Ηλίας Καραβόλιας: Η αχρησία της θέσης του παρατηρητή
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 819 ΦΟΡΕΣ
«Τα πράγματα μπορεί να έχουν βάθος μη ορατό ακόμη διά γυμνού οφθαλμού» λέει ο Ε. Βενιζέλος σε ανάρτησή του για την ψηφοφορία σχετικά με τη σύσταση προκαταρκτικής.
Εννοείται ότι οι μισοί και πλέον Έλληνες τον θεωρούν (αφελώς) ως υπαίτιο του ακαταδίωκτου των υπουργών, οπότε και θα μιλήσουν για εκ των υστέρων άσφαιρα πυρά. Με την ανάρτησή του όμως στοιχειοθετεί τη χθεσινή (σ.σ. 30.07.2025) πρωτοφανή κοινοβουλευτική εκτροπή, το «κατάντημα», όπως γράφει δηκτικά.
Φρονώ ότι η κυβερνητική παράταξη λειτουργεί σε πλαίσιο «διαχείρισης κρίσης» και όχι σε συνθήκη σεβασμού του κεκτημένου στον μεταπολιτευτικό κοινοβουλευτισμό.
Ο Βενιζέλος μιλάει για «κρίση εσωτερικής εμπιστοσύνης» με έναν δοκιμιακό, θα έλεγα, συνειρμό, που δεν θα έπρεπε να παράγεται από τη Βουλή ως «σώμα» (ενώ μεταλλάσσεται σε απλό και ευτελές όργανο εξουσίας).
Όσοι διδαχθήκαμε από τον ίδιο Συνταγματικό Δίκαιο ξέρουμε ότι όταν απαριθμεί νόμους και διατάξεις, ουσιαστικά προτεραιοποιεί και κατατάσσει με ευλάβεια το συνεχές «λογικό» του κανονιστικού φόντου, που παράγει μια θεσμική αγνωσία, αστοχία ή μια σκόπιμη στρέβλωση.
Το μέτρο όμως της υπαιτιότητας για το χθεσινό (σ.σ. 30.07.2025) καιροσκοπικό παίγνιο της κυβέρνησης με τον θεσμό του Κοινοβουλίου, δυστυχώς, είναι και το μέτρο της κοινωνικής απάθειας.
Αδιαφορούμε με τα φορμαλιστικά νομικά τερτίπια απόκρυψης ή απώθησης των θεσμών και των κανόνων δικαίου.
Ο Βενιζέλος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου καθώς βλέπει πίσω από την απλή αναρρίχηση του νόμου από την εξουσία.
Μια «κρίση προσανατολισμού», φρονώ ότι θα τέμνεται συνεχώς με μια κρίση νομιμοποίησης. Τι σημαίνει όμως πρακτικά αυτό;
Κινδυνεύει η κοινωνία να γίνει corpus βιοπολιτικής, επειδή το κοινοβούλιο λειτουργεί ως σκέπαστρο, ως ασπίδα αμυντικής τακτικής της εξουσίας (η πολιτική μοιάζει να «θριαμβεύει» επειδή η εξουσία κουμαντάρει την πραγματικότητα αλά καρτ).
«Η δικαιοσύνη χαράσσει το αγαθό, προσανατολίζει» έλεγε ο Rawls. Χθες (σ.σ. 30.07.2025) είχαμε αυτό ακριβώς: αποπροσανατολισμό του δικαίου λόγω έλλειψης του «αγαθού». Μια θεσμική «παρέκταση» τελικά συρρίκνωσε το θεσμικό αξιακό φορτίο της κοινοβουλευτικής λειτουργίας.
Οι έξω από τη Βουλή, οι εκλογείς που δεν νιώθουν «αντιπρόσωποι», πλέον μπορούν να νιώθουν ότι μέσα της όλα θα λειτουργούν με τον απλό κανόνα της αλληλουχίας: πρόσωπα, λόγοι και πράγματα.
Ποιος υποδεικνύεται ως ελεγχόμενος; Ποιοι τον ελέγχουν αν είναι υποδεικνυόμενος; Τι συμφέρει στους «ελεγκτές» να πράξουν;
Το θεσμικό παίγνιο είναι αισχρό παίγνιο προσβολής της νοημοσύνης των πολλών. Αλλά κάποιοι λίγοι (π.χ. Βενιζέλος) υποδεικνύουν τα όρια αυτής της προσβολής και τους κινδύνους από τη συνεχή παρουσία της στον δημόσιο βίο.
ΥΓ: Η κυβέρνηση πάντως άρχισε να διανέμει στην κοινωνία, με αυτόν τον θεσμικό κατήφορο, το σενάριο της μαζικής σιωπηλής παρατήρησης (που οδηγεί στην αχρησία της θέσης του παρατηρητή)…
Κεντρική φώτο: INTIME
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
