαθρο της παιδείας του είναι ανεπτυγμένο.

Ο άνθρωπος, ο οποίος αν έχει το ηθικό υπόβαθρο που αφορά την παιδεία, «εκφράζεται» μέσα από την θερμότητα της έκφρασης, η οποία, έκφραση, εξαρτάται από τις διασπάσεις των μυών του προσώπου του και αντανακλώνται θετικά από το γαλήνιο ύφος και την θετική αύρα που εμπεριέχεται στα εσώψυχα του εσωτερικού του κόσμου, όπου διακρίνεται η ειλικρίνεια, η εντιμότητα, η πραγματική αγάπη, ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπό του…. .

Αντίθετα, ο μορφωμένος, οποιασδήποτε κλίμακας μόρφωσης και αν διακατέχεται και δεν έχει την επίκτητη παιδεία, μπορεί να σκέπτεται και να εκφράζεται με επιλεκτική σκέψη και κρίση, με κατευθυνόμενη σκοπούμενη έλλειψη αντικειμενικότητας, απαξιώνοντας και λοιδορώντας τον συνάνθρωπο του , και να διακατέχεται από απαράμιλλη αυταρέσκεια, υπάρχει η ψευδή εντύπωση ότι η προσωπική του ζωή, είναι ανώτερη από την ζωή του συνανθρώπου του, με αποτέλεσμα να έχει καταληφθεί από μανιακή συμπεριφορά και ο μόνος διακαής πόθος του είναι να φροντίζει, σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε σύναξη το «κτίσιμο» της ψευδής υποτίθεται κοινωνικής του καταξίωσης και να καταδεικνύει την υποτιθέμενη προσωπικότητα του, με οποιονδήποτε αθέμιτο τρόπο.

Σε μια κοινωνία, λοιπόν διεφθαρμένη, όπως η σημερινή, που επι-πλέουν στο κοινωνικό στερέωμα, οι μορφωμένοι, με την στενή έννοια, δίχως το ηθικό τους υπόβαθρο, δίχως την παιδεία, είναι καταδικασμένοι κοινωνικά και μη αποδεκτοί από μία σοβαρή μερίδα του κοινωνικού τους περίγυρου, οι οποίοι αισθάνονται ότι «διοικούν» τους παρατρεχάμενους τους, είτε πρόκειται για τον κηπουρό τους, είτε πρόκειται για τον συνεργάτη τους ,είτε πρόκειται την υπηρέτριά τους, είτε πρόκειται για την νταντά τους, είτε πρόκειται γενικά για τα δουλικά τους!!! δίνοντας στον εαυτό τους, την ψευδαίσθηση ότι υπερέχουν και ότι έχουν το δικαίωμα να υποβαθμίζουν, τους συμπολίτες τους, με τον ποιο ιταμό τρόπο, σαν να πρόκειται για πολίτες κατώτερους και υποδεέστερους.

Δυστυχώς στον Ελλαδικό Χώρο, μόνο η παιδεία σε ιδιωτικά εκπαι-δευτήρια, μπορεί, με φωτεινές πατριωτικές αναλαμπές να γαλουχήσει και τις δύο πραγματικές έννοιες της παιδείας της ηθικής και της πνευματικής, οι οποίες πρέπει να είναι η πυξίδα για την καθοδήγηση μας σε «δρόμους» ασφαλείς για την ασφαλή επιτυχία μας , σε όλους τους τομείς …κατά την διαδρομή της ζωής μας, διότι στην δημόσια παιδεία, δυστυχώς έχουν εμφιλοχωρήσει προ πολλού νεοταξικά ανθελληνικά σκουπίδια που είναι εντεταλμένα πιόνια της νέας τάξης πραγμάτων, με αποτέλεσμα να έχει διαβρωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα στην συνείδηση του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, με αποτέλεσμα το οποίο θα φανεί μακροπρόθεσμα ότι έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα καταρρακώνοντας την ηθική του αξιοπρέπεια και δεν θα υπάρχει καμία, μα καμία πλέον επιστροφή στις κοινωνικοχρηστιανικές αξίες.

Η ηθική ζημία θα είναι τεράστια και ανυπολόγιστη και θα εγκατα-σταθεί μέσα στην ψυχή μας. Υπάρχουν κραυγαλέα γεγονότα που συναντάμε στην καθημερινότητα μας, και βρίθουν από ανύπαρκτες ηθικές αξίες, που μας περιστοιχίζουν γύρο μας.

Αν «ρίξουμε» δίπλα μας μια ματιά, θα δούμε, να καπνίζουν αρειμανίως οι φοιτητές μπροστά στους διδασκάλους τους και να έχουν οικειότητα ασυνή-θιστη, οι μαθητές με την ανοχή των εκπαιδευτικών οι οποίοι διακατέχονται από τρόμο, να έχουν «αράξει» μακαρίως το κορμί τους με τον ποιο επαίσχυντο τρόπο στα έδρανα των εκπαιδευτικών, οι εκπαιδευτικοί να είναι υπό το κράτος του φόβου μήπως οι «ευγενικοί» γονείς τους επιτεθούν αναιτίως κ.λπ… κ.λ.π όπως συνέβη πρόσφατα.

Όπου υπάρχει λοιπόν απώλεια σεβασμού, υπάρχει και υπέρτατη απαξίωση ηθικών αξιών, με αποτέλεσμα να μην είναι σε αρμονία οι σχέσεις των ανθρώπων και να υπάρχει δυσαρμονία με όλα τα σχετικά επακόλουθα.(ελλιπής επικοινωνία, απεχθείς και κίβδηλες εκφράσεις, εμπάθειες, ανηθικότητες στον τρόπο της κίνησης, της σκέψης και της έκφρασης, κ.λ.π. κ.λ.π.). και θα τελειώσω το άρθρο μου με το επιστήθιο του Πλούταρχου.

«Η ευγενής καταγωγή είναι, βεβαίως προσών, αλλά ανήκει εις τους προγόνους. Ο πλούτος έχει αξία, αλλά οφείλεται εις την τύχην.

Η δόξα είναι πράγμα σεβαστόν, αλλά ασταθές.

Η ομορφιά είναι περιζήτητος, αλλά μικράς διάρκειας.

Η υγεία, είναι πολύτιμος, αλλά ευμετάβλητος.

Η σωματική δύναμις είναι ζηλευτή, αλλά ευκόλως υποκύπτει εις την ασθένειαν και τα γηρατειά».

Μόνη η ηθική παιδεία από τα αγαθά μας είναι αθάνατος και θεϊκή.

Διαβάστε ακόμη

Αγαπητός Ξάνθης: Λίγες σκέψεις από τα συμπεράσματα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα νησιά μας

Θάνος Ζέλκας: Τα ιδανικά στον καθρέφτη του χρόνου

Γιάννης Σαμαρτζής: Το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών ως διαχρονικός «καθρέφτης» της Ελληνικής Οικονομίας

Μανώλης Κολεζάκης: Το μεταναστευτικό πρόβλημα στη Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα

Τίτος Κάββαλος_Εκτός Σχεδίου Δόμηση: ΠαραμυθιάΣτΕ, μας…

Κοσμάς Σφυρίου: Η ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας και πώς θα την εκμεταλλευτεί η Τουρκία

Σωτήρης Ντάλης: Συμμαχία για την ευρωπαϊκή ασφάλεια

Νίκος Τρίπης: Το ΠΑΣΟΚ απέναντι στην κυβερνητική προπαγάνδα και την ασυδοσία των funds